stgr

Εσπερινός

Το φεγγάρι ανατέλλει.

Μυστικές πηγές,
απορροφημένες, γδύνονται∙
μια ιτιά πλέει στον κόλπο τους∙
ένα αηδόνι ακούει
ανάμεσα σε πούπουλα από όνειρα
παλμούς από σκιές.

Θωπεύει η νύχτα,
στεφανωμένη απ’ τις φωλιές,
ευαίσθητους, εύτακτους πύργους∙
η δροσιά βαίνει λεπτή,
γλειμμένη απ’ τα λουλούδια,
σκορπίζοντας ανάσες,
συριγμούς, ψίθυρους, φωνές …

Ω νύχτα ακριβής, σεμνή,
ευθεία, λιτή, γλυφή!
Ο ύπνος κρατά τα φεγγάρια σου
ειδυλλιακά σε κύλικες
σμιλεμένες από έναν άγγελο.

***

Vísperas

Amanece la luna.

Manantiales secretos,
absortos, se desnudan;
nada un sauce en su seno;
un ruiseñor escucha
entre plumón de ensueños
latidos de penumbras.

Acaricia la noche,
nimbada por los nidos,
gráciles, pulcras torres;
esbelto va el rocío,
lamido por las flores,
esparciendo suspiros,
silbos, susurros, voces…

¡Oh noche exacta, púdica,
recta, escueta, salobre!
Tiene el sueño sus lunas
idílicas en cálices
zapados por un ángel.

***

Εικόνα του φωτός
(Elena Martín Vivaldi)

Το όνομά σου ήταν ένα παιχνίδι σιωπών
αργών στο θόρυβο της παλίρροιας,.
ήταν ένας στεναγμός που ίσως κατέβηκε-
άλως του κλάματος- από κάποιο αστέρι.
Κάποτε στον αέρα αιωρείται το αόριστο,
γλυκύ πέρασμα της κανέλας,
απορροφημένη μελωδία άλλων κυμάτων
αδιάφορων στις φωνές του πόνου.
Ολόκληρο το απόγευμα κλείστηκε στα χείλη σου,
οικείο στη θλίψη
Κανείς δεν μπόρεσε να κρυφτεί απ’ τους βαρκάρηδες
τους άγρυπνους και κανείς δεν επαναστάτησε,
ανίδεος από χρόνο, ενώπιον των σκληρών
πωλητών του ονείρου και του χρήματος.
Ίσως εσύ θα μπορούσες στους λυγμούς σου
να απελευθερώσεις μια στροφή στο δάσος,
γλυκά όμποε από άλλα καθαρά απογεύματα,
εικόνα καθαρή του γαλήνιου φωτός.

***

Imagen de la luz

(Elena Martín Vivaldi)

Era tu nombre un juego de silencios
Lentos entre el fragor de la marea.
Era un suspiro que bajaba acaso,
Nimbo de llanto, desde alguna estrella.
A veces en el aire flota el vago
Meloso trasminar de la canela,
Absorta melodía de otras olas
Remisas a las voces de la pena.
Toda la tarde se encerró en tus labios,
Íntima de tristeza.
Nadie pudo ocultarse a los barqueros
Vigilantes y nadie se rebela,
Ignorante del tiempo, ante los duros
Vendedores del sueño y la moneda.
Acaso tú pudiste en tu sollozo
Liberar una estrofa en la madera,
Dulces oboes de otras tardes limpias,
Imagen limpia de la luz serena.

***

Από την πλευρά της ζωής

Ι

Η πέτρα είναι γνωστή
για τη σκληρή της ανάπαυση
και τη σιωπή της∙ στο πουλί
γιατί πετά και τιτιβίζει∙
στα ψάρια για το ναυάγιό της
χωρίς θάνατο, και στα δέντρα
για τη λεπτότητά της, την ακέραιη
στα χέρια της αύρας.
Μας αρκεί η εμφάνισή της,
το φάσμα της, το άρωμά της:
αυτός είναι ο χαλαζίας και αυτό
το γιασεμί που ευωδιάζει.
Αλλά ο άνθρωπος είναι πιο σκληρός,
πιο γρήγορος, πιο ναυαγισμένος,
μεγαλύτερος μαχητής των σκιών,
απολαμβάνει πιότερο τη ζωή.
Από όλο εκείνο που υπάρχει
ή δεν υπάρχει, ανθίζει
ή τελειώνει ή συνεχίζει,
ο άνθρωπος είναι το μέτρο.
Πώς να τον αναγνωρίσεις;
Ποιο αέναο φως και βέβαιο
με μια φωνή ή μια χειρονομία
θα έδινε τη σταθερή του εικόνα;
Ο άνθρωπος αναγνωρίζεται
για το θάνατό του: αυτός ο άνθρωπος
έχει πέσει στο θάνατο
από την πλευρά της ζωής.

