pap

I

απ’ όλες τις φορές που κάθισα να γράψω
σήμερα πιο πολύ πεθύμησα το διάφανο λευκό
να μην είχα, λέει, τίποτα να σημειώσω
ούτε λέξη, ούτε μεταφορά, ούτε
δρασκελισμό ή τόνους – όμως αλίμονο!
καμία προσευχή, κανένα παρακάλι
πάλι, ένας δαίμονας τυφλός
μία τύψη μια μανία
στρογγυλοκάθισε κι απρόσκλητα
λερώνει τη σελίδα

***

ΙΙ

αν μπορούσες μέσα μου να δεις
τώρα που γράφω αυτές τις λέξεις
καθόλου δε θα μιλούσες
για τέχνη υψηλή
κανένα σημαινόμενο ή νόημα κρυφό
εδώ, ένα δωμάτιο φυλακή
νύχια που χάραξαν τον τοίχο
πληγές ακάθαρτες
που κάθε τόσο ανοίγουν

[εικόνα]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s