vout

(Από τα Στατικά Ποιήματα)

Στ’ όνομα ‘κείνου που τις ώρες προσφέρει,
στο πεπρωμένο της γενιάς σου,
τη νηφάλια έστρεψες ματιά σου
στη ώρα αυτή που το βλέμμα τσακίζει,
τα πράγματα εισδύουν στην ιστορία ψυχρά
και παρασέρνουν κάθε παλιό δεσμό,
μόνο στο ποίημα απομένει το σμίξιμο αυτό:
ο λόγος ξορκίζει τα πάντα μυστικά.

Στη σάρα του μεγάλου της γης ερειπιώνα,
στο Όρος των Ελαιών όπου υπέφερε η ταπεινότερη ψυχή,
απ’ το Ποσίλιπο των Ανζού περνώντας
κι απ’ των Στάουφερ το αίμα και της εκδίκησης το βήμα,
ένας νέος σταυρός, ένα κακουργοδικείο ακόμα,
όμως μια πολιτεία δίχως αγχόνη και αίμα
κρίνει με ποιήματα, ορκίζεται σε στίχους,
τ’ αδράχτια γυρνάνε σιωπηλά: η Μοίρα τραγουδά.

Στ’ όνομα ‘κείνου που τις ώρες προσφέρει,
τον προαισθάνεσαι μόνο όταν αποτραβιέται
σε μια σκιά που ολοκληρώνει τη χρονιά,
όμως το τραγούδι των ωρών ανερμήνευτο μένει –
μια χρονιά στη σάρα της παγκόσμιας ιστορίας,
στη σάρα του ουρανού, σάρα της εξουσίας,
και στο ποίημα η δικιά σου η ώρα:
μονόλογος της θλίψης και της νύχτας τώρα.

[εικόνα: Herbert Behrens-Hangeler, Untitled | Collage on paper, 1950]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s