roussos2

Η αρχή της δεκαετίας του ‘90 συνέπεσε με την εφηβεία μου. Γυμνασιόπαιδο πια! Οι πρώτες μπύρες, τα πρώτα Κάμελ, και για τους περισσότερους μια νοσταλγική (εκ του αντίθετου) επιστροφή στην μήτρα (όχι της μαμάς, αυτή την είχαν αγία, αλλά σε οποιαδήποτε άλλη «ιερόδουλο»). Τότε που για μας τα «επαρχιωτόπουλα» στην τρυφερή αλλά καθοριστική αυτή ηλικία άλλη διέξοδος από το αντριλίκι δεν υπήρχε, στο νεοσύστατο τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1, σκάει μύτη μια εκπομπή της Διγενή με θέμα την ζωή στις πιάτσες τον τραβεστί. Η εκπομπή προβλήθηκε γύρω στα μεσάνυχτα. Το άλλο πρωΐ τα σχόλια με το πρωϊνό τσιγάρο (που οι περισσότεροι δεν κατέβαζαν τον καπνό, απλά μαγκιά) έδιναν και έπερναν: «την πουτάνα», «τα τραβέλια», «τί βυζάκια!», «τακούνι στιλέτο η σκρόφα», «άντρας γεννήθηκε ο πούστης», «η καύλα χασισόμενη ήταν;», «Συγγρού», «κολομπαράδες αστυνόμοι», «εμείς γαμάμε μόνο γυναίκες κανονικές», και τα σχετικά. Τότε, την άλλη μέρα, ο μάγκας του σχολείου, ένας τύπος σίχαμα, μαγκιά- κλανιά εντελώς, φέρνει σε βινεοκασσέτα μια κινηματογραφική παραγωγή με «πούστηδες». Επρόκειτο για την γνώστη ταινία «Άγγελος». Στην κατ’ οίκον προβολή, μετά από κοπάνα, «οι άντρες» στα καλύτερά τους. Τσιγάρα, μέθη με μισό κουτί μπύρας για τον καθένα, και γιουχάρισμα (τους μπάφους τους άφησαν μερικοί για τον στρατό και μερικοί για το πανεπιστήμιο)… Ο «πούστης» σφάζει τον άντρα η υπόθεση. Αυτό κατάλαβαν, αυτό κατάλαβα, 14 χρονών παιδιά.

Μετά απο λίγο καιρό, στον καλτ και αντεγκράουντ τηλεοπτικό σταθμό SEVEN X, ο «πούστης» Άγγελος δίνει συνεντεύξη στην εκπομπή του Βαλλιανάτου, μετά την φυλακή, όπου ήταν θαμμένος περίπου 20 χρόνια. Ήδη είχα καταλάβει ότι ήμουν ένα διαφορετικό παιδί. Είδα την συνέντευξη με μεγάλο ενθουσιασμό. Ο δημοσιόγραφος σοβαρός, κύριος. Ο «Άγγελος» μάγκας Πειραιώτης, με μια ευγένεια ψυχής πρωτόγνωρη στα μάτια μου και στην καρδιά μου. Ήταν το μπάσιμό μου στην ομοφυλοφιλία μαζί με την συνέντευξη της Πάολας στην Μαλβίνα.  Απ΄όσο το θυμάμαι και το συγκρίνω με τα εκ των υστέρων διαβάσματα που με καθόρισαν ήταν ακριβώς το νόημα του Τάδε έφη Ζαρατούστρας του Νίτσε: «Το τελευταίο μαρτύριο θα είναι να ακούς το κλάμα ενός μωρού για να σωθεί ή να πεθάνει. Εσύ θα προχωρήσεις για να ανέβεις και άστο να πέσει και ταυτόχρονα να τρελλαίνεσαι γιατί στο δρόμο ένας αμαξέρης χτύπησε το άλογό του με ένα καμουτσίκι στο λαιμό»). Για αυτόν τον «Άγγελο», για αυτόν τον αντικειμενικά εγκληματία. Το πραγματικό όνομά του είναι Χρήστος Ρούσσος, του άλλου (του δολοφονημένου, προσοχή όχι του θύματος, θύματα είναι και οι δυο αρχικά την κωλοκοινωνίας μας) δεν έχει σημασία μετά από 40 περίπου χρόνια.  Τον Χρήστο τον υπερασπίστηκε η avant garde της διανόησης.  Πρωτοστάτησε ο τροτσκιστής Μισέλ Πάπλο.