***

Del el lado de la vida

I

Se conoce la piedra
por su reposo duro
y su mudez; al ave
porque vuela y que trina;
al pez por su naufragio
sin muerte, y a los árboles
por su esbeltez indemne
en brazos de la brisa.
Nos basta su apariencia,
su aparición, su aroma:
éste es el cuarzo y éste
el jazmín que trasmina.
Pero el hombre es más duro,
más rápido, más náufrago,
más luchador de sombras,
más gozador de vida.
De todo cuanto existe
o no existe, florece
o acaba o continúa,
el hombre es la medida.
¿Cómo reconocerlo?
¿Qué luz perenne y cierta
por una voz o un gesto
diera su imagen fija?
Se reconoce el hombre
por su muerte: Este hombre
ha caído en la muerte
del lado de la vida.

***

Καλλιστώ

Για να συνδεθείς με την πλευρά
της αόρατης , πλην ανθρώπινης, γης.

Εύθραυστη η κλίμακα. Περισσότερο εύθραυστη
από ό,τι η ακτίνα του φωτός στο παράθυρό σου.
Μια στιγμή πριν γεράκι, εραστής, ευκίνητος.
Πια ο κρόταφός μου αποφλοιώνεται.

Από τόση αγάπη, ο θάνατος. Τι άλλο απομένει;

Το πέλμα, το πόδι, ο μηρός, ο κορμός, ο λαιμός,
τα μαλλιά, το βλέμμα: ήμουν τόσο ωραίος
που η σκιά η οποία συμπλέκεται στο στέρνο μου
με κάνει να στενάζω για μένα.
Ήμουν τόσο φευγαλέος …!

Χώρισα από σένα τολμηρός και δε ζω πλέον.
Περιφρόνησα τις αγκάλες σου, Μελίβοια,
και ήταν το μόνο αίμα στον αγώνα
το αίμα μου.
Είμαι ήδη γη, ήδη δεν είμαι τίποτα
αν το να είσαι τίποτα είναι να είσαι γη.
…τόση σιωπή
το φύλλωμα του κήπου σου…

«Πόσο ωραία είναι έτσι, ξύπνιος
σχεδόν, ελεύθερος και ξαπλωμένος
ωσάν για το θάνατο!»
Και πια, τελείως νεκρός-
πόσο κρύο, Μελίβοια, και πόσος ουρανός!

Κι όμως σ’ έναν τόσο μεγάλο ουρανό δε χώρεσε
η υπερβολική μας πτήση.

***

Calisto

Para asociarse al bando
de la invisible tierra, pero humana.

Frágil la escala. Más frágil
que el rayo de la luz en tu ventana.
Hace un instante azor, amante, ágil.
Ya mi sien se desgrana.

De tanto amor, la muerte. ¿Qué más queda?

El pie, la pierna, el muslo, el tronco, el cuello,
el pelo, la mirada: Era tan bello
que la sombra que al pecho se me enreda
me hace gemir de mí.
¡Fui tan esquivo…!

Partí de ti atrevido, y ya no vivo.
Desdeñé tus abrazos, Melibea,
y fue la única sangre en la pelea
mi sangre.
Ya soy tierra, ya soy nada
si ser nada es ser tierra.
…tan callada
la fronda de tu huerto…

«¡Qué bien así, despierto
casi, libre y tendido
como para morir!»
Y ya, bien muerto,
¡qué frío, Melibea, y cuánto cielo!

Pero en cielo tan grande no ha cabido
nuestro excesivo vuelo.

***

Ειδύλλιο

Όλοι λένε: αυτοί είναι,
αυτοί τραγουδούν, αυτοί βλέπουν
την αυγή των τάφρων,
το αηδόνι που γεννά
θλίψεις αγάπης, παράξενες
και γλυκές μελαγχολίες.
Πόσα λουλούδια έχουν απογυμνωθεί,
πόση αιχμάλωτη ματιά,
πόση δαντέλα από καθαρό νήμα,
πόσο φιλί για τη μέρα
που σαν ένα λάκκος με κάρβουνα
ανάβει και τους εξολοθρεύει!

