white_scenary_nude_girl_silence_creativity_nature_photography_sitting

Με τον Μίλτο Σαχτούρη, αν κι εκείνος βαριόταν τις μετακινήσεις και τα σχετικά, συναντιόμασταν κάθε Σάββατο απόγευμα σε υψόμετρο περίπου χιλίων διακοσίων μέτρων, κάπου στα βουνά της Πίνδου -εκεί που οι κυνηγοί σκοτώνουν κάθε χρόνο δεκάδες λαγούς- και παίζαμε σκάκι. Ερχόταν με ένα σούπερ πούμα της πολεμικής αεροπορίας, εγώ πήγαινα με τα πόδια. Έκανα περίπου πέντε ώρες να φτάσω, αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος, που όλη αυτή η ανηφοριά δεν με κούραζε. Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν τις διάφορες τακτικές που θα ακολουθήσω, που θα τοποθετήσω τα πιόνια μου, τις κινήσεις του πύργου μου και των αξιωματικών. Ήμουν ευτυχισμένος. Μόλις συναντιόμασταν, ανεβαίναμε στην κεφαλή μιας πανέμορφης στρουθοκαμήλου που τη λέγαμε Ιζαμπέλ (προς τιμήν της πανύψηλης Ιζαμπέλ Γκουλάρτ, μοντέλου από την Βραζιλία) και ανοίγαμε το σκάκι. Στήναμε τα πιόνια, ενώ είχαμε μια υπέροχη θέα στα βουνά και τα ποτάμια, αλλά και στις πόλεις και τους ανθρώπους που βρισκόταν πίσω από τα μεγάλα βουνά της Ευρώπης, τις Άλπεις, τα Πυρηναία, τα Ουράλια, τα Καρπάθια, τον Καύκασο και τα Απέννινα. Οι πρώτες κινήσεις ήταν αναγνωριστικές, συνήθως, εκείνος ήταν πιο επιθετικός, μετακινούσε ένα ποταμό της Ιταλίας για να με πνίξει -δεν θυμάμαι τώρα το όνομά του- κι εγώ απαντούσα με διαγώνια κίνηση επί των Δειναρικών Άλπεων για να στρέψω όλη τη ροή του ποταμού κατά πάνω του. Αναστατώναμε τον πραγματικό κόσμο και τους εαυτούς μας. Αλλά είχαμε και το δικαίωμα να χρησιμοποιούμε τα μέλη του σώματός μας στο παιχνίδι –συμφωνημένα, καθαρά πράγματα από την αρχή- κατά πως εξυπηρετούσε τον καθένα. Έτσι, κάποιος καλός παρατηρητής, όπως για παράδειγμα η καλή μας η Ιζαμπέλ θα έβλεπε συχνά ένα χέρι, ένα πόδι, ένα μάτι να έχει αντικαταστήσει κάποιο πιόνι που χάθηκε. Η συμφωνία μας αυτή, μας έδινε το δικαίωμα μιας συνεχούς τροφοδοσίας και άμεσης αντιμετώπισης των απωλειών οποιουδήποτε πιονιού, ακόμη και αυτού που κατείχε τη θέση του βασιλιά ή της βασίλισσας. Με τον τρόπο αυτόν, κάθε μας παρτίδα διαρκούσε πολλές μέρες και νύχτες. Τις μέρες είχαμε για συντροφιά το φως του ήλιου ή την αιφνίδια λάμψη κάποιου εξαιρετικού, μη αναμενόμενου κοινωνικού γεγονότος και τη νύχτα, ανάλογα με το κέφι μας, επιλέγαμε τα φωσφορίζοντα μάτια του λύκου, το επιπόλαιο φως των πυγολαμπίδων, τις αντανακλάσεις από τα φωτοστέφανα των αγγέλων ή τα εξήντα επτά φεγγάρια του Δία.

