saratsisg

Δέρμα στην κρεμάστρα

Τις νύχτες
όταν κουρασμένοι επιστρέφουμε
εκδυόμαστε το δέρμα μας,
το αποθέτουμε στην κρεμάστρα
προσεκτικά
ώστε το πρωί ατσαλάκωτοι
να παραδοθούμε
στις καθημερινές μας συνάφειες.

Τα ματωμένα υπνοσέντονα
αγουροξυπνημένοι ακόμα
πώς στροβιλίζονται
θα κοιτάμε στο πληντύριο
κι ολοκάθαρα θα στεγνώνουν
στα μανταλάκια του ήλιου.

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ
για όλα εκείνα
που υποδόρια μας πληγώνουν.

***

Δέντρα

Βαθιές οι ρίζες μας στο χώμα
κλαριά οι μέρες μας στον ήλιο
όμως δεν είμαστε δέντρα
αειθαλή
όσο κι αν προσποιούμαστε
πως το ξεχνάμε τάχα.

Αυτό το ξέρουν καλά
τα φυλλοκάρδια μας
όταν μετράμε τα καλοκαίρια
που αφήνουμε πίσω μας
κι ο υλοτόμος
ακονίζει το τσεκούρι του.

***

Τροφή

Δεν είμαστε παρά η τροφή
στο στόμα του θηρίου.
Πολτοποιημένη ζωή
στο παχύ του έντερο
αποσυντίθεται
κι ό,τι απομένει τελικά από μας
περιτώματα
στην ιστορία του σύμπαντος.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “3 ποιήματα | Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s