nklk

Έχω κόψει κάθε δρόμο επιστροφής
Μελισσάνθη

…με μύθους ότι βαριά αρρώστια είναι η μοναξιά
και όχι Ελευθερία
Κατερίνα Γώγου

Κάθομαι και πίνω κάνα μπυρόνι σε μια ημικεντρική πλατεία, βλέποντας εφήβους να πηδούν θεόρατους φράχτες σχολείων για να πιουν κάνα τσιγάρο με ασφάλεια. Είναι περίοδος επιστράτευσης, σκέφτομαι, και μου κόβονται τα πόδια. Εγώ ούτε στην μπανιέρα με ευκολία δεν μπορώ να μπω.

Δεν έχω πτυχίο φιλοσοφικής για να το τρίψω στη μούρη των συχωριανών μου. Μόνος μου το παλεύω. Γι’ αυτό ταπεινά συγχωρέστε με αν αυτά που γράφω σας φαίνονται αμπελοφιλοσοφίες. Εξ άλλου την άμπελο δεν μπορώ να την αποφύγω, πλαισιώνομαι απ’ αυτήν. Το χωριό έχει γύρω-γύρω αμπέλια, είναι και η εποχή τρύγου, όποτε τα υμνώ. Άσχετα τι λένε, το αγαπώ το χωριό μου.

Ευτυχώς που υπάρχει και το διαδίκτυο και έχω την δυνατότητα να στέλνω μηνύματα σαν σε μπουκάλια, για την επικείμενη δολοφονία μου. Χρόνια το προσπαθούν -και είναι σίγουρο- κάποια στιγμή θα το καταφέρουν. Όχι ότι αφορά κανέναν, μόνο τη μανούλα μου που θα χάσει το πρωτότοκο με τον ίδιο τρόπο που έχασε τον σύζυγο της και πατέρα μου. Μόνο που του μπαμπά ήταν πιο στρέιτ. Μια σφαίρα στο κεφάλι. Αγαπώ τη μάνα μου όχι μόνο γιατί είναι μάνα μου, αλλά γιατί ότι έχω μάθει μού το έχει πληρώσει αυτή. Αρνήθηκα μόνο την σεμνοτυφία της και ως τώρα δεν μετανιώνω.

Τώρα που η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και ελάχιστα μπορώ να στέκομαι όρθιος, σκέφτομαι στο κρεβάτι τα ντεφιλέ μου. Μικρός είχα ακούσει στην ταινία του Τάσιου «Παραγγελία» την ατάκα: «Όπου και να πας, ο φάκελος θα έρχεται από πίσω». Το πίστεψα. Μόνο που εγώ τότε δεν είχα φάκελο. Είχα την καθαρή ψυχή ενός αθώου εφήβου που ήξερε ότι όταν μεγαλώσει και φάει τα χαστουκάκια του θα παραμείνει αθώο από πεποίθηση.

Τότε στην ηλικία που όλα φάνταζαν τραγικά νόμιζα ότι ο φάκελος ήταν η περίεργη οικογενειακή μου κατάσταση από τον φόνο του μπαμπά. Τώρα ξέρω ότι ήταν ο πρώτος και τελευταίος αθώος μου φάκελος. Γιατί αθώους φακέλους δεν μπορεί να δημιουργήσει κανένας, μόνο να τους φορτωθεί. Χρόνια μετά ο φάκελος-μπαμπάς, η δολοφονία του, μου έμαθε τι θα πει… σουξέ (μου χρειάστηκε πολλάκις).

Κάθομαι στο κρεβάτι ώρες ολάκερες. Άλλωστε, το να ασκούμαι στη σιωπή δεν το χρωστώ σε κανέναν. Για να ‘μαι τίμιος. Για να ‘μαι άντρας. Ποτέ μου, δεν πιάστηκα από μια σχέση ή δεν προσκύνησα μια ιδεολογία για να σωθώ. Και τα πάθη και τα λάθη μεγάλα. Και η ανύψωση και η ψυχρολουσία και το ύψος και το βάθος, όλα, τα πάντα δικά μου. Στην καμπούρα μου και στην ψυχούλα μου. Το πακετάκι δεν πήγα να το φορτώσω σε κανέναν. Ούτε καν να το λανσάρω με περιτύλιγμα έναν γυαλιστερό κόσμο που κάποτε ήξερα. Ο Γιώργος πήγε να σωθεί από ‘μένα και αντί να σωθεί, βούλιαξε και ‘μένα. Αλλά τί περίμενες, ψυχικά και κλινικά άρρωστος ήμουν και είμαι.

