trikoupi

Διαπίστωση

Γερνάω καλά·
με τ’ αυλάκια του χρόνου
πάνω μου.
Πολλές οι πληγές.
Να, αυτή εδώ είναι δική σου·
μεγάλη
σαν το μαχαίρι σου.

***

Ρόδο αμάραντο

Όταν εσύ χαθείς
μέσα στο θάμπος της νυχτιάς
κόκκινο τριαντάφυλλο
στο στήθος μου
θ’ ανοίξει
‒λαβωματιάς ανθός
που στο ρυάκι της πληγής
θα πίνει
να δροσίζεται
αντί νερό, το αίμα.

***

Απόγνωση

Τότε
οι κρίνοι δάκρυσαν
κι οι πανσέδες έγειραν λυπημένοι
στο βάζο της απόγνωσης
βλέποντας πως δεν είχε
πού να πάει
πια.

***

Ανατροπή

Η πόλη κομμένη στα δυο
από την έρημη λεωφόρο.
Μια μηχανή
μόνο
βρυχάται στην άσφαλτο.
Η γειτονιά σωπαίνει·
άδεια ορχήστρα
νοτισμένη απ’ τη βροχή.
Ψυχή πουθενά
ίχνος ανθρωπιάς έξω
κι απόψε

μέχρι που σε είδα.

***

Κύκνειο άσμα

Το φεγγάρι μάτωσε
κι απόψε
απ’ την απουσία σου.
Ύστερα πνίγηκε·
ναυαγός
στ’ άγρια κύματα.
Άλικα
τώρα
τα νερά
και η απορία
στο «γιατί;»
των αθώων της απέναντι όχθης
αναπάντητη.

Ξημερώνει.
Επιστρέφω
αργά
-σωστός γυμνοσάλιαγκας-
στο άδειο καβούκι μου.
Το σκληρό φως του ήλιου
καίει ό,τι απέμεινε απ’ το κουφάρι μου
πάνω στην άμμο.
Λευκό κοχύλι
πια
παιγνίδι των αφρών
στο έρημο ακρογιάλι
προσμένοντας κάποιο χέρι να με πάρει
ένα πέλμα να με συνθλίψει
έστω.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ποιήματα | Νίκος Μπατσικανής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s