lek

Μπάφοι και ούζα στο πεζούλι πρώτη μεσημεριανή. Σαν κυριακάτικος εκκλησιασμός.

Δεν έχω πια το ίδιο κουράγιο για αγάπη. Παρότι πιστεύω ότι η μέθη, η μαστούρα και ο έρωτας εξανθρωπίζει. Παρότι κάποτε εθίστηκα στο σεξ και τα χρόνια περνούν. Κοντεύω τα 40 και βλέπω συνομήλικους και τους λυπάμαι. Και δεν τα έχω καθόλου με το σύστημα της εξάρτησης. Τα έχω με όσους εξυπηρετούν το σύστημα της εξάρτησης. Αλλά σχεδόν 40 και γκομενάκιας δεν λέει. Και το λέω παντού (παντού σχήμα λόγου, σε όσους φίλους σηκώνουν το τηλέφωνο): προτιμήστε τον αντρικό έρωτα που δεν παίζει ρόλο ό,τι και αν φοράς, όπως και αν σε λένε. Οι γκόμενες όλο στραβώνουν. Και στην ηλικία την δικιά μου και των φίλων μου δεν είναι για ζόμπι στην παραλία. Άσε που από ό,τι έχω μάθει, το χρεώνουν τουλάχιστον 15 ευρώ. Και στο κολοχώρι που ζω για να έχεις λεφτά, τουτέστιν δουλειά, πρέπει να είσαι χλίμιτζουρας χασικλής. Τί σχέση έχω εγώ;

Σε παραλία ή σε μπαρ, σας το δηλώνω, μη πάτε ποτέ με γυναίκα χωρίς λεφτά. Τουτέστιν πουτάνα. Καθότι, οι πουτάνες είναι κύριες και οι κύριες πουτάνες και οι πουτάνες -όχι της συνομοταξίας μου, οι άλλες- θέλουν σχέση. Μακριά. Η πρόταση γάμου είναι κοντά. Και προτασσόμενη είναι πάντα η γυνή. Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Τώρα προτάσεις γάμου κάνουν οι γυναίκες, στα ίσια για να αποκατασταθούν. Γιατί αλλιώς, τί θα πει ο κόσμος; Τί θα πει η μαμά και το σόι της με μια γεροντοκόρη; Παρά το γεγονός ότι η μαμά διάβαζε μηνιαίως το «Επ’ αυτοφώρω» της Μαλβίνας στην «Γυναίκα» του Τεγόπουλου και συμφωνούσε με τις απόψεις της μακαρίτισσας. Άσε τον μπαμπά που κάποτε την έβρισκε (με φωτογραφίες πάντα) με τα βυζιά της κυρίας Βάνα Μπάμπρα (playboy ‘89) ή οι νεότεροι με τα βυζιά της κυρίας Γκερέκου (playboy ‘96), πολύ πριν τα φτιάξει με το Γιωργάκη τον Τσαντ – τότε πράσινη, μετά γαλάζια, πάντα με μαύρα κιλοτάκια.

Πάντα τα μεσημέρια είναι ύπουλα. Πάντα τα μεσημέρια, κυρίως της Κυριακής, που η συναισθηματική φόρτιση είναι μεγάλη, έκανα υποτροπές στην ηρωίνη. Γιατί όσες φορές έπαιρνα τα πάνω μου από την κατάθλιψη (περίπου 12 ώρες το μήνα), που με τυραννάει από τα 19, θεωρούσαν ότι λέω παράλογα, όπως ενδεχομένως τώρα εσείς. Και στη σχολή και πιο πριν στο σχολείο, όταν ανοιγόμουν, έκαναν τον σταυρό τους και με χαρακτήριζαν παράλογο. Δεν πιστεύω βέβαια στους σταυρούς γιατί κανένας θεός δεν με λυπήθηκε και είμαι γνώστης των ψυχιατρικών/ψυχολογικών σειρών που έκανε ο μακαρίτης Μπαλής στον πρώιμο «Καστανιώτη» κάπου στο μακρινό ‘70.

