ma

Πριγκίπισσα, στη μοίρα κάποιας Ήβης φθόνος μ’ έχει δέσει,
και ανθίζει αχνά όποτε τα χείλη σου φιλάνε το φλιτζάνι·
μα ζέση κι αν ξοδεύω, αφόταν έχω μπει σε ιερέως θέση,
γυμνός δεν πρόκειται ποτέ ν’ απεικαστώ σε πορσελάνη.

Δεν μ’ έχεις σγουρομάλλικο σκυλί σου, πάντα νά ’ν’ στη μέση·
κι ούτε είμαι καραμέλα σου, ψιμύθιο, μπαίγνιο σου και πλάνη.
Καλά το ξέρω: το δικό σου βλέμμα επάνω μου έχει πέσει –
ξανθιά μου, ω, οι κομμωτές σου εσέ είναι χρυσικοί παραδεισιάνοι!

Ονόμασέ με… εσύ που απ’ τα βατόμουρα έχεις κοκκινάδι
και γίνονται τα χαμογέλια σου γλυκών αμνών κοπάδι
και πόθους βόσκουν και βελάζουν στις πλαγιές του ονόματός σου…

Ναι, ονόμασέ με… εμένα που ο Έρως με φτερούγες ριπιδίου
με ιχνογραφεί στους ήχους λικνιζόμενου αυλού και αιφνιδίου –
πριγκίπισσά μου, κάνε με ποιμένα του μειδιάματός σου!

***

[Ο Stéphane Mallarmé (1842-1898) υπήρξε Γάλλος συμβολιστής ποιητής και κριτικός. Το έργο του επηρέασε επαναστατικές σχολές τέχνης των αρχών του 20ού αιώνα, όπως τον κυβισμό, τον φουτουρισμό, τον ντανταϊσμό και τον σουρρεαλισμό. Έγινε γνωστός όταν ο Βερλαίν τον συμπεριέλαβε, μαζί με τον Ρεμπώ και τον Κορμπιέρ στο δοκίμιό του “Οι καταραμένοι ποιητές” (Les Poètes maudits, 1883)]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s