toumx

Τότε δεν γνώριζα

Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα, σε φωτεινές σκιές.
Σκιές που έριχναν οι αετοί και τα ψηλά βουνά.
Το Πάικο της ανατολής, το Βέρμιο της δύσης.
Ο Βόρρας ήταν πάντα ο βοριάς ο άγριος,
των περασμένων χρόνων.
– Κι ο νότος; Ένα αίνιγμα.
Πολύχρωμη αχλή που έκρυβε τη θάλασσα
και τη Θεσσαλονίκη.

Τότε, δεν γνώριζ’ από κύματα μήτε κι από καράβια.

Άγριες κυριακάτικες βροχές.
Ρέματα φουσκωμένα.
Και κεραυνοί που έπεφταν από το παρελθόν.
(Ή μήπως απ’ το μέλλον;)
Το σπίτι μας πολλές φορές τυλίχτηκε στις φλόγες.

Πίσω από τοίχους και κλειστά παράθυρα,
άκουγα πάντα εκείνη τη φωνή,
το κάλεσμα το μυστικό των άστρων.

***

Αναφορά στον Νίκο Καββαδία

Οι μαγγανείες των άστρων
-και οι θάλασσες οι φοβερές της ποίησης-
μας έφεραν κοντά.
Γίναμε φίλοι, Νίκο,
σύντροφοι στο ίδιο μακρύ ταξίδι.
Καθένας στο καράβι του, μα η πορεία∙ κοινή.
«Για το Μαδράς, τη Σιγγαπούρ, τ’ Αλγέρι και το Σφαξ…»

Για εκείνες τις άγνωστες χώρες της ψυχής μας, δηλαδή!

( Ήτανε πάντα Κυριακή των λέξεων. Γιορτή της σιωπής).

***

Τετελεσμένα

Λέξη, κεντρί και στεναγμός –
Ένα πουλί που ξάφνου πέταξε απ’ το πουκάμισο της.
«Κέντρισμα φωτεινό ή σκοτεινή στιγμή;»

-Ήταν η αμείλικτη ομορφιά.
-Το ξεχασμένο εκείνο νεύμα.
Η αυταπάτη δηλαδή.

Κι όμως, όλα συνέβησαν εκεί,
σε μια μελλούμενη στιγμή που είχε κιόλας περάσει.

***

Χειμερινό ηλιοστάσιο

1
Μέσα στα κάδρα,
στα ξεχασμένα λόγια, στις σιωπές-
χιονίζει αδιάκοπα. Ακούς;
Πέρα απ’ τη μνήμη και τα μνήματα.
Έξω από τον χρόνο.

2
«Ο Κώστας ήρθε από την Ορντού,
ο Γιώργος απ΄ τη Σάντα- και η Σημέλα μας;
Ρίζαμ΄ εκείνη χάθηκε σε άγνωστα νερά…»

Καυτός χειμώνας, θύμησες, καημοί-
Τι θόρυβο που κάνουν οι νιφάδες στο μυαλό!
Και τα ρολόγια που σταμάτησαν,
μετρούν αλλιώς.
Το άδηλο, βεβαιωμένο μέλλον.

***

Διάλογος δίχως όρια

-Μια φορά κι έναν καιρό, αντισταθήκαμε…

Άνθισαν οι αμίλητες μηλιές.
Οι τοίχοι, βρήκανε πάλι τη φωνή τους:
«Μετέωροι διαρκώς οι Έλληνες,
…σύννεφα που δε φέρνουνε βροχή».

-Kι όμως, ακούω τις μελλούμενες βροντές!

Πάνω σ’ αυτούς τους τοίχους, έλεγες
θα βρούμε τις αιτίες.
Στις ανοιχτές πληγές μας, έλεγα
τ’ αυριανά τραγούδια.

«Ένα μήλο αμάν, κι άλλο μήλο αμάν…»

Το μέλλον έρχεται διαρκώς, από το παρελθόν μας.

[εικόνα]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s