typ

Γράφετε ό,τι θέλετε
στο ύφος που σας φαίνεται καλύτερο.
Αρκετό αίμα έχει κυλήσει κάτω απ’ τις γέφυρες
για να συνεχίσουμε να πιστεύουμε
πως μόνο ένα δρόμο μπορούμε να ακολουθούμε.

Νικάνορ Πάρα

Η ποίηση και το ταλέντο: δύο πόρνες πολυτελείας,  κλειδωμένες  στου  προαγωγού  ακαδημαϊκού  το  κρεβάτι. Μπανιστηρτζήδες οι αναγνώστες μαλακιζόμενοι. Λέξεις: τα πόδια του κρεβατιού ή τα πόδια της εραστών; Ποιήματα: το κομμένο κεφάλι του προαγωγού. Πρέπει ο ποιητής να πάει προς τον αναγνώστη ή ο αναγνώστης προς τον ποιητή; Μα ο ποιητής είναι ακάθαρτος…

-Και τι θες να πεις με αυτό; πως ο αναγνώστης είναι καθαγιασμένος;

-Παίξε κορώνα-γράμματα τα γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη  “απρόσβλητος”  και θα πάρεις  την  απάντηση που σου πρέπει.

-Έπαιξα την ζωή μου κοτρόνα-γράμματα και μου είπε να μαστροπεύω συχνότερα.

Υγεία: η αγωγή που τεμπελιάζει στερούμενη τη μετωπικότητά της. Στην ουσία πρόκειται για μία φαιά σταυροφορία εναντίον των εκάστοτε πασχόντων. Οι διαθλαστικές επεμβάσεις που λαμβάνουν χώρα από ακαδημαϊκούς Κέρβερους των φιλοσοφικών σχολών του εθνικού παιδ[οί]ου, προσκολλημένους στις διαλέξεις και τα συγγράμματα -διαγγέλματα στηρίξεως-, ενός πολιτισμού που επιδεικτικά αγνοεί τι εστί πολιτισμός, στρέφουν την εσώτερη ματιά των νέων στην επιβίωση των ανοημόνων νοημάτων, που μοναδική τους αποστολή έχουν την διασφάλιση του ότι ο Homo Sapiens θα παραμείνει Homo Sapiens και δεν θα μετεξελιχθεί σε αυτό για το οποίο η φύση -παρ’ ότι εκείνος διατελεί αποκομμένος ολοσχερώς από αυτή- τον προορίζει, δηλαδή Homo Pacifico. Ας φανταστούμε ένα σύστημα εξυγίανσης της εμπειρίας, όπου θα χορηγείται στα νοήματα υδροχλωρικό “σ” και αυτοστιγμεί, θα προβιβάζονται σε νοσήματα. Ας φανταστούμε ένα σύστημα κατασπατάλησης αξιών. Και μετά ας το εξολοθρεύσουμε. Μαζί με την φαντασία μας.

Οι λέξεις αυτο-σχηματίζονται, διαγράφουν μια πορεία ομόκεντρη. Το γνωστό “Λόλα-να-ένα-μήλο”, είναι το best seller του σήμερα και το έπος του αύριο. Η Ελένη του Κωσταλέξι θα πάρει εκδίκηση την πιο ανύποπτη στιγμή. Όλα θα κριθούν από την δήμευση της απογοήτευσης. Όλα θα λάμψουν από την ακονισμένη απεικόνιση της οκτωβριανής εργαλειοθήκης! Είναι φανερό πως θα ήταν αποδεκτότερο -από αισθητικής άποψης- να είχε αιματοκυλίσει την Ευρώπη ένας πρωτοποριακός σκηνοθέτης. Βυθιστείτε τώρα στο πένθος τους.

ΟΥΡΛΙΑΞΕ ΤΟΝ ΧΑΜΟ ΣΟΥ!

Αν και ο καπιταλισμός στην δεδομένη ιστορική συγκυρία που ζούμε, βρίσκεται σε τέλμα υπαρξιακό, ακόμα κρατά σθεναρή αντίσταση. Τα τόσα χρόνια που έχει διανύσει, του έχουν προσφέρει όπλα δυνατά και θεμέλια που ακόμα μοιάζουν -δεν είναι- στιβαρά και ασφαλή για την συνέχισή του, για την επιβίωσή του, στο να τρέφεται με πτώματα και να περνά αλυσίδες σιδερένιες στους λαιμούς των ζωντανών. Έχει καταφέρει να μετατρέψει τους πολίτες του σε άβουλα όντα, σε κατά φαντασία εξασφαλισμένους και άτρωτους στο κακό, μακάριους στην πλανεμένη-επίπλαστη εικόνα ενός αδόκιμου ευ ζην. Θυμίζουμε πλέον τόσο έντονα τον ήρωα από τον “Κροκόδειλο”, το διήγημα του Ντοστογιέφσκι, όπου εφόσον έγινε το λάθος και τον κατάπιε το αμφίβιο ερπετό και δεν τον χώνεψε (δεν τον σκότωσε), εκείνος βολεύτηκε μέσα στο στομάχι του, λες και ήταν στο σαλόνι των Βερσαλλιών, και μετά προσπαθούσε να πείσει τους εκτός του στομαχιού συνανθρώπους του πως αυτός ανακάλυψε τον επίγειο παράδεισο. Μεγάλο πράγμα η πλάνη – μεγάλο πράγμα οι αυταπάτες. Και ο καπιταλισμός, μ’ ένα ύπουλα δημοκρατικό τρόπο, έχει διαρθρώσει τον ποιητή-ζωγράφο-καλλιτέχνη, και εκμαυλίζοντας συνειδήσεις επιφανών δημιουργών, μετέτρεψε τον άκρατο μιζεραμπιλισμό σε τέχνη – είδος πρώτης ανάγκης (με μινιμαλιστικές ή μαξιμαλιστικές, με νατουραλιστικές ή νεωτερικές ενέσεις, πάνω στο νωτιαίο μυελό του δέκτη καταναλωτή,  θύμα της γενιάς του Τσερνόμπιλ).

