saratsis

Έτσι περνούν οι μήνες, οι εποχές, τα χρόνια. Μια εποχή στο τσιμέντο. Το τσιμέντο που θυμάμαι από τα νιάτα μου. Το τσιμέντο των κερκίδων.

Ο λόγος στους οπαδούς. Σ’ αυτούς που οι πατεράδες τους ήταν ευχή και κατάρα. Σ’ αυτά τα μαγκάκια που δεν έχουν ιδέα ποια ήταν η γραία Σταρ Ελλάς ’95 (25χρονη τη στιγμή της στέψης) και η Μις Ελλάς ’92. Και τα δύο κορίτσια των καιρικών προγνώσεων. Η Σταρ Παπαϊωάννου και η Μις Πασχαλίδη, εν αγνοία τους έκαναν την δουλειά τους: ενημέρωναν τον κόσμο για τις καιρικές συνθήκες ανά την Ελλάδα στο τρέχα γύρευε αγώνα, της τάδε αρτίστας του ποδοσφαίρου και της δείνα αρτίστας πανελλήνιας εμβέλειας. Και οι οπαδοί το έπαιζαν μάγκες.

Τα σκυλάδικα αδιάφορα. Οι αρτίστες της πίστας, του λεγόμενου περιθωρίου, αδιάφοροι. Και δήλωναν Μάγκες (έτσι, με κεφαλαίο). Λες και ο Μάγκας (πάλι με κεφαλαίο) δεν είναι παντός καιρού και εποχών. Οφείλει να ξέρει και την τρέχουσα Σταρ και τις μουνάρες του σύγχρονου πενταγράμμου, αλλά και τις παντοτινές. Από την Μελίνα, ως την Καίτη Ντάλη (αυτήν τραγουδά ακόμα), την Γκιζέλα του κινηματογράφου και την Βάνα Μπάρμπα των περιοδικών. Τον πρεζάκια –για ονείρωξη και αντιγραφή– Ερρίκο Πετιλόν, τον γυμνό στο Playboy, Δημήτρη Ποταμίτη και τον τραγουδιάρη, Γιώργο Γερολυμάτο.

Μόνο ξυλίκι και βαριά συμφορά. Και σβάρνα την Ελλάδα για την οποιαδήποτε ομάδα. Λες και η ομάδα σε κάνει άνθρωπο. Άλλο αν άνθρωπο σε κάνει η ποίηση, τα κορίτσια και τ’ αγόρια. Ο Έρωτας σε κάνει άνθρωπο και όχι το ξυλίκι καταμεσής εθνικών και επαρχιακών οδών για την οποιαδήποτε ομάδα.

Μακαρίτης αθλητικογράφος του Ολυμπιακού Πειραιώς μου είχε πει ότι ποδόσφαιρο μπορείς να δεις πια μόνο στις εναπομείνασες αλάνες. Και αυτό δύσκολα. Την ώρα που βγαίναμε από μεσημεριανό χαρτοπαίγνιο, είχε ντέρμπι Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Κάτι ήξερε ο μακαρίτης. Την μίση και κάτι ψιλά ζωή του την έφαγε στις αθλητικές εφημερίδες. Και εγώ δίπλα του. Μη και μου πουν ότι δεν σκαμπάζω από ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο το έψαξα και το ψάχνω ακόμα.

Και από τους παλιούς οπαδούς του σχολείου (κατάπτυστοι κάποτε χασικλήδες, μετά πρεζάκια) αναρωτιέμαι αν αυτό είναι ο θάνατος: ένα ματσάκι μαραμένα λουλούδια προσφορά στους αγαπημένους. Σ’ αυτούς που χειροκρότησαν την στάση των οπαδών και την χειροκροτούν ακόμα. Να πεθαίνεις Κυριακή με Κυριακή.

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s