Τα χρόνια περάσανε και εγώ μετά από περιπλανήσεις πρεζόνι των Αθηνών. Δεν τα έβγαζα πέρα. Δεν ήθελα να πεθάνω. Πήγα για αποτοξίνωση, στο κέντρο του ΨΝΑ «18 Άνω», τότε που στην κεφαλή του ήταν η αγαπημένη από της πρώτης και συνεχόμενής μου πολιτικοποίησης στον τροτσκισμό, υπόδειγμα γιατρού (ψυχιάτρου συγκεκριμένα) στην τροτσισκική σχολή γαλουχημένη, λατρεμένης φίλης, σπουδαίας συντρόφου, κύριας Κατερίνας Μάτσα. Εκεί δούλευε και ο κύριος Ρούσσος. Για να εξαγνίσει το θάνατο που σκόρπισε δίνει ζωή σε πρεζόνια, όχι μόνο για ένα μηνιάτικο, αυτό πιστεύω. Διδάσκει κόσμημα. Χρυσοχόος ο ίδιος.

Ζήτησα από την προσωπική μου ψυχολόγο να μου τον γνωρίσει. Απαγορεύεται μου λέει, οι ερωτικές σχέσεις μεταξύ σας, πόσο μάλλον μεταξύ ενός θεραπευτή και ενός θεραπευόμενου. Δεν κατάλαβε ότι εγώ ήθελα να γνωρίσω τον Χρήστο για το πλούτο των αισθημάτων του και την γενναιότητα της καρδιάς του.  Μου είχε κάνει έντυπωση η αντρίκια στάση του ως φυλακισμένος από τα ανάλογα βιβλία του που είχα ήδη διαβάσει. Μετά από χρόνια στη λέρα( οι περισσότεροι εμπλεκόμενοι με πρέζα είναι καθίκια εν αμύνει), ήθελα επαφές με αγνούς ανθρώπους είτε ήταν γκόμενοι, είτε ήταν γείτονες, είτε συντοπίτες, φίλοι, εχθροί…

Με την ευρεία διάδοση του ίντερνετ, και εφόσον είχα γνωρίσει τον κ. Ρούσσο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ξανάδα την ταινία «Άγγελος». Την βρήκα χυδαία. Βάλτε ομοφυλοφιλία, φτώχεια, αυτοκτονίες, πουτανιά, αναπηρίες και έχετε σίγουρη επιτυχία για να σπάσει ταμεία όπως η εν λόγω ταινία του Γιώργου Καντακουζηνού, που γύρισε από το Λονδίνο για να κάνει γκέι αριστούργημα, αν και το πραγματικό συμβάν λειτουργεί στην ταινία μόνο ως ραχοκοκαλιά. Η πλοκή; Απλά μυθοπλασία!  Την γνώμη του Ταχτσή (που την ξέρω από εγκυρώτατη πηγή) ότι θίγει ένα κοινωνικό πρόβλημα-φαινόμενο και πρέπει να αντιμετωπιστεί με σοβαρότητα δεν την ασπάζομαι (αν και δεν έχω ζήσει την αντιμετώπιση της κοινωνίας προς τους γκέι την εποχή που παίχτηκε -1984). Αντίθετα, θεωρώ σπουδαίο το άρθρο της Πάολας Ρεβενιώτη στο περιοδικό που εξέδιδε τότε, το «Κράξιμο», με τίτλο «κορίτσια ο Καντακουζηνός». Σκέφτομαι τις ταινίες (με θέμα το ερωτικό έγκλημα) της Τώνιας Μαρκετάκη με την 3ωρη ταινία της «Ιωάννης ο βίαιος» και του Παύλου Τάσιου με την ταίνια «Ναι μεν, αλλά…» και οι δύο γυρισμένες την μακρινή πια δεκαετία του 70, τότε που τόσο η Μαρκετάκη όσο και ο Τάσιος (όλοι μακαρίτες πιά) έκαναν αριστουργήματα/κινηματογράφο με την ψυχή τους, φτύνοντας αίμα και με απόλυτο σεβασμό…

Φυλλομετρώ τα βιβλία του Χρήστου: Τόσο αυτά που γράφτηκαν για την καθημερινότητά του, αυτήν των ασύλων, μέσα στο άσυλο, της κοινωνικής καταστολής, από την πλευρά όχι του παθόντα, αλλά από του κοινωνικού ακτιβιστή, όντας στην «στενή», όσο και τα επόμενα…