… δεν είναι αυτοί∙ δεν είναι πια
περισσότερο από τρυγόνι στη βελανιδιά,
περισσότερο από το νερό της πηγής,
περισσότερο από το λουλούδι της χαράς,
περισσότερο από ένα κλαδί νάρδου
φλεγόμενο ως θαύμα,
ο όμορφος και γυμνός κορμός,
το στόμα που τα αποστάζει,
κεχριμπάρια, ρόδα, γιασεμιά,
και μια άφατη λέξη,
μεμονωμένη λέξη που είναι,
αγάπη, αγάπη … Και το αεράκι
τους μεταφέρει, λευκούς και καθαρούς,
τους παίρνει στις ψηλές κορφές,
τους παίρνει στα μεθυσμένα φώτα,
προς τ’ ακίνητα αστέρια …

***

Idilio

Dicen todos: Ellos son,
ellos cantan, ellos miran
la aurora de las acequias,
el ruiseñor que origina
tristezas de amor, extrañas
y suaves melancolías.
¡Cuánta flor han deshojado,
cuánta mirada cautiva,
cuánto encaje de hilo limpio,
cuánto beso sobre el día
que como un pozo de brasas
se enciende y los aniquila!

…no son ellos; ya no son
más que tórtola en la encina,
más que el agua del venero,
más que la flor de alegría,
más que una vara de nardos
llameante a maravilla,
el torso bello y desnudo,
la boca que les destila
ámbares, rosas, jazmines
y una palabra no dicha,
palabra sola que son,
amor, amor… Y la brisa
los lleva, blancos y puros,
los lleva a las altas cimas,
los lleva a las luces ebrias,
hacia las estrellas fijas…

***

Από τις στάχτες μου θα γεννηθούν μνήμες

Μπροστά στη θάλασσα που, όλο χέρια
αφήνει τον ουρανό δίχως άκρα
και τον μαζεύει στο στήθος της
σαν μια δέσμη από πρίμουλες,
δέντρο θα είναι η μνήμη μου
γεννημένο απ’ τις στάχτες μου.

Δίπλα στον ποταμό που, λαιμός
παραβολών και πρισμάτων,
βάλλει το μικρό φως
του απαλού πυροβόλου του,
δέντρο θα είναι η μνήμη μου
γεννημένο απ’ τις στάχτες μου.

Εντός σου που, ζώσα αγάπη,
με έχεις κάνει ροδιά πληγωμένη,
παράφραση του ρέματος,
περιβόλι, τοπίο ουράνιο και θαλάσσιο,
δέντρο θα είναι η μνήμη μου
γεννημένο απ’ τις στάχτες μου.

Έξω από μένα, ήδη τόσο δικός σου
-ω, τι διαμάντι χαράς! -,
θα κρατώ κορυδαλλούς και καρδερίνες
και ένα ρόδο χωρίς αγκάθια
και δέντρο θα είναι η μνήμη μου
γεννημένο απ’ τις στάχτες μου.

***

De mis cenizas nacerán memorias

Frente al mar que, todo brazos
deja al cielo sin aristas
y lo recoge en su seno
como un marcollo de prímulas,
árbol será mi memoria
nacido de mis cenizas.

Junto al río que, garganta
de parábolas y prismas,
dispara la luz menuda
de su blanda artillería,
árbol será mi memoria
nacido de mis cenizas.

Dentro de ti que, amor vivo,
me has hecho granada herida,
paráfrasis del arroyo,
jardín, celaje y marina,
árbol será mi memoria
nacido de mis cenizas.

Fuera de mí, ya tan tuyo
¡oh, qué rombo de alegría!,
tendré alondras y jilgueros
y una rosa sin espinas
y árbol será mi memoria
nacido de mis cenizas.

