12033784_10153695208733606_73931532_n

Υπάρχουν γεγονότα που συμβαίνουν πριν και μετά το τέλος. Όποιος θελήσει να εισχωρήσει ανάμεσα σε αυτά τα όρια∙ για ένα διάστημα είναι χαμένος. Όχι πολύ. Αρκετά όμως ώστε να σκεφτεί ότι κακώς είχε θεωρήσει τη ζωή του ατέλειωτη. Υπόσχεται στον εαυτό του ότι το κάθε λεπτό που θα ζει θα ξεχειλίζει από ποσότητες ζωής. Κάνει αυτή την υπόσχεση μυστικά – ενώ κοιτά από το παράθυρο ενός λεωφορείου, ή στέκεται μοναχικά στην γωνία ενός ανελκυστήρα.

Αιτιολογεί το στιγμιαίο αυτό γεγονός, με το ότι δεν ένιωσε ποτέ τελείως χαμένος, ελάχιστα μόνο – εδώ αναδύεται η τραγωδία του να είσαι έστω ελάχιστα χαμένος.

Όταν τα σώματα κοιμούνται, το μεγαλείο των ονείρων τους αποκαλύπτεται σε κάθε σταγόνα βροχής, σε κάθε μόριο του αέρα που ακουμπά το ανθρώπινο πρόσωπο. Σε κάθε κύτταρο που υποδόρια γλιστρά.

Ετοιμάζομαι. Εδώ στη κάμαρα οι σκιές μας σκοτεινιάζουν τα σύννεφα. Κάτι συμβαίνει όταν η Β. φυσά το φτερό απ’ το χέρι της. Το κοιτώ να αιωρείται∙ ακολουθώ τη διαδρομή του από το παράθυρο έως στο γρασίδι. Κάθε περιστροφή προς την προσγείωσή του και ένα παλιό δωμάτιο, σε μια παλιά πόλη. Ο ορίζοντας υπολογίζεται με παλιούς ανεμόμυλους, ο ήλιος τρεις ανεμόμυλους πλάτος και πάνω, και το δωμάτιο πέντε ανεμόμυλους∙ ένα αργό δυσκίνητο ποστάλι που αναχωρεί.

Ιχνογραφούμε αυτές τις κινήσεις για να καταλάβουμε ότι η ευτυχία μας βρίσκεται σε μικρές στιγμές αμφιβολίας. Στην ευκινησία. Πάνω σε ένα γερανό στον ορίζοντα όπου, ένα αγόρι κάθεται και μας επιτηρεί από απόσταση. Στο θαμπό, ανοιχτό γυναικείο χέρι που είναι αδύνατο να αντιγραφεί.

Η Μεταφυσική λένε, είναι ένα δύσχρηστο φτερό∙ περιορίζοντας τους χαώδεις σχηματισμούς που δημιουργούνται από τις τυχαίες κινήσεις του, μας προσφέρεται ένα φαινόμενο που πλησιάζει σε κάτι για το οποίο δεν υπάρχουν διαθέσιμες λέξεις. Το φτερό έχει πολλαπλές χρήσεις. Όταν η Β. το κινεί κατά μήκος της σπονδυλικής μου στήλης, σκέφτομαι το δωμάτιο όπου βρισκόμαστε, και το παράθυρο απ’ όπου κοιτώ το ποδήλατο, ακουμπισμένο στο δέντρο. Σκέφτομαι τη ζωή μου όλη σε αυτό το δωμάτιο. Μαζί της. Ανάμεσα στις άσπρες απαλές κουβέρτες. Στις μελωδίες του Λιστ. Στο ξύλινο πάτωμα. Σε ένα δροσερό ποτήρι νερό, εκεί που διαγράφεται η καρικατούρα της ανθρώπινης ύπαρξης στο χρόνο.

Την νιώθω να σχηματίζει ένα ερωτηματικό ανάμεσα στους ώμους μου. Αφοσιωνόμαστε ο ένας στον άλλον με ελαστικές αναπροσαρμογές. Ξέρουμε ότι είμαστε για ένα διάστημα καταδικασμένοι να πάρουμε θέση ανάμεσα στους ζωντανούς.

