Werfel,_Franz1

Φτιάξε, κουβάλα, κράτα
Τα χίλια ύδατα του γέλιου στο χέρι σου μέσα!
Γέλιο, μακάρια υγρασία απλώνεται
Πάνω στο πρόσωπο.
Δεν είναι ρυτίδα το γέλιο,
Είναι η ουσία στο φως.
Μες στον χώρο διαθλάται το φως που δεν είναι ακόμη φως.
Δεν είναι φως ο ήλιος,
Πρώτα σε ανθρώπων πρόσωπα
Γεννιέται το φως σαν χαμόγελο.
Από πύλες αιώνιες που ελαφρά ηχούν,
Απ’ των ματιών τις πύλες κοχλάζει
Η Άνοιξη πρώτη φορά, ο αφρός ουράνιων κυμάτων,
Η άσβεστη του γέλιου πυρκαγιά.
Το αρχαίο ξέπλυνε χέρι στη βρόχινη φωτιά του γέλιου,
Φτιάξε, κουβάλα, κράτα!

Αφουγκράσου, υπάκουσε, άκου!
Τη νύχτα σβήνει της ανάσας ο ήχος.
Ανάσα, η σύμπνοια του στήθους.
Αιωρείται η ανάσα
Πάνω απ’ την έχθρα σκοτεινών αψίδων.
Ανάσα είναι ουσία ύψιστης πνοής.
Ούτε ο άνεμος που φυσά
Στο βοσκοτόπι, στο δάσος και στους θάμνους,
Ούτε το φύσημα που γυρνά τα φύλλα…
Η πνοή του θεού γεννιέται στην ανάσα του ανθρώπου.
Απ’ τα χείλη, από βαριές,
Μοιραίες, σκοτεινές, αιώνιες πύλες,
Ταξιδεύει η πνοή του θεού να ευλογήσει τον κόσμο.
Στης ανάσας το ανεμοπέλαγος υψώνεται
Περήφανο το ιστίο μες στη μέθη,
Της λέμβου που ‘ναι φορτωμένη νυχτιάτικα με αμέτρητες λέξεις.
Αφουγκράσου, υπάκουσε, άκου!

Πέσε, γονάτισε, κλάψε!
Δες των εραστών το αέρινο ζαλισμένο βήμα!
Κουνήσου, μες στη ζάλη περπάτα!
Το περπάτημα οδηγεί
Τα πάντα στον εξαγνισμό, τα πάντα στο καθολικό.
Το περπάτημα είναι παραπάνω από πορεία και δρόμος,
Απ’ της αστρικής σφαίρας την ανατολή και διαδρομή,
Απ’ του διαστήματος την χορευτική υπερβολή.
Στων ανθρώπων το βήμα γεννιέται της ελευθερίας ο δρόμος.
Όταν περπατάνε οι άνθρωποι,
Η χάρις του θεού αποπνέει από κάθε καρδιά και πύλη.
Χαμόγελο, ανάσα, περπάτημα
Είναι παραπάνω απ’ την πορεία του φωτός, του ανέμου, των άστρων,
Με τον άνθρωπο ξεκινά ο κόσμος.
Στων εραστών το γέλιο, την ανάσα, το βήμα μέθα!
Κλάψε, γονάτισε, πέσε!


[Χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του γερμανόφωνου εξπρεσιονισμού, ο Franz Werfel (1890-1945), γεννημένος στην Πράγα και φίλος του Franz Kafka, μετά από μια περιπετειώδη ζωή στην φλεγόμενη Ευρώπη του Μεσοπολέμου, κατέληξε να γίνει σεναριογράφος στο Hollywood και να θεωρείται δάσκαλος της αμερικανικής θεατρικής σκηνής, όπως ομολογεί ο ίδιος ο Τέννεσυ Ουίλλιαμς. Στις λιγοστές ποιητικές του συλλογές διακρίνεται για το πάθος και η εκφραστική του μεγαλοστομία που εύκολα θα μπορούσαν να εκληφθούν ως επιτηδευμένες φλυαρίες, όμως πρόκειται για αυτές ακριβώς τις δυο συνιστώσες που καθόρισαν τις εξελίξεις στην σύγχρονη τέχνη, και ο Werfel αποτέλεσε έναν από τους κύριους εκφραστές μιας εποχής βυθισμένης σε κάθε είδους υπερβολή όπου δύσκολα διακρίνεται η καταστροφή και η αλλοτρίωση από τη συνειδητοποίηση και τη μεταμέλεια]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s