Ν.Λ.: Χρήστο, γεννήθηκες στον Πειραιά το 1958. Τότε ο Πειραιάς ήταν ακόμα λαϊκός, στην πλειοψηφία του. Οι νέοι άνθρωποι διαμορφώνονταν από ανθρώπους του λαού. Εσύ από παιδί έμαθες την τέχνη του κοσμηματοποιού. Ζυμώθηκες με το λαό. Ατυχές συμβάν σ’ έκανε να βγάλεις το πρώτο σου βιβλίο μέσα από την φυλακή. Μια αυτοβιογραφία με τίτλο: «Εγώ ο Άγγελος που σκότωσα τον εραστή μου» ως απάντηση στην ταινία, που ήταν στην ουσία η απολογία σου, γιατί στην «απολογία» σου στο εισαγγελέα ήσουν παρά την θέληση σου υπό την επήρεια ψυχοφαρμάκων (όπως έχεις πει). Μετά συνέχισες με δυο δοκίμια για την πραγματική κατάσταση των ασύλων χωρίς να ξεπέφτεις στο μελό. Λοιπόν δοκίμια Πειραιώτικα με μαγκιά. Θυμάμαι τους παλιούς πειραιώτες συγγραφείς: Κώστα Βάλβη (με το «Όταν αλήτευα»), τον Λάμπρο Πορφύρα (με τις «Σκιές» του) και τους μεταγενεστέρους Ανδρέα Αγγελάκη (με τα «Ποιήματα στο δολοφόνο μου») ακόμα και το Γιάννη Αντιόχου (με τις «Εισπνοές» και «Εκπνοές»). Όλοι τους μάγκες, που έγραψαν την πραγματικότητα τους όπως την νόμιζαν, ειλικρινά, χωρίς να είναι αποκομμένοι από το περιβάλλον. Κατά πόσο έπαιξε ρόλο η καταγωγή σου στην διαμόρφωση της προσωπικότητας σου άρα και της γραφής σου;

