kourkout

με φώναξαν
να αναγνωρίσω το πτώμα
στην υπόγεια αίθουσα
του Δημοτικού Νεκροτομείου
του Περιφερειακού Νοσοκομείου,
η γυναίκα μου,
ακίνητη νεκρή παγωμένη

κάποτε στους κήπους μας
υπήρχαν λεμονιές

αναγνώρισα το πτώμα
από την φρικτή οσμή
ένα ακίνητο σύννεφο αέρα
που κάλυπτε το κεφάλι της

η γυναίκα μου έφυγε χωρίς να πει κουβέντα
δεν ξέρω ποιος οδηγούσε
το αυτοκίνητο
που έπεσε πάνω της
δεν χαιρέτησε πριν φύγει
δεν τη φίλησα πριν φύγει
σκούπισα τη μάσκαρα
από τα ματιά
το κόκκινο
στα χείλη της

είχε έρθει με τους προγόνους της
από τα βαθιά της Ασίας·
κάποιοι τους είπαν πρόσφυγες,
κάποιοι καταραμένους
ενώ πολλοί αναφώνησαν,
είναι παιδιά του Χριστού!

στον τάφο της,
θα αφήσω
δυο πεταλούδες χωρίς φτερά,
κομμάτια από φαγωμένο ψάρι
και δύο αστέρια κομμένα ραμμένα
σαν χειρουργημένα παιδιά,
μην ξεχάσω το κουτί από τα παπούτσια
όπου κρατούσε τα γράμματα από τον στρατό
και λίγο αίμα σ’ ένα κομμάτι χαρτί
απ’ την αποβολή της,
θα στήσω
κι ένα φλεγόμενο σταυρό

θα κρεμάσω και τη γάτα που αγαπούσε
και δυο χεράκια,
δυο ποδαράκια
από κούκλες παιδικές,
να θυμάται τα παιδιά που έχασε
τα παιδιά που δεν είχε

είδε ένα όνειρο την Κυριακή
πριν φύγει
πως έχασε το τραίνο που έψαχνε απεγνωσμένα
δεν γνώριζε που θα κατέβει·
δεν γνώριζε που θα ανέβει

μη ξεχάσω να κρεμάσω και μια φωτογραφία
της μάνας της
κι ένα ποίημα του Λόρκα,
θα αφήσω και δυο τρία κομμάτια
απ’ την καρδιά μου,
ριγμένα καταγής
σαν τις ροχάλες
που έφτυναν παλιά στο χώμα,
να θυμίσω στο θάνατο
πως είναι αναξιοπρεπής
κι ένα κομμάτι ουρανό
θα βάλω,
και δυο φωτογραφίες απ’ το στήθος
που της κόψαν στα σαράντα

η γυναίκα μου έφυγε
οι άνθρωποι μιλάνε για τη μοίρα
για το θαύμα που δεν έγινε
για ένα Θεό που παίρνει αγκαλιά
μωρά από τα γεννοφάσκια
τα αλλάζει πάνες
τα ξεσκατώνει με τους γέρους
στη χώρα της άνοιας

η γυναίκα μου πέθανε
κι έσβησε κι ο θυμός μαζί της
και γέμισε το νεκροτομείο·
με σκούρα κομμάτια από αναμνήσεις
σαν κρέας χαλασμένο στον αέρα

μόνο θάνατος
υπάρχει στη μοίρα,
λένε οι σοφοί
κι ένα νοικιασμένο δωμάτιο
από το Δήμο
σε ένα υπόγειο·
ενός άγνωστου κτηρίου

Νεκροτομείο,
σκεύη ανθρωπινά
μέλη ακίνητα που σπαρταρούν
στο παγωμένο αίμα
δεν φωνάζουν
δεν ακούγονται,

θα φύγω αξιοπρεπώς
δεν θα κλάψω πολύ
δεν θα κάνω μήνυση στον άγνωστο
την γυναίκα μου
την αγαπούσα

στον τάφο της
δεν θα είναι μόνη
οι ζωντανοί θα την επισκέπτονται
οι νεκροί θα της μιλάνε
για τότε που κυλιόμασταν στην άμμο
ανάμεσα στους λόφους,
στρώμα δανεικό
μια ξένη γειτονιά
που μετά βίας ανέπνεε
χαρά

η γυναίκα μου με κοιτάζει
απ’ το νεκροτομείο
σφιγμένα χείλη
μυστικά ολόκληρης ζωής
τα παίρνει μαζί της
μέρες βυθισμένες στην απόγνωση
νύχτες κλειστές, μάτια ανοιχτά,
τώρα κλειστά

η γυναικά μου κρατά σφιχτά
το άδειο χέρι της
αγαπούσε τα λουλούδια,
τα παιγνίδια,
το ταγκό, τις πασχαλιές
και τη σιωπή
αγαπούσε και τα ψεύτικα μπιζού
γι’ αυτό της άρεσε η Ανατολή
γιατί εκεί οι άνθρωποι
δεν πεθαίνουν
αρμενίζουν στα λόγια
και στα καράβια της ξηράς
στα σιωπηλά νοήματα
στα κόκκινα νήματα
και καίγονται στα μάτια
με το βλέμμα του άλλου

αγαπούσε την Ανατολή
γιατί εκεί
δεν έχει θάνατο,
έλεγε
ο θάνατος της καταγράφηκε 3.45
το πρωί

η γυναίκα μου έφυγε
τι σκεφτόταν πριν πεθάνει;
το κινητό χτυπούσε
όταν διαπίστωσαν
ότι η καρδιά είχε φύγει,
είπαν οι αστυνομικοί
η γυναίκα μου σιωπηλή
στη νύχτα του νεκροτομείου
θα ξεκουραστεί απ’ το θυμό
θα ξεκουραστεί κι αυτός
από αυτή

δεν θα βάλω δίσκους
με λυπητερά τραγούδια
γυναίκες να την κλάψουν
η γυναικά μου ήταν λύπη και θυμός
μαζί

στον τάφο της
θα κρεμάσω τα κουλουράκια
που έφτιαξε πριν φύγει
και μια φωτογραφία
του Πασκουάλ Αρμάντο
που πέθανε στην πίστα του ταγκό
που αυτή αγαπούσε στη ζωή

και θα της στείλω το SMS
που δεν της έστειλα
εκείνο το βράδυ
λέγοντας της
να μην αργήσει

Advertisements

One thought on “Η γυναίκα μου έφυγε | Ηλίας Κουρκούτας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s