Κάποτε, όταν επεδίωκα την ένταξη, πήγα να δουλέψω στο δημαρχείο. Εκεί μου τσαλάκωσαν το ταπεραμέντο, του να σκάω με mikli γυαλιά, να φοράω κόκκινα παπούτσια και να λέω αυτά που λέω και σε σας… Ώρες-ώρες έχω την ψευδαίσθηση ότι αυτά σας τα ψιθυρίζω στο αυτί του καθενός σαν μετά από δυνατό πρέζομα, που και στα πρεζόνια, όταν έπινα, προσπάθησα να ενταχτώ, αλλά μου φαίνονταν εντελώς ηλίθια, ειδικά αυτά που προσπαθούν να την κόψουν την ριμάδα. Και ώρες-ώρες έχω την βεβαιότητα ότι έχω πάρει την χοάνη και ουρλιάζω τις αλήθειες μου, σαν να ξερνά η ψυχή μου φτηνό οινόπνευμα και χαπάκια, εκπορνεύοντας το ψυχοσωματικό μου είναι, σαν έναν άνθρωπο που δεν τον αφορά τίποτα, που δεν κορέστηκε ποτέ στο τίποτα, απλά γιατί ποτέ δεν είχε τίποτα. Το τίποτα διαφέρει από την δημιουργία από το τίποτα, δείτε το τελευταίο βιβλίο του Σάββα Μιχαήλ. Άλλο είμαι στο τίποτα, άλλο πορεύομαι από το τίποτα. Το δεύτερο το προσπάθησα για χρόνια. Και τώρα, άνθρωπος φάντασμα, είμαι στο τίποτα.

Μεγάλωσα ανοίγοντας τρύπες στους τσιμεντόλιθους στο κοτέτσι στην πίσω μεριά του σπιτιού και έκανα μακρινές βόλτες με το ποδήλατο. Οι τρύπες για να ξεσπάω την ενέργεια μου (αυτό που λέμε, εν βρασμώ) και η μακρινές βόλτες γιατί μόνο έτσι ένιωθα άνθρωπος, μακριά από οικογένεια που την αγαπούσα αλλά ποτέ μου δεν την άντεξα – κάνοντας μια πρόωρη ανάγνωση της «καταγωγής», όπως ο Αθανάσιος Κλάρας, γνωστός ως Άρης Βελουχιώτης, έκανε μια πρόωρη ανάγνωση του μαρξισμού, χωρίς να έχει ιδέα από μαρξισμό. Ούτε και εγώ είχα. Απλά πιστεύω ότι οι άνθρωποι βαθιά μέσα τους γνωρίζουν το μέλλον. Φερ’ ειπείν ο Λαπαθιώτης ήξερε ότι θα γινόταν ποιητής, ο Δελιάς ήξερε ότι θα πέθαινε σε παγκάκι. Δεν συγκρίνω τον εαυτό μου με γίγαντες-αγίους, απλά λέω ότι την μοίρα σου την νιώθεις.

Και βέβαια δεν με είχαν προειδοποιήσει ότι με την συμπεριφορά τους, την φρίκη που νιώθανε γα ‘μένα, ότι θα με έκαναν στα 16 μου τόσο γέρο και απότομα. Αλλά οι αντοχές είναι σαν το λάστιχο που το ’90 γύμναζαν οι συμμαθητές μου το στήθος τους, καθότι όσο πιο ωραίο στήθος τόσο πιο μουράτη γκόμενα. Και οι αντοχές επιδέχονται γύμνασμα.

Τα γυμναστήρια την ψυχής, των αντοχών και του μυαλού δεν είναι φυσικοί χώροι, είναι ο προσωπικός παράδεισος του καθενός, αυτός που θα σε βγάλει λάδι με μια αίσθηση σα να σε χτυπά αέρας μετά από χαμαιτυπείο, μαστούρης και μεθυσμένος και να κατευθύνεσαι Ομόνοια Σάββατο προς Κυριακή ξημερώματα για σαλέπι, φρεσκοτυπωμένες εφημερίδες και κάνα χαρτί για το ξύπνημα.

Αλλά τα συγκεκριμένα γυμναστήρια οι άνθρωποι χωρίς ήθος τα αντιμετωπίζουν ως μαρτυρολόγια, γιατί πονάνε, σαν μια σκέψη που διαρκεί, σαν μια στιγμή που διαρκεί και δεν μπορούν να δουν το μετά, να διαβλέψουν το μέλλον. Αυτό είναι και καλό και κακό. Θυμάμαι σε στιγμές χαράς, να χάνω την στιγμή και να χάνομαι στο μετά. Τώρα θέλω να είμαι ο άνθρωπος του τώρα. Ούτε του πριν, ούτε του μετά. Γι’ αυτό προσπαθώ, με προσπάθειες σαν και αυτές (αν και έχω μεγάλες αμφιβολίες γι’ αυτά τα κείμενα γιατί δεν ξέρω ποιον αφορούν). Εξ άλλου δεν έχουν ίχνος θυμού, μόνο πίκρας. Και όπως λέει και ο Γκάτσος «στου πικραμένου την αυλή…»

[εικόνα]

Advertisements

One thought on “Καθρέφτης | Νίκος Λέκκας

  1. «Μηνύματα σαν σε μπουκάλια» είναι όλη η Λογοτεχνία κι αλίμονο αν νοιαστεί ο δημιουργός ποιον αφορούν.
    Τα ρίχνει στη θάλασσα των αιώνων κι όποτε κάποιο ξεβραστεί σε ακτή, και διαβαστεί από ξένα μάτια, συντελείται το θαύμα.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s