Χ.Ρ.: Ναι γεννήθηκα στο Πειραιά, συγκεκριμένα στη Νίκαια σε μια γειτονία με προσφυγικά υπέροχα σπίτια, με κεραμίδια, με χωματόδρομο και δεντροστοιχίες που θυμάμαι σαν όμορφο όνειρο μοσχομυρισμένο από γιασεμί και αγιόκλημα. Ήταν Αύγουστος του 1956 όταν γεννήθηκα και έκανα τα πρώτα μου μπουσουλίσματα στην αυλή του σπιτιού μας, στην σκιά μιας μουριάς που ήταν φυτεμένη στην μέση της αυλής. Έπαιξα με τα χώματα στον ανθόκηπο που φρόντιζε η γιαγιά και αργότερα εγώ μεγαλώνοντας. Ήταν πράγματι μια γνήσια λαϊκή γειτονία, με ανθρώπους που είχαν την καθαρότητα της γνησιότητας και του αυθεντικού υλικού, των στοιχείων αυτών, που κάνουν τις αισθήσεις και τα συναισθήματα, να έχουν την βαρύτητα και την στιβαρότητας του απόλυτα αληθινού, συνάμα και λαϊκού. Με αυτούς τους ανθρώπους πλάστηκα, με αυτούς τους ανθρώπους ζυμώθηκα και δεν έγινα κάλπικος. Από πάντα, από τότε δηλαδή που θυμάμαι τον εαυτόν μου ασχολιόμουν, σαν παιχνίδι, με διάφορες μορφές τέχνης. Στον χώρο της χρυσοχοΐας μπήκα τυχαία από πολύ μικρός, μου άρεσε έμεινα και έτσι έγινα τεχνίτης χρυσοχόος και αυτό ήταν το επάγγελμα μου. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα ασχολιόμουν με το γράψιμο, όμως έγινε και αυτό και θα μπορούσα να πω εξ ανάγκης. Εξ ανάγκης, γιατί ήμουν φυλακισμένος τότε στις φυλακές Αλικαρνασσού στην Κρήτη. Τυχαία από ένα περιοδικό της εποχής «Ταχυδρόμος» στην στήλη για τα κινηματογραφικά νέα, διάβασα ότι ο σκηνοθέτης Κατακουζηνός έχει γυρίσει σε ταινία την προσωπική μου υπόθεση και θα συμμετέχει ως διαγωνιζόμενη ταινία στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ήταν 1982 τότε. Εμένα δεν με είχε ρωτήσει κάνεις, είχα αγνοηθεί παντελώς. Δεν είχα δώσει ποτέ την άδεια σε κανέναν να κάνει ταινία την υπόθεση μου. Το γεγονός αυτό της ταινίας με είχε αναστατώσει πολύ. Η ταινία πήρε πρώτο βραβείο και εγώ, όποιος επισκέπτης ερχόταν στην φυλακή να με δει, ρωτούσα για την ταινία, αν την είδε. να μου πει τι δείχνει και τέτοια. Από της πληροφορίες που είχα συγκεντρώσει κατάλαβα ότι η υπόθεση μου είχε παραποιηθεί και έτσι όπως μου περιέγραφαν τα διαδραματισθρέντα σε αυτήν, προσέβαλε και εμένα και την οικογένεια μου. Ως κρατούμενος δεν μπορούσα να έχω λόγο, δεν μπορούσα να διαμαρτυρηθώ. Έτσι αποφάσισα να γράψω το βιβλίο ως απάντηση στην ταινία. Τα της έκδοσης τα ανέλαβε ο Θεσσαλονικιός συγγραφέας και καλός μου φίλος Γ. Παλαμιώτης. Ο τίτλος του βιβλίου δεν ήταν δικός μου, δεν με βρίσκει σύμφωνο. Όταν με ρώτησαν είχα πει τότε, κάντε εσείς ότι νομίζετε. Τώρα δεν θα έβαζα έναν τέτοιο τίτλο που με στεναχωρεί και με πληγώνει βλέποντας τον. Ήταν η απολογία μου αυτό το βιβλίο και η διαμαρτυρία μου απέναντι στην ταινία, για να τονίσω, ότι ποτέ δεν έγινα τραβεστί και ότι τραγικό έγινε, ήταν ακριβώς η αντίδραση μου απέναντι σε αυτό, στην συναισθηματική εκμετάλλευση και την ψυχολογική πίεση που ασκούσε το θύμα, εις βάρος μου, προκομμένου να με αναγκάσει να ενδώσω στο να γίνω τραβεστί. Ναι, στον ανακριτή ήμουν υπό την επήρεια ηρεμιστικών για να μπορώ να αντέξω τις διάφορες ανακριτικές διαδικασίες. Εκεί όλα ήταν ψυχρά, αμείλικτα, και επί της ουσίας, δεν υπήρχαν περιθώρια για συναισθηματικές αναλύσεις. Άλλωστε και ποιος να καταλάβει τα βαθύτερα συναισθήματα πέραν του τραγικού και αποτρόπαιου γεγονότος… Κατόπιν του πρώτου βιβλίου «Εγώ ο Άγγελος.» εκδόσεις «Οδυσσέας» Ακλούθησαν και άλλα βιβλία τα οποία και αυτά εξ ανάγκης γράφτηκαν. Ήταν για να καταγγείλω τις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης και τα βασανιστήρια των κρατουμένων από τους ανθρωποφύλακες των φυλακών. Έχουμε λοιπόν το «Φυλακές Κέρκυρας Φυλακές Αλικαρνασσού Βασανισμοί Κρατουμένων» Εκδόσεις «Της Φυλακής» «Προς Σωφρονισμό» Εκδόσεις «Εικοστός πρώτος» «Ποιητικές Αποδράσεις» Εκδόσεις «Πολύχρωμος Πλανήτης» με βιωματική ποίηση από τις φυλακές. Μετά έχουμε το μυθιστόρημα «Μονοκατοικία με κήπο» Εκδόσεις «Πολύχρωμος πλανήτης». Όσο για αυτό που ρωτάς, για το πόσο έπαιξε ρόλο η καταγωγή μου στην διαμόρφωση της προσωπικότητας μου και κατά συνέπεια της γραφής μου έχω να σου πω, απόλυτο. Η αυθεντική λαϊκή καταγωγή μου με έμαθε να είμαι ο εαυτός μου και όχι κάτι άλλο που δεν είμαι και κατά συνέπεια και η γραφή είναι αυθόρμητα απλή, λαϊκή, χωρίς λογοτεχνικά στολίδια. Όσο για την μαγκιά που αναφέρεις, αν και πολλές φορές είναι κάτι παρεξηγήσιμο, θα σου πω τι σημαίνει για μένα. Μαγκιά σημαίνει ντομπροσύνη, συνέπεια, υπευθυνότητα, ειλικρίνεια και τόλμη.

