saratsisg (2)


όπου το θ του θανάτου γίνεται το θ των θείων, επειδή, θείος είναι ο θάνατος]

γυρεύω έναν τόπο
έναν ήσυχο τόπο κάτω από τον ίσκιο πεύκου ή συκιάς
ένα σκαμνί και πολύ νερό
γαλήνη να σκεπάζει τη γη κι ένα αεράκι χλωμό να τη σηκώνει
εκεί θα σε ζωγραφίσω σε πλήθος ονομάτων
ενώ το σύκο θα σκάει γινωμένο από τη λάβρα
και, όπως το μέλι του θα δραπετεύει από τους σπόρους και το χείλος της πληγής
θα σέρνω τα πινέλα πρώτα στο χώμα δεύτερα στον άνεμο και τρίτα στο πηγάδι με τα νερά
έπειτα στο χαρτί που θα κλαίει από το ανυπόφορο φορτίο
οι γραμμές θα γέρνουν σαν κίτρινα κεφάλια βρώμης σε χωράφι της Λαμίας όση ώρα φίδια θα μπλέκονται στη γάμπα μου κι ένα θα με τσιμπήσει
τότε με όλο το αντλημένο δηλητήριο
θα βάλω φωνή στη ζωγραφιά τη δύναμη από το κρώξιμο ενός τσαλαπετεινού και μιας φραγκόκοτας
σκούξιμο από γεράκι το κλάμα της φώκιας και το αερικό του μπούφου στα κλωνιά του πεύκου τα δειλινά των καλοκαιριών που χάθηκαν στον χρόνο

πιστεύω πως τότε θα ησυχάσω κι αμέσως σιγουρεύω πως λέω ψέματα καθώς κι οι δυο γνωρίζουμε την αλήθεια: τώρα πια δεν μας χρειάζεται ο χρόνος κι είμαστε σβησμένοι στα μάτια των παιδιών και των ερώτων
θόλοι από πέτρες που νήστεψαν όλο τον έρωτα που τους δινόταν για τον μοναδικό που ποθούσαν να μη συναντήσουν χορτασμένοι

ποτέ μην ακούσεις στη φωνή μου που θα σε καλεί να επιστρέψεις
θέλω να σ’ αγαπώ ως το θάνατο ._

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s