saratsis_giorgis

στον Γιώργο Χατζηνίκο

Φρυκτωρίες ενός ηλιοβασιλέματος τα κύματα
μεταφέρουν την αγγελία μιας πτώσης
μέσα σε μια θάλασσα λήθης
απαράμιλλα πουλιά λαλούν και λένε
το θρόισμα των πεσμένων λεύκων
τους γρύλους μιας ξεχασμένης νύχτας
κι εμείς μόλις αρχίζουμε να πιστεύουμε
αυτό που χρόνια τώρα νομίζαμε κι υποπτευόμασταν
ότι το τραγούδι θέλει την αυλή και τον κήπο του
την αιώρα και το δεντρόσπιτό του…

***

Όλα κοντά είναι
κι η ευτυχία και η καταστροφή
και το παιδί που κοιτάει λυπημένο
μέσ’ απ’ το απέναντι τζάμι
όλα κοντά είναι
μα κυρίως οι αναμνήσεις
που έχουμε ξεχάσει,
αυτές είμαστε,
αυτές κάνουμε,
τόσο κοντά
που πια δεν τις βλέπουμε…

***

Σκέφτομαι καμιά φορά ότι ποίηση είναι αυτό που δεν μπόρεσαν οι άνθρωποι να κοινωνήσουν γύρω από ένα τραπέζι, ένα λόγο παρηγοριάς, ένα κράτημα του χεριού, όλα τα απλά και ουσιώδη που οι άνθρωποι φοβούνται να μοιραστούν – αυτό μένει μέσα τους, μαραίνεται και μόνο σε μερικούς, πολύ λίγους, μεταμορφώνεται και γίνεται το ξεραμένο αντίδωρο της ποίησης, αυτό με την πικρή γεύση ενός χαμένου παραδείσου…

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Advertisements

One thought on “3 ποιήματα | Σπύρος Καβαλλιεράτος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s