Ν.Λ.: Έχεις εκδώσει ένα βιβλίο από τις εκδόσεις «Οξύ» για τα λουλούδια. Όσο σκληρά και αν σου φέρθηκε η ζωή εσύ παραμένεις ρομαντικός, με έναν ρομαντισμό απόλυτα σύγχρονο. Η αγάπη σου για τα λουλούδια, η αγάπη σου για τα ζώα, ο κήπος του γνωστού σπιτιού στον Ασπρόπυργο (που δεν το έχεις πια) ήταν ένας μικρός παράδεισος, έχει αποθανατιστεί σε φιλμ. Πως κατάφερες «να σπάσεις τις αλυσίδες» που έλεγε ο Μαρξ και από την τιμωρία των μπουντρουμιών που την έχουν βαφτίσει σωφρονισμό, εσύ επέλεξες την τιμωρία με τον τρόπο του Ντοστογιέφσκι, δεν φυλάκισες το πνεύμα σου, δεν μολύνθηκες και έμεινες ο «άνθρωπος που είσαι»; Για να παραφράσω τον επίσης ασυλοποιημένο Αρτώ «θα ξαναγίνω ο άνθρωπος που είμαι». Έχεις βγάλει και σχετικά ποιήματα που λειτουργήσαν την ώρα της δημιουργίας τους ως άμυνα. Θέλω να πω ότι η τέχνη σώζει μόνο όταν κρατάς καθαρή την ψυχή σου…

Χ.Ρ.: Ναι αυτό το βιβλίο που είναι άσχετο με φυλακές και βασανιστήρια κρατουμένων, εντούτοις είναι και αυτό καταγγελτικό, αυτή την φορά με θέμα οικολογικής φύσεως. Ο τίτλος «Ανθίζοντας και Μοιρολογώντας: Αγριολούλουδα και πεταλούδες του ποικίλου όρους» Αυτό έχει πολλές φωτογραφίες που τράβηξα εγώ, με αγριολούλουδα και πεταλούδες. Ξεκινά με έναν μεγάλο πρόλογο. Μια ιστορική αναδρομή για το θριάσιο πεδίο, από την αρχαιότητα έως την σημερινή εκβιομηχάνιση της περιοχής και τις καταστροφές που υπέστη και συνεχίζει να υφίσταται το φυσικό περιβάλλον της περιοχής, στο οποίο αναφέρετε το βιβλίο. Το προλογίζουν, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Στεφανοπουλος η κ. Νίκη Γουλανδρή ιδρύτρια του ομώνυμου μουσείου φυσικής ιστορίας και ο πρόεδρο του WWF. Το σπίτι στα Νεόκτιστα Ασπροπύργου δεν υπάρχει ποια γιατί έπρεπε να πουληθεί. Έτσι χάθηκε και ο υπέροχος κήπος που είχα δημιουργήσει με την συλλογή των παραδείσιων πουλιών. Ήταν ένας κήπος που είχε πολιτογραφηθεί που είχε φιλμαριστει όπως στο ντοκιμαντέρ του Χ. Καρακέπελη «Το σπίτι του Καιν» Τώρα έχουν απομείνει κάποια βιντεάκια που έχω αναρτήσει στο YouTube τα οποία βρίσκει κανείς πληκτρολογώντας στην αναζήτηση το όνομα μου. Τώρα θα επιστρέψω στις ρίζες, στην γειτονία που γεννήθηκα, στη Νίκαια και εκεί θα δημιουργήσω το νέο μου καταφύγιο το νέο μου μικρό παράδεισο. Η αλήθεια είναι ότι παρά τις απάνθρωπες συνθήκες που βίωσα στις φυλακές κατάφερα να διαφυλάξω των εαυτό μου. Αντιστάθηκα σθεναρά, στο να μην καταφέρουν να με «σωφρονίσουν» ο τρόπος που τα κατάφερα, ήταν γιατί ονειρευόμουν. Έκανα όνειρα για μετά την αποφυλάκιση μου και αγωνιζόμουν, αντιδρούσα απέναντι σε αυτό το «σωφρονιστικό» σύστημα που ήθελε κρατούμενους υποταγμένους, απονευρωμένους και απογυμνωμένους από συναισθήματα και αξίες ζωής. Έμεινα αυτός που ήμουν και είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με τον εαυτόν μου που δεν τους επέτρεψα να επιδράσουν ούτε οι συνθήκες, ούτε οι ανθρωποφύλακες διαβρωτικά στον χαρακτήρα μου. Όσο για τα ποιήματα, είχαν γραφεί κάτω από δύσκολες συνθήκες και με απόλυτη μυστικότητα στις φυλακές της Κέρκυρας ήταν ένας τρόπος το γράψιμο τότε για να μην τρελαθώ ήταν μια διέξοδος από το κολαστήριο της φυλακής. Τα ποιήματα ήταν φυλαγμένα για πολλά χρόνια, αποφάσισα να εκδώσω κάποια από αυτά πολύ αργότερα. Τα ποιήματα στην έκδοση συνοδεύονται από ζωγραφικά μου έργα που επίσης έφτιαξα στην φυλακή. Η τέχνη σε οποία έκφραση της είναι λυτρωτική, είναι το μέσον που θα σε τραβήξει από το χάος, θα σε προστατέψει από αυτό και θα γίνει το σκαλοπάτι που θα κάνει να αναδυθείς σε αισιόδοξες, ελπιδοφόρες και φωτεινές διαστάσεις.