Μπάφοι λοιπόν και ούζα στο πεζούλι πρώτη μεσημεριανή. Μπάφο που μου ‘δωσε τυχαία φίλος. Σχετικά νέα γνωριμία. Τον γνώρισα μεγάλος και έτσι δεν χρειάστηκε να του βρω γκόμενα. Αν και εκείνους που αποκατέστησα, τώρα δεν μου μιλάνε. Είμαι πια στην ώριμη ηλικία να χαλάω φιλίες. Διαφορετικά χαλιέμαι εγώ. Μπαμπάδες ευυπόληπτοι που έκαναν παιδιά, φαλακρά ως νεογέννητα, προφανώς από τις ασωτίες, καθώς η αραίωση στους πατεράδες είναι κατά μέσω όρο στα 25. Ευτυχώς εγώ έχω ήθος και ακόμα διατηρώ τα μαλλάκια μου. Δεν θα το άντεχα. Γιατί η εξωτερική εμφάνιση έχει να κάνει με το πόσο καλός είσαι. Και γινόταν στους φίλους της νεότητας της Πόπης αν έλεγες κακή κουβέντα για την γκόμενά τους. Σφαζόντουσαν γι’ αυτήν και δεν είχαν την σωφροσύνη να πουν ότι σφάζονταν για ‘κείνη. Κάθε γκόμενα και διαφορετικό σφάξιμο. Και εγώ πάντα στην μαύρη λίστα. Στη μοναξιά μου, βασιλιάς και δούλος της. Και ζούνε αυτοί καλά και εγώ με την αξιοπρέπεια και την μιζέρια μου.

[Κάποιος στο πεζούλι με κακολόγησε, διακόπτοντας τον ειρμό μου. Φαίνεται τον χτύπησε άσχημα το καραφάκι ή ο μπάφος. Και όπως έλεγε (στο περίπου) ο Λαπαθιώτης στο τέλος της αυτοβιογραφίας του: «Είμαι τόσο κουρασμένος και η ζωή εξακολουθεί…»]

Advertisements

4 thoughts on “Αγάπη | Νίκος Λέκκας

  1. Καλή εβδομάδα. Ο κύριος Λέκκας ποιεί ήθος. Η λα’ι’κότητα του γραπτού λόγου του (τουλάχιστον σε όσα κείμενά του έχω διαβάσει) εκτοξεύεται στην αριστοκρατία του πνεύματός του… έτσι όπως χύμα, αλλά όχι τσουβαλάτα, οφείλουμε να «χαράσουμε» την πραγματικότητα… του αμφιβληστροειδούς.

    Μου αρέσει!

  2. Υπάρχουν σήμερα -θαρρώ, πάντα υπήρχαν αλλά ας σταθούμε στο σήμερα που μας καίει-, δυο σχολές λογοτεχνών: η μία σχολή γράφει σε καθαρά επιτηδευμένη γλώσσα καλύπτοντας ο κάθε δημιουργός την αλήθεια του προς χάριν ενός αναγνωστικού κοινού, εύκολου στην κολακεία και το γλύψιμο -αρκεί να του μαδάς καλά τις μαργαρίτες- και υπάρχει και η άλλη σχολή, εκείνη που λέει ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΚΙ ΑΣ ΜΕΙΝΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ ΝΑ ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΙΝΕΙΣ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΣΟΥ ΛΕΩΦΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΣΚΛΗΡΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΟΥ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗ ΠΕΙΣ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΣΠΡΟ ΓΙΑΤΙ ΤΟΤΕ, ΤΟ ΑΣΠΡΟ ΘΑ ΣΕ ΚΑΤΑΠΙΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟ, Ο ΨΕΥΤΗΣ ΚΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ.
    Ο κύριος Λέκκας, καθαρά ανήκει στη δεύτερη σχολή και ίσως να μη χαίρεται γι‘ αυτό γιατί ο πόνος της αλήθειας, είναι ένας ατελείωτος Γολγοθάς όπως έγραψε κι ο Λαπαθιώτης τον οποίο αναφέρει κι ο ίδιος στο κλείσιμο του κειμένου του:

    Στο Γολγοθά σου μοναχός σου,
    ανέβα και σταυρώσου…

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s