nl

Αν ξέρεις ένα δρόμο δεν είναι ανάγκη ούτε να πας εσύ, ούτε να στείλεις άλλους. Αυτό περί οδού αυτοκτονίας που κάποτε πίστευα ότι είναι η μόνη διέξοδο/διαφυγή. Τώρα είναι η στάση να τους γαμήσω όλους. Ενάντια στην στάση που είχε ο Μηνάς Δημάκης, ο Νίκος Β. Λαδάς και ο λατρεμένος μου Γιώργος Β. Μακρής. Όλοι έπεσαν από ύψος, ταράτσες και μπαλκόνια. Εγώ αποπειράθηκα για ροκ εν ρολ αυτοκτονίες / για ροκ εν ρολ βουτιές (κριτική Γ. Χρονά). Και φυσικά για να είμαι εδώ ντάλα καλοκαίρι να γράφω και να λέω όσα μακάβρια λέω, απέτυχαν όλες.

Γιορτάζω τη νίκη της ζωής. Τώρα που η υπερχασικλήδικη νοοτροπία του όχι απέχει από ‘μένα κι εγώ από αυτήν, γιορτάζω την χαρά του ναι. Αν και στην ζωή μου έχω πει υπεράριθμα όχι και εξακολουθώ να λέω. Αλλά, τα όχι των χασικλήδων είναι άλλα από τα δικά μου – οι χασικλήδες λένε όχι παντού. Εγώ λέω όχι στο ψυχολογικής υφής παντού. Οι χασικλήδες λένε όχι στα μέρη και στους ανθρώπους που δεν είναι χασικλήδες. Εγώ/εμείς είμαστε στην φάση που λέμε ναι στα μέρη, σε οτιδήποτε καινούργιο και όχι στους χασικλήδες, στην πειθαρχία που έχουν οι καινούργιοι του χώρου ως ομαδικά ξινισμένοι. Και λέω ναι σε χασικλήδες όλων των ειδών που μου ταιριάζουν.

Υπήρξα και χασικλής και πρεζάκιας. Και το κριτήριο αποδοχής των μεν από τους δε ήταν η ίδια η έξη. Και το λέω καθαρά: το χασίς είναι πιο επικίνδυνη στάση από την πρέζα, μόνο αν θέλεις να παραμείνεις σοβαρός. Κατά τα άλλα είναι το ανάποδο – και στα δυο πρέπει να μην υπήρξες ποτέ παιδί. Να γεννηθείς με ψυχοσύνθεση γέρου. Αυτό είναι χοντρό μανίκι, αλλά βραχυπρόθεσμα θα σε βγάλει σπαθί. Τώρα που τα λέω είμαι στην δύση μου. Το να καπνίσω χασίς μου φαίνεται τόσο μακρινό, όσο και να στολιστώ ή να βάλω κερί στα μαλλιά. Θα πείτε άργησα, αλλά τώρα νιώθω ότι ωρίμασε η στιγμή. Και νιώθω ότι σας μιλάω με πολύ ευπρεπή τρόπο. Σα να φοράω το καλό μου κουστούμι, τα καλά μου σκαρπίνια, το καλό μου πουκάμισο, την καλή μου γραβάτα – όλα κλεισμένα στο πατάρι χρόνια. Και κάιζερ μπυρίτσες να κάνω μπάτσελορ για τον γάμο που ποτέ δεν θα κάνω. Είπαμε, πολυτοξικομανής και μανιοκαταθλιπτικός. Με τέτοια καβάτζα/προσόντα είναι κωλοπαιδισμός όχι να παντρευτείς αλλά και να κάνεις σχέση.

Σε μια κλινική στα βόρεια της Αττικής, αριστοκρατία μεριά, που το όνομά της θυμίζει βιβλίο του Βενέζη, αλλά δεν είναι ούτε βιβλίο ούτε αριστοκρατία, αλλά κολαστήριο εφάμιλλο της Μπουμπουλίνας. Και νότια το ίδιο παίζει, ειδικά με τα σαλόνια και τους γρανίτες, που αν έχεις νταραβεράκι με Εξάρχεια, στην έχουν στημένη με σταλινικό κονσερβοκούτι – ειδικά για ‘μένα που δεν είχα πλάτες μπετατζή και ήμουν πολυτοξικός. Ο διευθυντής με Gucci υποδήματα να καλύπτει τις πατημασιές του αίσχους. Αν δεν ήσουν του κύκλου του, την είχες βαμμένη άσχημα, άσχετα αν ήσουν χάλια με τα μπιτζαμερά σου και σού ‘κανε κήρυγμα. Χιλιάδες φορές λιώμα, χιλιάδες φορές αστέρι αποτοξικονούμενο και αυτός μοντελάκι από τις σελίδες του Status του ’90. Το εν λόγω βέβαια περιοδικό, χαρακτηρισμένο ως μίασμα, το παρακολουθούσα και εγώ. Και η ψυχολόγα του ανυψωτικού, παίζει και η μαζική εξαρχειώτικη εστίαση. Είπε μέσα σε 3 λεπτά διάγνωσης ότι θα καταντήσω δολοφόνος. Αλλά ο φόνος είχε ήδη συντελεστεί. Ήταν το απαίσιο που μου ανήκε. Κατά τα άλλα εγώ ήμουν ο τρελός…