dpgrG1

[Φωτογραφία: Δημήτρης Ζωγράφος]

Ν.Λ.: Σήμερα εργάζεσαι ως θεραπευτής στην θεραπευτική κοινότητα απεξάρτησης από ουσίες 18 Άνω του Ψ.Ν.Α, μιας μονάδας πρότυπο, με ήθος (το ξέρω καλά). Εκεί οι ναρκομανείς νιώθουν ίσοι με τον υπόλοιπο κόσμο. Δεν είναι πια οι στιγματισμένοι. Στις άλλα περίπτερα η κατάσταση είναι τραγική. Προσπαθείτε να βελτιώσετε την ζωή αυτών των ανθρώπων και το κράτος δεν σας βοηθάει, απεναντίας βάζει εμπόδια. Προσπαθείτε μέσω του περιοδικού «Τετράδια ψυχιατρικής» να σπάσετε τις προκαταλήψεις και δεν το αγοράζει ο κόσμος. Κατά πόσο το λειτούργημα που ασκείς εκεί συμπληρώνει το προφίλ σου ως δημιουργός γιατί για να βλέπεις παιδιά από ερείπια να στέκονται στα πόδια τους και να έχεις συμβάλει σ’ αυτό είναι ευλογία και κατά πόσο μπορεί κάνεις να μείνει σ’ αυτά; Ο αγώνας θέλει δρόμο. Για παράδειγμα σ’ έχω δει σε συγκεντρώσεις υπέρ των δικαιωμάτων του κύριου Νίκου Ρωμανού..

Χ.Ρ.: Είμαι εργαζόμενος στο Δημόσιο Ψυχιατρείο στην Μονάδα Απεξάρτησης 18ΑΝΩ. Είναι κρατική μονάδα με σπουδαίο κοινωνικό έργο στον τομέα των εξαρτίσεων. Σίγουρα θα μπορούσαν να γίνουν πολλά περισσότερα, αλλά τώρα και συν του γενικού κλήματος της κρίσης που επικρατεί υπάρχουν δυσκολίες, αλλά παρ’ όλα αυτά, όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο. Η μονάδα έχει ανθρωποκεντρική φιλοσοφία και στα πλαίσια αυτά, γίνεται κάθε δυνατή προσπάθεια να αποστιγματιστούν οι χρήστες, αλλά και να υπάρξει μια ας το πούμε εξιδανικευμένη και εξατομικευμένη εργασία για των καθένα, ώστε να αποκτήσει όλα αυτά τα εχέγγυα της ομαλής επανακοινωνικοποίησης του. Έτσι πέραν των ατομικών και ομαδικών ψυχοθεραπειών που κάνει κάθε θεραπευόμενος, του δίνετε η δυνατότητα να επιλέξει και κάποιες ομάδες τέχνης. Οι τέχνες στο πρόγραμμα παίζουν ένα σημαντικότατο ρόλο στο κομμάτι της εκ νέου διάπλασης της κοινωνικοποίησης και της επανένταξης. Μεταξύ άλλων η μονάδα απεξάρτησης του 18ΑΝΩ, διαθέτει και το εργαστήριο κοσμήματος. Σε αυτό είμαι υπεύθυνος ως ειδικευμένος τεχνίτης, όπου μαθαίνω στα παιδιά που είναι πλέον στο στάδιο της επανένταξης, να κατασκευάζουν κοσμήματα. Πάντα ήθελα να έχω μια εργασία που να έχει να κάνει με την προσφορά σε συνανθρώπους. Στην προκομμένη περίπτωση προσφέρω τις τεχνικές γνώσεις μου σε άτομα που κάνουν τεράστιο αγώνα να απαλλαγούν από την εξάρτιση των ναρκωτικών. Η υλική αμοιβή μου, δηλαδή ο μισθός από την εργασία μου, είναι ο χαμηλότερος του δημοσίου, όμως η ηθική αμοιβή μου από την εργασία μου είναι τεράστια, όταν βλέπω τα παιδιά να έχουν μια καλή πορεία και ο αγώνας τους για απεξάρτηση να δικαιώνεται. Όπως λες λοιπόν και εσύ, στο να συμβάλεις έστω στο ελάχιστο σε αυτόν των αγώνα είναι ευλογία. Όπως είναι ευλογία και καθήκον θα πω, η συμμετοχή σε κάθε κοινωνικό αγώνα, για δικαιοσύνη, ελευθερία, ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι λοιπόν θεωρώντας ως καθήκον την συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες ως ενεργός πολίτης και όχι πολίτης του καναπέ, έχω συμμετοχή, και είμαι πάντα παρόν σε κάθε δίκαιο αγώνα .

