asim

Κήπος του Οκτώβρη

Πρόθυμη ήμουν στον κήπο μου τον φθινοπωρινό
Στα τριαντάφυλλά μου ανάμεσα τα σκόρπια, να θρηνώ∙
Για το τελευταίο αλλοίμονο, του ρόδου το μπουμπούκι αυτό
Που στου φθινόπωρου τη βροχή ανοίγει και σε ήλιο νωθρό
Όταν η φύση ολόκληρη οδεύει προς το λιγοστό!
Που του Ιούνη το δισταγμό δεν έχει νιώσει το γλυκύ,
Κι ούτε τ’ αηδόνι τη μελωδία του έχει ακούσει να κελαηδεί.

Φαρδυπρόσωπα “αστέρια” στου κήπου μου τη βόλτα μαζί,
Δεν είστε άλλο από βάναυσα αν με τα ρόδα ένας σας συγκρίνει:
Φροντίδα περισσότερη, δαπάνη πιο μεγάλη από το μπουμπούκι που ξανοίγει
Δειλά αρωματισμένο, κορφολογημένο, στο δικό του πάνω το τσουνί,
Το ελάχιστο αυτό και τελευταίο που άνεμοι ακυρώνουνε ψυχροί∙
Ένα τριαντάφυλλο, αν και ελάχιστο και τελευταίο όλων, είναι
Για μένα ένα ρόδο, παρά που μέσ’ στο φθινόπωρο είναι.

An October Garden

In my Autumn garden I was fain
To mourn among my scattered roses;
Alas for that last rosebud which uncloses
To Autumn’s languid sun and rain
When all the world is on the wane!
Which has not felt the sweet constraint of June,
Nor heard the nightingale in tune.

Broad-faced asters by my garden walk,
You are but coarse compared with roses:
More choice, more dear that rosebud which uncloses
Faint-scented, pinched, upon its stalk,
That least and last which cold winds balk;
A rose it is though least and last of all,
A rose to me though at the fall.

***

Βιολέτες του Φθινοπώρου

Φύλαξε για την νεότητα την αγάπη, και για την άνοιξη τις βιολέτες:
Ειδάλλως, αν αυτές ανθίσουν όταν κατάκοπο το φθινόπωρο θλιβεί,
Άφησέ τες κρυμμένες να μένουν κάτω από φύλλων σκιά διπλή,
Μόνες τους, κι άλλες να μαραίνονται κάτω πεσμένες

Γιατί τα ία φχαριστιούνται όταν του τόπου τα πουλιά χτίζουν και τραγουδούν∙
Όχι όταν το ταξιδιάρικο πουλί σ’ ένα πέρασμα μείνει πιστό∙
Ούτε με τα διψασμένα στάχυα από δεμάτια σοδειάς μετά το θερισμό,
Αλλ’ όταν του πράσινου του κόσμου τα μπουμπούκια ανθούν.

Τις βιολέτες για την άνοιξη φύλαξε, κι η αγάπη για τα νιάτα ας κρατηθεί,
Αγάπη που, με την ομορφιά, τη χαρά και την ελπίδα θά ‘πρεπε να κατοικήσει:
Ή αν μια αργοπορημένη αγάπη πιο θλιβερή πρόκειται να γεννηθεί

Είθε χάρη πέραν τής γνώσης της, μη ζητήσει,
Μ’ από μόνη της ας δοθεί, μηδέ να ικετεύσει η αλήθεια ν’ απαντηθεί–
Μια Ρουθ ευγνωμονούσα αν και φτωχικό καρπό σταχυολογεί.

Autumn Violets

Keep love for youth, and violets for the spring:
Or if these bloom when worn-out autumn grieves,
Let them lie hid in double shade of leaves,
Their own, and others dropped down withering;

For violets suit when home birds build and sing,
Not when the outbound bird a passage cleaves;
Not with dry stubble of mown harvest sheaves,
But when the green world buds to blossoming.

Keep violets for the spring, and love for youth,
Love that should dwell with beauty, mirth, and hope:
Or if a later sadder love be born,

Let this not look for grace beyond its scope,
But give itself, nor plead for answering truth–
A grateful Ruth tho’ gleaning scanty corn.


[Cristina Rossetti: (5 Δεκεμβρίου 1830 – 29 Δεκεμβρίου 1894) είναι Αγγλίδα ποιήτρια της βικτωριανής εποχής. Γεννήθηκε στο Λονδίνο και μορφώθηκε στο σπίτι από τη μητέρα της. Όλη σχεδόν η εξαμελής της οικογένεια, συνδεόταν με έναν τρόπο με κάποια μορφή τέχνης. Οι πρώτοι στίχοι της εκδόθηκαν το 1847 στο κρυφό τυπογραφείο του παππού της. Στις αρχές της δεκαετίας του 1840, η οικογένειά της αντιμετώπισε σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Όταν η ίδια ήταν δεκατεσσάρων ετών υπέστη νευρικό κλονισμό, γεγονός που επηρέασε και τη μετέπειτα ζωή της. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου της ζωής της η Ροσέτι, μαζί με τη μητέρα και την αδελφή της συμμετείχαν στο αγγλο-καθολικό κίνημα που ήταν μέρος της Εκκλησίας της Αγγλίας. Παρόλο που οι κανόνες της θρησκείας καθόριζαν τον τρόπο ζωής της, εξακολουθούσε να διατηρεί έναν ευρύ φιλικό κύκλο και για δέκα χρόνια εργαζόταν εθελοντικά σε ίδρυμα υποστήριξης γυναικών “κακής φήμης”. Ήταν αναποφάσιστη σχετικά με το δικαίωμα ψήφου των γυναικών, αλλά πολλοί ακαδημαϊκοί έχουν προσδώσει φεμινιστικό χαρακτήρα στην ποίησή της. Επιπλέον, όπως λέει η Μαρς, “ήταν αντίθετη στον πόλεμο, τη δουλεία (στον αμερικανικό Νότο), τη σκληρότητα προς τα ζώα, την εκμετάλλευση ανήλικων κοριτσιών στην πορνεία και όλες της μορφές στρατιωτικής επιθετικότητας”. Η ποίηση της Ροσέτι έτυχε ιδιαίτερης προσοχής μετά τη δημοσίευση της συλλογής “Goblin Market and Other Poems” το 1862. Η συλλογή συγκέντρωσε πολλούς κριτικούς επαίνους, και σύμφωνα με τη βιογράφο της Τζαν Μαρς (Jan Marsh), “ο θάνατος της Ελίζαμπεθ Μπάρετ Μπράουνινγκ (Elizabeth Barrett Browning) πριν από δύο μήνες οδήγησε στο να αναδειχτεί η Ροσέτι φυσική διάδοχός της ως διακεκριμένη γυναίκα ποιήτρια”. Τα κυρίαρχα θέματα στα έργα της Ροσέτι είναι οι μελαγχολικοί έρωτες, ο θάνατος, η πρόωρη παραίτηση και η απάρνηση των γήινων επιθυμιών. Η Ροσέτι υπέφερε χρόνια από κάποιας μορφής ασθένεια του θυρεοειδούς, πράγμα που περιόρισε κάποτε τις δραστηριότητές της αλλά όχι την ποιητική της έκφραση. Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1894 και τάφηκε στο κοιμητήριο Highgate]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s