2

Σπεύδω να γράψω ότι στρατό δεν έχω πάει για λόγους σπουδών στην αρχή και ακραίας μανιοκατάθλιψης εκ των υστέρων μπλεγμένος με ναρκωτικά. Εξάλλου όταν ήμουν σε ηλικία στράτευσης, τότε που αναζητούσα πρότυπα σε σινεμά και βιβλία, ο μόνος της προκοπής φαντάρος μού φαινόταν ο Γιώργος της «Ευδοκίας». Και αυτό άπιαστο όνειρο. Παρόλα αυτά ότι έχει να κάνει με την κουλτούρα των «Εντός» λαϊκιστή στρουγκάτων με αφορά, τώρα που νιώθω χορτασμένος από το σεξ και τα ναρκωτικά, μπορώ και έχω το σθένος/δυνατότητα να ενσωματωθώ με το σύνολο της κουλτούρας. Μπορεί στην ζωή μου να είμαι ολιγαρκής και ο κορεσμός να ήρθε νωρίς. Τι να σας πω δεν ξέρω.

Κάποτε πέσανε στα χέρια μου τα «Στιχουργήματα του Στράτου». Συλλογή και επιμέλεια Λεωνίδα Χρηστάκη, εκδόσεις Κούρος, 1990. Όλα τους μια ύβρης από και για τα παιδάκια που μες στο άνθος της ηλικίας τους τούς έδεσαν. Όλοι οι νέοι μες στην απόγνωση και μες στην καύλα. Γιατί ο φαντάρος σάρκα πουλάει, σάρκα επιθυμεί και ευτελείς απολάψεις του κορμιού, ως τελευταία περίοδο χάριτος, λίγο πριν ενσωματωθεί στην κοινωνία, χάσει την ελευθερία του και παραδοθεί σε ένα κανονικό ρυθμό ζωής. Και όσοι εξ αυτών αντισταθήκανε και δεν έχασαν την ελευθερία τους, δεν παραδόθηκαν σε νόρμες, δεν χαμπάριαζαν από περιόδους χάριτος και προσπάθησαν να έχουν την ελευθερία τους σε ένα διαρκές τέμπο, λίγο αργότερα έτρεχαν από ψυχίατρο σε ψυχίατρο. Δικαιοσύνη και αυτή. Και η Νέμεσις πάντα ως υστεροφημία, είτε σε στενούς κύκλους π.χ. πλατεία, είτε σε βιβλία. Στους φαντάρους έλλειπε το μουνί για τους «κανονικούς», για τους κολομπαράδες ο κώλος, για τους χασικλήδες η κάνναβη και σε όλους η Ελευθερία.

1 (2)

Μόνη διέξοδος (ευτυχώς) η γραφή. Έτσι δημιουργήθηκαν Στιχάκια/Ποιήματα για τα πάθη των φαντάρων, από φαντάρους γραμμένα. Και όπως αναφέρει ο Λεωνίδας Χρηστάκης στο οπισθόφυλλο των στιχουργημάτων: «πολλοί θεωρούν αυτήν την «έκφραση» αυτό το «ξεδώσιμο» της κατασκευής στίχων ότι είναι αποτέλεσμα μοναξιάς μερικών περιθωριακών προσώπων, που εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες της προσωρινής του κράτησης, λόγω της έκτισης της στρατιωτικής θητείας τους, σ’ όλες τις γενιές των νέων στρατεύσιμων αυτά τα στιχουργήματα. Το γεγονός ότι οι λάτρεις αυτών των εκφράσεων είναι συνηθέστερα πρόσωπα που ανήκουν σε ομάδες που έχουν διαφοροποιηθεί από καθιερωμένες σεξουαλικές συμπεριφορές ή σε άλλα πρόσωπα που έχουν νοσταλγήσει την χαμένη λαϊκή τους αθωότητα. Πρόκειται για μια λαϊκής προέλευσης – αλλά πολλές φορές και έντεχνης – αυτοσχέδιας μούσας, που πηγάζει και έρχεται κατ’ ευθείαν από την λαϊκή ψυχή».

Αρά, λοιπόν, η λαϊκή ποίηση/στιχουργία προέρχεται από ανθρώπους λαϊκούς με σεκλέτια. Για τους άλλους ούτε λόγος. Στο Στρατό καθαρίζουν οι γνωριμίες του μπαμπά και στην γραφή παρουσιάζουν το σύνδρομο Καιροφύλα. Και τι σημαίνει περιθωριακές ομάδες; Αυτές που δεν αποδέχονται τις νόρμες. Το να μετράς φράγκο-φράγκο τα φταλέ σου για να γίνεις και να γαμάς κουστουμαρισμένο για φράγκα ή να δίνεις πίπα σε κάνα ξεδοντιάρη/ξεδοντιάρα (σε κάτι το περπάρ, το τελειωμένο τέλος πάντων) και να πεθαίνεις από καύλα, να σβήνεις τους καημούς σου με χύμα κρασί-κονιάκ-τσίπουρο-ούζο και κάνα σούπερ μπινελίκι λαϊκών τυριών, ντοματούλα και καρυκεύματα και τα ΑΧ του Μπάτη, του Δελιά της Εσκενάζυ ή να αναπολείς με τα «Τραγούδια της Αμαρτίας» (το τελευταίο εν ζωή δίσκο του Μάνου σε ποίηση Χριστιανόπουλου και Χρονά) και τα κοφτά της Μπέλλου…

Αυτοί με τις γνωριμίες, ούτε μπορούν να καταλάβουν ούτε να νιώσουν. Είπαμε μόνο Ναπολεών, γαλλικά κρασιά και σούσι, γιατί τα άλλα είναι έκτος νόρμας… Τι να έχεις γράψει την ποίηση των ποιητών της ήττας (που σε όλων το ταλέντο υποκλίνομαι) τι να έχεις γράφει ανώνυμα το «φανταρίστικο»:

Φαντάρος περνά
αρβύλα βρωμά
η κοιλιά του γουργουρίζει
και ο κώλος του μυρίζει.