Ν.Λ.: Παρόλα αυτά, όλοι δηλώνουν προοδευτικοί στο πνεύμα και όλοι νιώθουν πιο βολικά με το αρχέτυπο. Νιώθουν πιο βολικά με την παράδοση. Δέχονται την ομοφυλοφιλία αλλά προτιμούν να μην τους έχουν και κολλητούς τους, οι γκέι γάμοι τους σοκάρουν, οι αλλόθρησκοι επίσης, για παράδειγμα έχει γίνει σάλος με την τοποθέτηση του κατά δική του ομολογία άθεου υπουργού στο υπουργείο παιδείας και θρησκευμάτων. Θυμάμαι είχα μια καθηγήτρια αναρχική και τις απόψεις της στο συμβούλιο καθηγητών δεν τις λάμβαναν υπόψη γιατί χαλούν την τάξη και διαφθείρουν. Εσύ ως ομοφυλόφιλος τι αποκλείσεις είχες από τους πολλούς. Για παράδειγμα δεν έγινε δεκτή η αίτηση αποφυλάκισής σου με επίσημο λόγο την ομοφυλοφιλία σου.

Χ.Ρ.: Προοδευτικός δεν είσαι με το να το λες, άλλα να το δείχνεις με πράξεις, με την δεκτικότητα σου, τον σεβασμό σου απέναντι στο ότι διαφορετικό από σένα. Παράδειγμα, αντιδρώ έντονα με τον εκκλησιαστικό κλήρο που αποκαλεί αφύσικο, ανώμαλο η δεν ξέρω πως αλλιώς τον ομοφυλόφιλο άνθρωπο, η που προκαλεί αντιδράσεις η δήλωση κάποιου υπουργού ότι είναι άθεος. Από την άλλη για αυτόν τον εκκλησιαστικό κλήρο είναι τελείως φυσιολογικό και αποδεκτό, ένα φίδι να μιλάει και να προσφέρει το μήλο της αμαρτίας στην πρωτόπλαστη και ότι μένει έγκυος και γεννάει μια παρθένα γυναίκα και άλλα τέτοια παράδοξα και αλλόκοτα. Όμως αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα για να θιχτεί εδώ σε αυτήν την κουβέντα, οπότε το κλείνω με το να πω ότι πιστεύω σε ότι η αντίληψη μου μπορεί να εκλάβει ως λογικά και φυσιολογικά εφικτό και από όπου εισπράττω σεβασμό ανταποδίδω ανάλογο. Πιστεύω να κάλυψα την ερώτηση σου ώστε να σου πω και για της δικές μου αποκλίσεις από τους πολλούς. Εγώ δεν έχω αποκλίσεις, δεν είμαι κάτι άλλο από τους πολλούς, δεν έχω ας πούμε κέρατα τράγου, ούτε οπλές αντί δάχτυλα. Είμαι ένας κανονικότατος άνθρωπος όπως και κάθε άλλος ομοφυλόφιλος η ετεροφυλόφιλος άνθρωπος, με τις αδυναμίες μου, τις παραξενιές μου η τα προτερήματα μου, με τα στραβά μου και τα ίσια μου όπως κάθε ανθρώπινο ον. Δυστυχώς κάποιοι άλλοι άνθρωποι έμειναν η μένουν προσκολλημένοι στο ακατέργαστο αρχέγονο της παράδοσης που δεν εξελίχθητε δεν εκσυγχρονιστικέ. Έμεινε σαν κολλητική ουσία και έκανε άκαμπτη και μίζερη την λειτουργία της σκέψης τους, εμποδίζοντας την να ανοιχτεί σε ξέφωτα και σύγχρονους ορίζοντες. Εξ αίτιας αυτής της προσκόλλησης έχουν διαφορετική αντίληψη. Αυτοί οι κολλημένοι είναι παντού σε όλα τα κοινωνικά και επαγγελματικά επίπεδα, δημιουργώντας διάφορες αγκυλώσεις και εμπόδια σε όσους δεν έχουν την ίδια στείρα αντίληψη και το ίδιο κολλημένο μυαλό με το δικό τους. Ένας τέτοιος μπορεί να είναι ο γείτονας σου, ο εργάτης στην οικοδομή, ο δάσκαλος στο σχολείο, ο ιερέας, ο δικαστής, η ο πολίτικος κ.α. Αυτοί οι κολλημένοι θα πειράξουν εμένα, εσένα, θα εμποδίσουν κοινωνικές εξελίξεις προόδου κ.λ.π. κ.λ.π. Γεγονότα αποκλεισμού προσωπικά μου πολύ κραυγαλέα, σκληρά, απάνθρωπα και άκρως ρατσιστικά, ήταν, από τον εισαγγελέα της έδρας του στρατοδικείου, όταν με δίκαζαν. Αυτός, στο αίτημα του συνηγόρου μου να δεχθούν ως ελαφρυντικό τον πρότερο έντιμο βίο μου για ελάφρυνση της ποινής μου από ισόβια, απάντησε. «Δεν μπορεί να γίνει δεκτό το αίτημα, γιατί ο κατηγορούμενος ήταν ομοφυλόφιλος» Κατόπιν υπήρξε η άρνηση του τότε προέδρου της δημοκρατίας Σαρτζετάκη για μείωση της ποινής μου με απονομή χάριτος και αυτή η άρνηση ήταν για το γεγονός ότι ήμουν ομοφυλόφιλος. Την διαφορετικότητα ασφαλώς την έχουν σαν προσβολή στον κυριλέ καθρέφτη της κοινωνίας γιατί πολύ απλά χαλάει την σούπα του βολέματος στην αρχέγονης παράδοση που είπαμε ποιο πάνω. Η διαφορετικότητα ενοχλεί γιατί είναι επανάσταση, γιατί είναι ανατρεπτική.

