10

Η σκύλα χώνεται στην αγκαλιά μου. Με γλύφει και περιμένει ανταπόδοση, ένα χάδι. Τώρα κουρνιάζει στην πολυθρόνα. Την λέω Στέκα. Είμαι τόσο κουρασμένος που δεν μπορώ να στρέψω την προσοχή μου πάνω της. Το ξέρει, το νιώθει, το δέχεται. Αύριο θα την πάω βόλτα. Πρέπει να ενεργηθεί. Αν δεν τα κάνει έξω θα τα κάνει στη βεράντα. Θα τα κάνει οπουδήποτε. Θα τη βγάλω βόλτα στη γειτονιά. Δεν θέλω να ενεργηθεί στη βεράντα μου.

Η Στέκα κουλουριάζεται δίπλα μου, στο χαλάκι κάτω. Ήρθε ο χειμώνας, χτυπά την πόρτα με νιφάδες ορεινού χιονιού. Έχω την ξυλόσομπα στο σαλόνι. Εγώ και η Στέκα σε στιγμές ευτυχίας. Βαρέθηκα. Δεν κατεβαίνει τίποτα στο μυαλό μου. Θέληση δίχως έμπνευση, δίχως ερεθίσματα. Μόνο η Στέκα που με κοιτά ναρκωμένη. Δεν έχει κανένα παράπονο, καμία απαίτηση απ’ τη ζωή μας.

Έχω τρεις μέρες να την ταΐσω. Γυροφέρνει ανήσυχη εδώ και εκεί. Κύκνειο άσμα εντός σπιτιού. Επιτέλους, πνευματικό έργο εν όψει. Ο θάνατος της Στέκας πιάνει τόπο. Γράφω για τη ζωή της.

Η καινούρια σκύλα μασάει το κόκκαλο. Το μεδούλι είναι πλούσιο σε πρωτεΐνη. Είναι νέα, γεμάτη ζωτικότητα. Σπάει τα βάζα με τη ζημιογόνα αθωότητα μικρού παιδιού. Χώνεται διαρκώς στην αγκαλιά μου μα δεν νιώθω χαρούμενος.

Καλοκαίρι. Βαπτίζω την ώριμη σκύλα. Της δίνω το όνομα Στέκα. Κυνηγά μύγες, δαγκώνει αντιπαθητικές γριές. Εξελίσσεται σε καινούριο παιχνίδι της ανίας μου. Το καλοκαίρι είναι η πιο βαρετή εποχή. Έχει ξαναειπωθεί αυτό;

Μαγειρεύω μακαρόνια για τη σκύλα μου. Είναι η τελευταία φορά που ασχολούμαι μαζί της. Τη βαρέθηκα μα ακόμη δεν λέει να πεθάνει. Μου έλειψε η πρώτη μου Στέκα. Η καλή, νεκρή μου Στέκα. Η τωρινή σκύλα βλέπει ζωηρά όνειρα. Κουνάει τα πόδια, συσπάται κουρνιασμένη στον καναπέ και αποσπά της προσοχή μου. Εκνευρίζομαι.

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω σκύλα κρεμασμένη από το μπαλκόνι. Το σύρμα ματώνει το λαιμό της, οι γείτονες φωνάζουν την αστυνομία. Επιτέλους φθινόπωρο. Κατάφερα και έγραψα δυο στίχους για την Στέκα μου. Η θυσία δεν πήγε χαμένη. Έτσι κι αλλιώς, το φθινόπωρο είναι ουδέτερη εποχή. Δυο στίχοι. Δεν περίμενα κάτι περισσότερο.

Θέλω ένα κουτάβι, να το κλείσω σε μια λέξη. Ονόματα υπάρχουν πολλά, αμέτρητες επιλογές. Το όνομα Στέκα είναι το προτιμότερο, αρκεί να είναι θηλυκό. Κοντεύει χειμώνας, χρειάζομαι μια συντροφιά.

Οι γείτονες με αντιπαθούν, οι αστυνομικοί με ξέρουν. Αδιαφορώ. Τσαχπίνικο κουτάβι. Θα το ονομάσω Στέκα, θα του γράψω δυο στιχάκια για το καλοκαίρι που έρχεται. Αν και δεν μου αρέσει το καλοκαίρι. Είναι η πιο βαρετή εποχή. Έχει ξαναειπωθεί αυτό.

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s