Υμνούμε την νοητική απάθεια μετονομάζοντάς την σε σωματική ενεργητικότητα.

Η νόηση του “παρία εγκεφαλοδιαγράμματος”. Μυστικότητα και ουχί οφειλή: συσχετισμένη αναστροφή μιας ανάστροφης σφαλιάρας. Παρακαλείται ο μύστης να αποτάξει τη σαλιάρα του, παρακαλείται ο θεός να αποτάξει την ανάκλασή του, παρακαλείται ο ευνοούμενος να υπερθεματίσει τις  φυσικές  λειτουργίες. Ας λιβανίσουμε τους προλόγους! Ας στερέψουμε! Ας διακόψουμε τη σκέψη! Ας διακόψουμε την κόψη! Ας καταστήσουμε το έλεος προμαχώνα της εκμετάλλευσης!  Ας σπείρουμε στο άγονο έδαφος τους σπόρους του χάους! Ας επιστρέψουμε πνευματικά και παν-υλικά στην μήτρα της φύσης! Ας ρίξουμε το μελάνι μας να απλώσει στο χαρτί, των ωκεανών το σπέρμα! Ας  ξεμπλέξουμε των αστεριών τον κόμπο (η καινοτυπία μας, ερχομός του διορατικού οραματισμού του υλικού πνεύματος).

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ
ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΝΑΡΧΕΣ ΡΙΜΕΣ!

Ας ρίξουμε την αισθητική εκεί ακριβώς που είναι η θέση της: στα σκατά. Δεν θέλουμε-δεν έχουμε ανάγκη από αισθητικόμετρο. Αναπνέουμε δια μέσου της υπερθέρμανσης των αισθητήριων οργάνων μας, απαλλαγμένοι από την τυραννία της αισθητικής και από την βούληση της αισθαντικότητας. Ζούμε δε ζούμε θα χειροτερεύουμε τη χειροτεχνία και θα σοβατίζουμε τη σοβαρότητα.

Σκλαβιά: ζήτημα θεωρητικής αυτοδόμησης. Αν τύχει να τη συναντήσει κανείς υπό τη μορφή Αγγελούδας ή Νύμφης, είναι νομοτελειακά υποχρεωμένος να την εξυψώσει αρτίστικα ως ελεγχόμενο ιδεολόγημα. Εν τω μεταξύ, το δίκαιο θα παραμείνει δυσαπόδεικτο. Μπορούμε να τη θεωρήσουμε και μία μορφή μεγαλοστομίας. Το ανεπίλυτο οδηγεί στην ηττοπάθεια και, γενικότερα, σε κοινωνιολογικές αναλύσεις. Πολλές αναλύσεις μετά, ανακαλύπτεις πως δεν ανέλυσες ούτε καν το dna από την τρίχα του γρύλου που έπεσε στην σούπα σου. Αυτό που μένει μετά από τον περίπατο στις όχθες του Βόλγα, είναι το εξής γνωμικό: η αντι-φιλοσοφία, δεν αντιτίθεται της φιλοσοφίας, απλά την συμπληρώνει. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και στην σχέση αντι-ποίησης και ποίησης. Ο Νικάνορ Πάρα είναι ο Μωυσής της σύγχρονης εποχής. Και το να αναρωτιόμαστε για οτιδήποτε πέραν των γενετήσιων εκθεμάτων του σώματος θα πει πως ευλογούμε τις νεκρολογίες. Κοντολογίς: απαιτούμε να διαβαστούν πάραυτα τα “Άσματα του Μαλντορόρ” στην Αγιά Σοφιά υπό τη συνοδεία άρπας.

Θάνατος: και πάντα ο θάνατος θα δείχνει την αξία του κάθε ποιητή και κατ’ επέκταση, -κι  εφόσον συμφωνήσουμε πως κάθε έμβιο και νοήμων ον θα μπορούσε υπό του πρίσματος της μετα-τέχνης και της μετα-ποίησης να αποκαλεστεί ποιητής ή ποιητικό έργο-, της ολότητας. Η αξία της θα φανεί στον τελικό της απολογισμό, ούτε δευτερόλεπτο νωρίτερα. Δεν μας τρομάζει, λοιπόν, ο θάνατος. Αυτό που θα πρέπει να μας τρομάζει δεν είναι άλλο από την άγνοια, γιατί: timendi causa est nescrine. Τα πορίσματα, βεβαίως, δεν είναι παρά όγκοι, πρηξίματα μίας και αδιασάλευτης κενοδοξίας. Δε δεχόμαστε να πεθάνουμε, εάν δεν υπάρξουμε πρώτα σίγουροι για το ότι θα είμαστε οι πρώτοι σε αυτό!

ΤΑ ΣΥΛΛΥΠΗΤΗΡΙΑ ΜΑΣ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s