Ν.Λ.: Αφού πέρασες από την βιογραφία στο δοκίμιο και από εκεί στην ποίηση το τελευταίο σου βιβλίο είναι μυθιστόρημα. Εκφράστηκες με πολλά είδη ως δημιουργός. Η Ελλάδα δεν έχει παράδοση στο μυθιστόρημα. Παρόλα αυτά το τόλμησες. Παρόλο που τα δοκίμια σου έχουν ξεπουλήσει. Σ’ αρέσει να πειραματίζεσαι ;

Χ.Ρ.: Τελειώνοντας επιστρέφουμε με την ερώτηση σου πάλι στο γράψιμο για να εξομολογηθώ τι αισθάνομαι για το γράψιμο. Συγγραφέας δεν μπορώ να πω πώς είμαι, με την έννοια αυτή που έχουμε στο μυαλό μας ότι η συγγραφή γίνετε από πνευματικούς και πολύ μορφωμένους ανθρώπους και είναι και το μέσον βιοπορισμού τους. Καταπιάστηκα με το γράψιμο από ζωτική ανάγκη. Για τα βασανιστήρια που γίνονταν εις βάρος των κρατουμένων και δεν μπορούσα να τα καταγγείλω και δεν μπορούσα να φωνάξω στους βασανιστές, γιατί αν το έκανα θα με σκότωναν στο ξύλο, το έγραφα κρυφά σε χαρτοπετσέτες για να εκτονωθώ να αποσυμφορήσω την αγανάκτηση μου. Το γράψιμο ήταν για μένα διέξοδος σε αδιέξοδα, ήταν άμυνα, κάθε φορά και για διαφορετικούς λόγους. Ποτέ μα ποτέ δεν σκέφτηκα να γράψω κάτι για να κονομήσω μια πεντάρα. Τώρα αν υπάρχει η δεν υπάρχει παράδοση στο μυθιστόρημα στην Ελλάδα δεν είναι κάτι που με απασχόλησε, γιατί σου είπα, δεν έγραψα ποτέ κάτι με το σκεπτικό του κέρδους. Οπότε το μυθιστόρημα που έγραψα δεν θεωρώ πως είναι κάποιο τόλμημα στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι. Με στο μυαλό μου είχα το στόρι το θεωρούσα πολύ τρυφερό και σε μια περίοδο που δεν είχα άλλες ασχολίες αντί να χαζολογάω και να περνά ο χρόνος χωρείς να κάνω κάτι, ασχολήθηκα με το «Μονοκατοικία με κήπο». Δεν ήταν λοιπόν κάποιο συγγραφικό τόλμημα ούτε ένας πειραματισμός ήταν απλά μια ανάγκη να γεμίσω κάποιο χρονικό διάστημα με κάποια δραστηριότητα. Μπορεί να μην ξαναγράψω ποτέ τίποτα. Μπορεί όμως να προκύψουν θέματα που να μου δημιουργήσουν την ανάγκη να ξαναγράψω κάτι, αλλά αυτό δεν το ξέρω.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s