char

Θέλο πλίμμα
Απ’ τις σκόνες των ποιητών
προτιμώ την απλή του χώματός μας.
Την αφήνω να μαζεύεται
στο παράθυρο,
στα έπιπλα,
στα ποιήματά μου.
Θέλω να την αγγίζω.
Όπως παλιά παιδί
με το δάκτυλο να γράφω
ανορθόγραφες λέξεις.

***

Το γκρι των σύγχρονων κοστουμιών,
το κόκκινο των μεταξένιων γραβατών,
δεν εντυπωσίασαν την Αφροδίτη.
Το βλέμμα έστρεψε η θεά
στο μελαμψό που σέρβιρε ποτά
απ την Σρι – Λάγκα.

***

Χόντρυνε στη στεριά
το συρματόπλεγμα.
Χόντρυνε στην θάλασσα
το φύκι.
Χόντρυνε στον αέρα η κραυγή.
Χόντρυνε κι φρίκη.

***

Το κοριτσάκι έπαιζε.
Η μαμά του παρήγγειλε καπουτσίνο.
Η γιαγιά έψαχνε τα γυαλιά της.
Φύσηξε αεράκι…
Ο πλάτανος άφησε απ’ τα κλαδιά του
τρεις γενιές να πέσουν.

[εικόνα: Arthur Tress, Child and flood dream, 1970 ]

 

Advertisements

One thought on “4 ποιήματα | Γιώργος Χαριτωνίδης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s