Όταν τα σώματα κοιμούνται, οι μηρυκασμοί των μελλοντικών γεννήσεων εξαερίζουν τα πάθη μας.

Ένιωσα από την αρχή την θέληση της να κρατά αποστάσεις. Τρώμε στα δύο μέτρα. Κοιμόμαστε στο ένα. Μιλάμε στο ενάμιση. Πριν μου μιλήσει θα απομακρυνθεί. Τώρα βρίσκεται κοντά μου, σχεδιάζει μυστική γλώσσα πάνω στη σάρκα μου, η οποία θα χρειαστεί αποκρυπτογράφηση. Σύντομα θα φύγει. Αργότερα θα ξαναγυρίσει αφήνοντας το ποδήλατό γειρτό στο δέντρο. Θα βιαστεί ανεβαίνοντας τις σκάλες για να με συναντήσει και θα αναπληρώσω την κομμένη από τις σκάλες, μειωμένη της ανάσα.

Το ερωτηματικό είναι ένα διφορούμενο σύμβολο. Την μία στιγμή ορίζει σεβασμό και την άλλη περιφρόνηση. Προκαλεί τη σκέψη σήμερα, και αύριο την ακινητοποιεί. Σε όλα τα αντικείμενα και τις χειρονομίες. Σε όλα τα πρόσωπα και γεγονότα. Όμως, μετά το τέλος όλων των ερωτηματικών, υπάρχει η παύση. Ένα παγκάκι όπου ξαποσταίνουμε βλέποντας γλυκά κορίτσια να φωτογραφίζουν ποδήλατα και βάρκες, όμορφες γυναίκες να κουβεντιάζουν ήσυχα στο σιντριβάνι με παιδιά τριγύρω τους να παίζουν. Σε αυτό τον χώρο, πολλά είναι πιθανά. Ο αέρας εδώ, είναι πιο λεπτός. Τα πνευμόνια μας καλύτερα.
Όταν το σώμα κοιμάται, η ευφωνία της σιγής κοσμεί την κάθε λέξη. Κτύπησα την πόρτα και η Β. ψιθύρισε έλα πέρασε. Κάθισα δίπλα της∙ της είπα ότι αισθάνομαι για εκείνη κάτι το οποίο δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια. Κάτι για λιοντάρια και μεγάλες εκτάσεις σαβάνας. Κάτι σαν μαξιλάρι, ένα δροσερό αεράκι. Με δαγκωμένα χείλι μου απαντά ότι κι εκείνη το ίδιο αισθάνεται. Πήρα το χέρι της∙ το κράτησα δίχως να μιλάμε. Πίσω μας τη θέα του παραθύρου∙ την πλαισίωνε η εικόνα ενός γερανού στον ορίζοντα, όπου ένα αγόρι και ο ύπνος του∙ δημιουργούσαν όλα όσα είχαμε ή δεν είχαμε ονειρευτεί σε αυτό το μικρό κομμάτι του κόσμου που ήταν ο δικός μας.

Ρουφά απ’ το στόμα μου αγάπη και την κλειδώνει στις χούφτες. Χτίζουμε ένα δέντρο, ένα ξύλινο καΐκι, ένα ποδήλατο για δύο, μια προβλήτα για τις βουτιές μας, και με τη θέλησή μας∙ έναν λαμπερό και πολλά υποσχόμενο ήλιο. Φοβόμαστε να κινηθούμε. Πλησιάζουμε ό ένας τον άλλον. Πιο κοντά, πιο κοντά, πιο κοντά. Τα σύννεφα σκοτεινιάζουν.

Ανοίγει τότε τα χέρια και τα πάντα σωριάζονται δίχως θόρυβο στο ξύλινο πάτωμα. Γελώντας, πέφτει ανάσκελα στο κρεβάτι.

Σβήνω το φως.

© Στράτος Φουντούλης, Hoeilaart | 2009

Advertisements

One thought on “Το αγόρι και ο ύπνος | Στράτος Φουντούλης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s