Τι να βρίζει ο κάθε κουλτουριάρης και να μπινελικώνει το καθεστώς, τι να έχει γράφει ένας ανώνυμος φαντάρος:

Να χέσω τα παράσημά σου
Να χέσω τα γαλόνια σου
Αξιωματικοί – Γιατροί
επαγγελματίες κερατάδες

Ο στρατηγός
από τα κέρατά του
δεν μπορεί να περάσει
κάτω από την βασιλόπορτα!

Και ο Ρουσοχατζάκης έγραψε το «Κόνιτσα My Love» ερωτικές εμπειρίες από την περίοδο της θητείας του και ένας ανώνυμος έγραψε το «Μανολιό». Χαρακτηριστικό όνομα του κουτού φαντάρου (τουλάχιστον κάποιας εποχής):

Το Μανολιό τον βάλανε
ναύτη στον έκτο στόλο
και ένας αράπης πίσω του
του άνοιγε… κονσέρβες.

Ποια η διάφορα στα δακρύβρεχτα σχόλια των εφημερίδων στην περίπτωση ναυαγίων του πολεμικού ή του εμπορικού ναυτικού από το:

Η ψυχή των πνιγμένων
Ναυτικών
βγαίνει από τον κώλο τους

Στο ναυτικό
υπάρχουν καπετάνιοι
με αρχίδια
και καπετάνιοι αρχίδια
Τσολιά μου
να σε γλύψω.

Και οι πολιτικοί μας (τάχα αριστεροί) που υπόσχονται ησυχία και ειρήνη, θα μπορούσαν να πουν για να μας τονώσουν το ηθικό:

Έχεις πούτσο μιράζ
μη φοβάσαι σαμποτάζ.

Και για τους μοναχικούς, καυλωμένους άντρες:

Μαύρη είναι η νύχτα
στα βουνά
ο πούτσος ξεπαθώνει
ξεσπαθώνει
και καυλώνει!

Όσο για τις εθνικές μας επετείους, αντί να καταθέτουμε στεφάνια σε παρελάσεις και άλλα κωμικά, ας πούμε τα εμβατήρια «Ελλάδα μου γλυκιά»:

Ψωλάρα μας γλυκιά
τρισδοξασμένη συ
που ήσουν τίποτε στην γη
σαν ήρθε η στιγμή
πετάχτηκες ορθή

Ή το «25η Μαρτίου»:

Τόσο γλυκά
που ξεπετάχτηκες
ψωλάρα
δοξασμένη ελληνική
παν απ’ τα δικά μας σύνορα
και απ την δόξα σου εσυ.

Σαν του μουνιού μας
το καθρέφτισμα
σαν του αρχιδιού
την ομορφιά
που κυμάτιζε
η γαλανόλευκη
απ’ την Θράκη
ως τα νησιά.

Και για τους γκέι φαντάρους, αντί να κάνουν γελοιότητες, ας πούνε «Είμαι Έλλην»:

Είμαι κώλος το καύχωμαι
ξεύρω την καταγωνήν μου
καυλωμένη η ψωλή μου
ελεύθερα πάντα ζει
Γαμημένος είμαι κώλος
κι η πατρίδα με πονεί.

Αντί για τους πρώτους στίχους των «Ελευθέρων Πολιορκημένων» με την τσίμπλα στο μάτι, ας τραγουδάνε την «Σημαία».

Πάντα κι όπου σ’ αντικρύσω
με λαχτάρα σταματώ
την ψωλάρα μου λικνίζω
ταπεινά σε χαιρετώ
τις μουνότρυπες προσμένει
του πελάγου και τ’ ουρανού
……….
το μουνί
να ‘σαι πάντα δοξασμένη
ω ψωλή μου γαλανή!

Όσο για θητεία και φρίκες, ας απευθύνεις στον πατέρα σου (αν και δεν έχει νόημα) το χιλιοτραγουδισμένο:

Μπαμπάκα μου δεν τράβαγες
τότε μια μαλακία
για να γλιτώσω το στρατό
που είναι μια αηδία.

Εύχομαι για τα δικά μας παιδιά που δεν την γλύτωσαν:

Όταν φύγουν απ’ το στρατό
και γίνουν πια πολίτες
να ξαναπάρουν μηχανή
να ξαναγίνουν αλήτες.

Για τους τυχερούς όπως έμενα το:

Γιώτα γιώτα
ζωή και κότα.
ΠΑΤΡΙΔΑ, ΜΑΣ ΓΑΜΗΣΕΣ
Ζήτω η ποίησις! Η λαϊκή πρώτα πρώτα.

Λεωνίδα Χρηστάκη, Θωμά Γκόρπα γεια χαρά εκεί ψηλά. Κυρία Μαίρη Κακουλέ, κύριε Ντίνε Χριστιανόπουλε, τα σέβη μου…

[Β’ μεταγραφή | Κορωπί, 17/12/15]

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s