Όταν πέθανε ο Μίλτος Σαχτούρης φοβήθηκα ότι έφτασε και το τέλος του παιχνιδιού. Άφησα να περάσουν σαράντα μέρες για να ριζώσει η λύπη και το πένθος και ξεκίνησα για το μέρος που συναντιόμασταν με το σκάκι παραμάσχαλα. Πιο πολύ, πήγαινα για να παρηγορήσω τον εαυτό μου και την Ιζαμπέλ, που είχε πέσει, απ’ ότι μάθαινα, σε μεγάλη μελαγχολία. Μέσα μου όμως, βαθιά, είχα την ελπίδα ότι θα τον συναντήσω. Μια ελπίδα κούφια, είχα πάψει από καιρό να ελπίζω. Όσο πλησίαζα η αγωνία και η λαχτάρα μ’ έκανε ν’ αναζητώ τρόπο να ψηλώσω, για να δω μια ώρα αρχύτερα ποιόν και τι θα βρω, γι αυτό, έβαλα το ένα πόδι μου πάνω στο άλλο, στη συνέχεια τοποθέτησα προσεκτικά το ένα μου χέρι τεντωμένο, ακολούθησε ο κορμός του σώματος και τέλος, το άλλο μου χέρι σε υπερέκταση, κρατώντας το κεφάλι μου. Έτσι, απέκτησα ύψος περίπου έξι μέτρων, με δυνατότητα να στρέφω το κεφάλι προς όλες τις κατευθύνσεις. Η Ιζαμπέλ χαμογέλασε συγκρατημένα μόλις με είδε και με αλλεπάλληλες κινήσεις του λαιμού της προσπαθούσε να ξυπνήσει τον Σαχτούρη, που κοιμόταν του καλού καιρού στην κεφαλή της. Αυτός, άνοιξε για λίγο τα μάτια και ξέσπασε σε τρανταχτά γέλια μόλις με αντίκρισε σα να ξέχασε ότι ήταν πεθαμένος και αμέσως μετά, έβαλε το χέρι του στο στόμα, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά, ανήσυχος, μήπως τον άκουσε κανείς. Τον διαβεβαίωσα ότι κανείς δεν μας είχε ακούσει, καθώς ταχτοποιούσα τα μέλη του σώματος μου στην αρχική τους θέση, αυτή που είχα συνηθίσει και με εξυπηρετούσε στις καθημερινές μου υποχρεώσεις. Χαμένος κόπος βέβαια, σε λίγο το παιχνίδι θα άρχιζε και αυτή την φορά ήμουν αποφασισμένος να τον αιφνιδιάσω. Είχα το μεγάλο πλεονέκτημα και ήμουν αποφασισμένος να το εκμεταλλευτώ πλήρως, μπορούσα να παίξω πιο επιθετικά, να βάλω από την αρχή το σώμα μου μπροστά (σύμφωνα με όσα παλιότερα είχαμε συμφωνήσει), πλεονέκτημα που ο αντίπαλος είχε χάσει προ σαράντα ημερών. Δυστυχώς αργά το κατάλαβα ότι το πλεονέκτημα ήταν έωλο και εύκολο να συντριβεί μπροστά στην φαντασία του αντιπάλου μου. Με μια θεαματική κίνηση, ο αντίπαλός μου με παρέσυρε στους δικούς του σχεδιασμούς και βρέθηκα απογυμνωμένος από πιόνια και με εκτεθειμένους και τον βασιλιά και τη βασίλισσά μου. Η ήττα μου ήταν προδιαγεγραμμένη και μάλιστα από τα πρώτα λεπτά της παρτίδας. Το καλό ήταν ότι εκείνη τη στιγμή, πριν κάνει τη τελευταία του νικηφόρα κίνηση, αποκοιμήθηκε στο κεφάλι της Ιζαμπέλ ή έκανε πως τον πήρε ο ύπνος. Είμαι σίγουρος ότι έκανε πως τον πήρε ο ύπνος. Με λυπήθηκε και δεν ήθελε να φορτωθεί και άλλες τύψεις, ήμουν πολύ νέος για να αντέξω μια τόσο μεγάλη ήττα από έναν απόντα και μάλιστα, μπροστά στα μάτια της Ιζαμπέλ Γκουλάρτ.

[φωτογραφία]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s