Και στα δύο ψυχιατρεία εγώ ο Νίκος, είχα την καταδίκη του Απολλώνιου του Τυαναία: πενταετή σιωπή. Ενδιάμεσα βορρά και νότου, εκφράστηκα όσο μπορούσα μόνο κάπου στο κέντρο. Ενδιάμεσα Ελληνικού και Κηφισιάς –αν θεωρηθεί πως ήταν αγώνας δρόμου– αναπνοή πήρα κάπου στην Ομόνοια. Στο σχολείο δεν είχα φίλους. Μιλάω για το δημοτικό. Καθόμουν στην πεζούλα και έβλεπα τους συμμαθητές μου να παίζουν ποδόσφαιρο. Εκεί αρχίζει να εξηγείται και η θέρμη μου προς τα καλογυμνασμένα, αντρικά κωλαράκια. Προς το τέλος του σχολείου έπαιζα με τα κορίτσια λάστιχο. Ούτε και αυτές ήταν φίλες μου. Με το που άρχιζε να φουσκώνει το βυζί ήρθε η όρεξη για άντρα. Τα αγόρια με αναφωνούσαν πούστη. Καμία άποψη για την έννοια, κανένα χάδι παρηγοριάς για τα ζόρια. Τίποτε άλλο το περεταίρω.

Ο Φουκώ άγγιξε την ιστορία της σεξουαλικότητας σε 3 τόμους και μας προσέφερε απλώς μια αναπνοή. Μην περιμένετε να την εξηγήσω στο 1/3 μιας αράδας. Άλλωστε δεν ήμουν πούστης. Ούτε αυτοί άντρες. Μικρά παιδιά ήμασταν. Τον όρο πούστη πρέπει να τον είχαν ακούσει από τους κάραβλαχους–πουτσάραδες πατεράδες τους. Για αυτό λέω ότι πρέπει να υπάρχει μια ακαδημία που να βγάζει γονιούς, γιατί αλλιώς διογκώνετε το φενομένο «Χ.Α». Κάτι που το θυμάμαι από τα γεννοφάσκια μου. Τότε έλεγαν στρατός και τα αγόρια στο γυμνάσιο έγραφαν στα θρανία ΛΟΚ και ΟΥΚ. Ανδρείκελα με ωραία σώματα και κουκούτσι μυαλό και αισθήματα. Εγώ στο θρανίο μου έγραφα «ΛΙΝΑ ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ», ίσως επειδή αστόχησα νωρίς στο σπίτι από πατέρα. Αν και όχι φανερά στρατοκαύλοι, θεώρησαν δεδομένο ότι είμαι, ότι πρέπει να είμαι. Και η Νικολακοπούλου του ‘90 καθώς και η Γώγου σε άλλο επίπεδο με έριξαν στην ποίηση. Janis Joplin, στυλ πια. Αν όχι πολύ χειρότερα.

Και μετά το σχολείο τα ίδια χάλια. Χρήστης ουσιών και αλκοόλ. Φοιτητής γαρ. Πίστη στον κουμμουνισμό. Στην αρχή το ΚΚΕ. Τι έλεγε το κόμμα για τους χασικλήδες και τα πρεζόνια δεν θα το αναλύσω. Θα πάθω εγκεφαλικό και δεν είμαι για τέτοια. Και στην οργανωμένη «αναρχία» τα ίδια χάλια και χειρότερα. Το ανθρώπινο πάθος επουδενί. Ασφάλεια δεν έχω, με όποια έννοια και αν εννοείτε ασφάλεια…

ΚΚΕ είπα. Πάντα ήμουν τροτσκιστής. Έτσι γεννήθηκα. Και από οικογένεια με θέρμη στον Μητσοτάκη τον παλιό. Το άκρο ήταν το ΚΚΕ. Να είναι καλά το περίπτερο στην Κάνιγγος με τις εφημερίδες της εξωκοινοβουλευτικής από τη μια μπάντα και του φασισμού –που δεν τις διάβασα– από την άλλη. Η εξωκοινοβουλευτική με έκανε άνθρωπο. Ένοιωσα ενήλικος την ένταξη. Και κόλλησα ΕΕΚ. Και μεγάλη μου τιμή που με δέχτηκαν έτσι όπως είμαι. Και ελπίζω να παραμείνω εκεί. Με όλες τις αποκλείσεις μου. Μέχρι θανάτου.

Την περίπτωση μου, την απόπειρα αυτοκτονίας ως φοιτητής, την διάβασα και στο βιβλίο: «Ένας Έλληνας φοιτητής αυτοκτόνησε στο Παρίσι». Εγώ στην Πάτρα… Αρρώστησα το 1999. Την ημέρα του σεισμού της Αθήνας πρωτομπήκα στο ψυχιατρείο. Εδώ και 5 χρόνια η ιστορία ΔΕΝ συνεχίζετε. Έκοψα κάθε ψυχιατρική επαφή.

[εικόνα]

Advertisements

One thought on “Αυτοκτονία | Νίκος Λέκκας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s