ths

Η μέρα ενός δημοσίου υπαλλήλου

Κάθε πρωί την ίδια ώρα εγερτήριο. Τριάντα χρόνια οι ίδιες κινήσεις, στον ζυγισμένο χρόνο τίποτα δεν πρωτοτυπεί.

Κιρκαδιανός κύκλος, σχεδόν νομοτελειακός, ξετυλίγεται. Οι κόμποι του πληθαίνουν, τείνει να μεταμορφωθεί σε κομποσχοίνι. Σωρεύει τα καθημερινά ιζήματα της τριβής των ανθρώπων.

Άνθρωποι έρχονται καθημερινά στο ορθογώνιο γραφείο τους, απαγγέλλουν τα σωρευμένα λόγια τους, που άλλοτε κραυγάζουν την αγωνία τους, άλλοτε ψιθυρίζουν το αίτημά τους και πάντα θέλουνε τις λύσεις έτοιμες, την επιβεβαίωση του δίκιου τους. Κι εμείς εκεί, στημένοι, με τα πρόσωπά μας να αντικρίζονται με τα δικά τους, με κατανόηση και όση μας επιτρέπουν νηφαλιότητα, να προσπαθούμε να ικανοποιήσουμε, να λύσουμε προβλήματα, αιτήματα, να διαλύσουμε πλάνες.

Η σύσπαση του προσώπου τους μας δείχνει αν η προσπάθειά μας είχε καρπούς. Αν ήμασταν χρήσιμοι, αν δώσαμε την σωστή απάντηση κι εντέλει τη λύση.

Η μέρα κλείνει τον κύκλο της κι επιστρέφουμε στον δεύτερο, τον προσωπικό. Εκεί γυρνάμε τον διακόπτη, αλλάζουμε φωτισμό.

Ποτέ το φως δεν είναι ίδιο, ποτέ το soundtrack της μέρας δεν είναι ίδιο. Όταν οι σκιές μεγαλώνουν εμείς παλεύουμε ν’ αποτιμήσουμε τον αναλωμένο χρόνο, τα πρόσωπά μας μέσα σ’ αυτό, να δούμε καθαρά τι μένει: μια στρώση πάνω στη χτεσινή, ή απλά μια ακόμη σκόνη στο ράφι, που θα ξεχαστεί;

Ο κύκλος είναι σπείρα, δεν κλείνει. Κάθε μέρα είναι μια άλλη μέρα. Ο ήλιος έχει την ίδια ρουτίνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s