saratsis

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα

Μέσα στο στόμα του Χειμώνα
δίνω γλωσσόφιλο στο χιόνι.
Σαλεύουνε τα χώματα
οι νεκροί γλείφουν το λαιμό μου.
Βλάσφημος εκφέρω λόγια που
δεν τολμώ καν να σκεφτώ.
Κλαίνε όσοι μ’ αγαπούν
πλαντάζει η καρδιά τους, σπάζει.
Διώχνω τους πάντες από γύρω μου
μέσα μου λιποθυμά ένας φόβος.
Μόνο την ανάσα μου μπορώ
ν’ ακούσω πια.

***

Τα άφαντα μαζί

Τώρα που έρχεται στον κόσμο ένα παιδί
ένα δάχτυλό μου τρέμει.
Νιώθω πως πρόκειται για πάντα
ν’ απολογούμαι για μένα, για μας
για ολόκληρο τον κόσμο.
Όχι ότι θα μου ζητηθεί.
Συνήθισα να νιώθω ένοχος
για πράγματα άφαντα.
Τώρα που έρχεται στον κόσμο
ένα παιδί δικό μου
ίσως βλέπουμε τα άφαντα μαζί.

***

Αδρανειακός καρπός

Δεν μπορώ να εξηγήσω τόσην ευτυχία
με τρία κούτσουρα που καίγονται στο τζάκι.
Κάτι ενδογενές με λιβανίζει
σχεδόν γεύομαι στη γλώσσα τον καπνό.
Ακίνητος διευθύνω μια συμφωνική ορχήστρα
φέρνω ένα σύννεφο κοντά στον ουρανό.
Η μάνα μου δεν ήταν έτσι˙ βασανίστηκε
ο πατέρας μου φοβόταν το Θεό.
Τίποτα δεν προμήνυε στο σμίξιμο
τέτοιον αδρανειακό καρπό.

***

Ο κακός καιρός

Για δες, Θεέ, ένα λαό που
καταδέχεται μονάχα συνωμότες να ψηφίζει.
Θα μου πεις, ας κάνει κι αλλιώς, αφού
μονάχα συνωμότες πια υπάρχουν.
Πίσω απ’ την πλάτη του όλοι σαλιαρίζουν
φθόνο για το πνεύμα τ’ αρχελληνικό.
Για δες, Θεέ, ένα λαό και πώς πασχίζει
για τον κακό του τον καιρό.

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Advertisements

One thought on “4 ποιήματα | Δημήτριος Μουζάκης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s