Λύνοντας σταυρόλεξα | Μαριάννα Πλιάκου

pla

Για να περάσει η ώρα.
Γιατί δεν περνά. Αλλά
στριφογυρνά στο ίδιο σημείο –
μόλις δύο. Τ’ οξυγόνο στη μάσκα σου βράζει
κι σε βάζει σε ύπνο βαθύ. Εκεί,
μπορεί κι εσύ να λύνεις σταυρόλεξα,
σουντόκου, αρτικόλεξα.
Μπορεί να έγινες μωρό, αμέριμνος
στης μάνας σου το στήθος. Ίσως.
Ίσως, πάλι, με τα μαλλιά σου μαύρα κι πυκνά,
να σχεδιάζεις (στωικά) το μέλλον σου,
ξανά. Θα ’μασταν μέρος του άραγε;
Θα ’μουν τώρα, εδώ, να διεκδικώ
το τρία οριζοντίως και τη σκέψη σου;
Δεν ξέρω. Κι μεταθέτω
το ερώτημα αλλού: ουσιαστικό θηλυκό,
πέντε γράμματα, “… είναι ο μόνος τρόπος” –
ο μόνος μας κοινός μας τόπος, θα ’λεγες.
Κι ίσως, γι’ αυτό, να διάλεγες
πάλι εμάς.
Κι η ώρα παραμένει εκεί,
ανήμπορη κι αυτιστική,
τώρα σχεδόν δυο μισή.

Advertisements

2 ποιήματα | Νίκος Δασκαλόπουλος

José Hernández. La Metamorfosis

Συνεκδοχή, Μεταξουργείο

[…] η ψυχή, το μάτι, και το χέρι,
έρχονται τώρα σε μια σύνδεση
— Βάλτερ Μπένγιαμιν

Μόλο που γίνομαι άπιαστος
(γίνομαι το άπιαστο),
βλέπω εκείνη την πόρτα.
Ξέρω πώς θα ανοίξει, ξέρω
πώς θα κλείσει.
Βλέπω ό,τι την περιβάλλει,
κάθε λεπτομέρεια, όλη τη
διαδρομή μέχρι εκεί και τα
πάντα από πίσω της που έχω
αφήσει.
Εγώ μπορώ να φύγω, αλλά τα
μάτια μου δε με ακολουθούν.
Πού πρέπει άραγε να κοιτάξουν
για να μη προδοθούν και πώς
να τα μεταπείσω, όταν το μόνο
που θέλουν είναι να κάνουν
ακριβώς αυτό.
Και τώρα θα ανοίξεις πάλι σε
μένα αυτή την πόρτα. Read more

Γράμματα προς την Ελευθερία | Λίνα Βαλετοπούλου

saratsis (3).jpg

Αγαπητοί γονείς,
Δεν ξέρετε πόσο ανακουφισμένη νιώθω που δεν θα έχω την έννοια σας. Φεύγω. Εύχομαι να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά κι άλλον να μην παιδέψετε σ’ αυτή τη ζωή όσο παιδέψατε εμένα.
Σας διαβεβαιώνω ότι ούτε σαν σκιά δεν πρόκειται να διαβώ το κατώφλι του σπιτιού σας από δω και πέρα. Βασανίστε ανελέητα ο ένας τον άλλο.
Λυπάμαι αλλά η επικριτική στάση σας υπήρξε ανασταλτική και με απομάκρυνε ουσιαστικά από κοντά σας. Μην κλάψετε για μένα, θα το θεωρήσω υποκρισία.
Θυμηθείτε, όταν ήμασταν μαζί, δεν με ρωτήσατε ποτέ τι είναι αυτό που επιζητώ, το μόνο που σας ένοιαζε ήταν τι θα πει ο κόσμος.
Με γαλουχήσατε ανελεύθερη, επιτρέπω έστω και τώρα στον εαυτό μου να πετάξει ελεύθερος μακριά. Read more

Η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων | Χλόη Κουτσουμπέλη

xlko

Με λένε Αλίκη και είμαι καλά.
Κάθε πρωί ξυπνώ με χαρά,
παίρνω μία ασπιρίνη
για το αφόρητο ράγισμα
που μου χωρίζει το κρανίο σε ημισφαίρια.
(Το άλλο όνομά μου είναι Χάμπτυ Ντάμπτυ
και όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά
παλεύουν να με συναρμολογήσουν
από εκείνο το φοβερό πέσιμο απ’ τον φράχτη)
μένω μουγκή για χρόνια,
τα σαράντα αδέλφια μου νεκρά.
Με τσουκνίδες τους έπλεξα πουκάμισα
για να μην μεταμορφώνονται
τις νύχτες σε κηλίδες. Read more

4 ποιήματα | Βαλάντης Βορδός

σαρ

Eμφύλιος

Η ψυχή έχει βάρος
Αυτουνού ζύγιζε χιλιάδες τόνους
σκουριάς απ’ όλα τα εργοτάξια
της επικράτειας
Ανώμαλε εργοδότη
κακιά σπορά του καπιταλισμού
χτύπα το κεφάλι σου πάνω
σ’ έναν τοίχο με καρφιά
να ελαφρύνει η ψυχή σου
κι όλοι μας πάνω απ’ το άδειο σου κρανίο
θα γελάσουμε
και σίγουρα κάποιος θα προτείνει
να παίξουμε μπάλα μ’ αυτό Read more