***

Πουλί της σκιάς

Μύρισε η σιωπή στο σύννεφο
και στην επικείμενη φλέβα μετάλλων
απαγορευμένων. Αργά υψώνεται
ένας ατμός κρυστάλλων,
ένα κοχύλι δίχως φως. Από πού έρχεσαι,
σχεδόν με ατονία
χεριού σπασμένου ή το οποίο, πρόσφατα κομμένο,
προσπαθείς κάθε τόσο
να μου διαταράξει την οικία,
με το χτύπημά σου στη σφραγισμένη
πόρτα;
Μυρίζουν στο νυχτερινό
θρήνο τα πολύ θλιμμένα ξύλα
του παραθύρου. Πόση
ελπίδα και πόσες προσδοκίες,
νύχτες κακές και ευοίωνες
βραδιές υπονοούνται.
Πόση δίψα. Και ελάχιστη μυστικότητα.
Αλλά τα φτερά σου ενεργούν
ενάντια στις σκληρές φλέβες σου,
τραυματίζεις τη σάρκα σου, στραγγίζεις τη σιωπή σου
με μίσος, τόσο φοβερό
ως εξολοθρευτής, βαρύ από ομίχλες,
και ο αέρας, δυσεύρετος
ανάμεσα στα σκληρά σου φτερά,
είναι όπλο καταστροφής. Καταναλώνεις
τον άγριο φόνο σου
με την σιωπηλή υγρότητα του καθρέφτη
και το ταφικό τοπίο
των δακρύων. «Σας αφήνω
-μας φαίνεσαι να λες- ώστε το παλιό
της ζωή σας να καταλήξει
στο θάνατο, η μνήμη».
Δείξε έλεος,
σιδερένιο δρεπάνι, πουλί
της οργής!
Με πέτρινη απουσία
καρδιάς και αυταρέσκεια
για τη συμφορά μας, γελάς.
Γελάς, ενώ συναθροίζονται οι πλευρές
από τις παρδαλές βιολέτες
που διαλαλούν, κουρασμένες
από θλίψη και άρωμα, τις απελπισμένες
ανάσες.
Και μυρίζει
στα διαλυμένα σύννεφα και στις εξουθενωμένες
παρειές. Πόσο πονάει
το αίμα σε απεριόριστη
αγωνία για επιβίωση! Κι εσύ εγκαταλείπεις
όλο το φως, όλη την αυγή,
πουλί της σκιάς, στόμα ακάθαρτο
που την έσχατη ώρα
μάς αναγγέλλεις, με σκληρή
αποφασιστικότητα ανέμου και μνήματος.

***

Pájaro de la sobra

Huele el silencio a nube
o a inminente venero de metales
prohibidos. Lento, sube
un vaho de cristales,
una concha sin luz. ¿De dónde sales,
casi con languidez
de mano rota o que, recién cortada,
procuras una vez
y otra vez mi morada
perturbar, con tu golpe en la sellada
puerta?
Hieden a llanto
nocturno las tristísimas maderas
de la ventana. Cuánto
de esperanza y de esperas,
de malas noches y bienagoreras
veladas, insinúan.
Cuánto de sed. Y de sigilo, apenas.
Mas tus alas actúan
contra sus duras venas,
hieres su carne, su silencio drenas
con odio, si terrible
por aniquilador, grave de brumas,
y el aire, inasequible
entre tus duras plumas,
es arma de desolación. Consumas
tu homicidio salvaje
con la humedad silente del espejo
y, funeral paisaje
de lágrimas, «os dejo
nos pareces decir, para que viejo
de vuestra vida acabe
de morir, el recuerdo».
¡Ten clemencia,
férrea guadaña, ave
de furor!
Con ausencia
pétrea de corazón y complacencia
de nuestro mal, te ríes.
Te ríes, constelados los costados
de pardos alhelíes
que pregonan, cansados
de tristeza y aroma, los frustrados
anhélitos. Y huele
a reventadas nubes y a marchitas
mejillas. ¡Cómo duele
la sangre en infinitas
ansias de pervivir! Y tú le quitas
toda luz, toda aurora,
pájaro de la sombra, boca impura
que la postrera hora
nos anuncias, con dura
resolución de viento y sepultura.


[ Ο Αντόνιο Καρμπαχάλ είναι διδάκτωρ της Λατινικής Λογοτεχνίας, καθηγητής ομότιμος της μετρικής του πανεπιστημίου της Γρανάδα και ένας από τους πιο φημισμένους ανδαλουσιανούς ποιητές. Από το 1968 έως σήμερα δημοσίευσε πάνω από είκοσι βιβλία ποίησης και λογοτεχνίας. Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο για το έργο του το 1990 και στη συνέχεια με μια σειρά άλλα βραβεία. Είναι μέλος διαφόρων ακαδημιών γραμμάτων στην Ισπανία και τα ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Για το έργο του έχουν γραφτεί μελέτες και διδακτορικές διατριβές. ]

Advertisements

One thought on “7 ποιήματα, Antonio Carvajal | μτφρ. Σταύρος Γκιργκένης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s