saratsis2

Ό,τι ζήσαμε είναι πια ένα κλειστό σχήμα, λέει το τραγούδι. Σχεδόν χειροπιαστό, τολμώ να προσθέσω. Κάτι σαν κύβος του Ρούμπικ. Το περιεργάζεσαι στα δάχτυλά σου, το συστρέφεις εναλλάσσοντας τις όψεις. Μπορείς, αν θέλεις, να δώσεις περισσότερες ερμηνείες, να αποκαλύψεις άλλες εκφάνσεις του σχήματος και να το ανανεώσεις, να ποιήσεις τόσα παράλληλα σχήματα μέσα από το αρχέτυπο, το ένα και κλειστό σχήμα.

Ό,τι περιεργαζόμαστε είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Ο ανήσυχος έφηβος μαθαίνει τα πρώτα ακόρντα στην κιθάρα που μόλις αγόρασε. Γράφει και δυο στιχάκια για τη χθεσινή ερωτική απογοήτευση. Τώρα η φιλοδοξία ανοίγει νέους δρόμους. Αδημονεί να πάρει το τρένο για την Πρωτεύουσα, να τραγουδήσει τους στίχους του στις καλύτερες μπουάτ, να εκτεθεί και να ξορκίσει το παρελθόν.

Ό,τι κινείται είναι ένα ανοιχτό σχήμα. Οι ράγες περνούν πάνω από βραχώδη φαράγγια για να τσουλήσει το τρένο που θα κουβαλά μαζί του όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τις μπουάτ της Πρωτεύουσας. Θα στηθεί ολόκληρο όνειρο εκεί – ο έφηβος φορτώνει τα μπαγκάζια του. Και όσο το όνειρο εξελίσσεται, θα δημιουργεί ανοικτά σχήματα.

Ξημερώνει. Το όνειρο σβήνει στο σκονισμένο φως. Στις πολυκατοικίες πίσω απ’ το λόφο, σε κείνο το πνικτικό διαμέρισμα, ο άσημος μουσικός, με την τσίμπλα στο μάτι και την πένα στο χέρι, αναδεύει το παρελθόν πλάθοντας ένα μελαγχολικό ρεφρέν. Λέει πως ό,τι ζήσαμε είναι πια ένα κλειστό σχήμα. Μέσα στη στασιμότητά του, συνθέτει το τραγούδι που πρόκειται να τον καθιερώσει.

Περασμένες εποχές. Κάποιοι, κάποτε, τραγούδησαν αυτούς τους στίχους στο βραδινό τους περίπατο. Πλέον κανείς δεν τους ανακαλεί, κανείς δεν θυμάται. Ελπίζω πως κάποιος μουσικός, κάποτε, θα ακούσει το τραγούδι και θα επιθυμήσει να το διασκευάσει. Είναι τα μηνύματα που φέρουν οι στίχοι, τα νοήματα που ζωντανεύουν στα χείλη μας κάθε φορά που τους τραγουδάμε -έστω από συνήθεια- και τα κλειστά σχήματα ξανανοίγουν.

Βράδιασε πάλι. Στις μεζονέτες πέρα απ’ το ποτάμι, σε εκείνες τις φωτεινές και άνετες κατοικίες , ο επιφανής μουσικός, φορώντας τις γέρικες πιζάμες, ξαπλώνει αποκαμωμένος στο κρεβάτι. Διαισθάνεται πως δεν θα ανοίξει ξανά τα μάτια του. Έζησε ότι ήταν να ζήσει. Η κιθάρα δίπλα του, κουρδισμένη μα σιωπηλή, επιστρέφει τώρα στο κλειστό σχήμα της.

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s