ph

Επιμέλεια: Κατερίνα Ηλιοπούλου

Οι σκιές μας προσπερνούν

Μία μέρα θα συναντηθούμε
σαν ένα χάρτινο καραβάκι μ’ ένα
καρπούζι που κρυώνει στο ποτάμι.
Το σκίρτημα του κόσμου θα
γίνει δικό μας. Με τις παλάμες μας
θα σκοτεινιάσουμε τον ήλιο και θα πλησιάσουμε
ο ένας τον άλλο κρατώντας φανάρια.

Μια μέρα ο άνεμος δεν
θ’ αλλάξει την πορεία του.
Η σημύδα θα σκορπίσει φύλλα
στο κατώφλι πάνω στα παπούτσια μας.
Οι λύκοι θα κυνηγήσουν
την αθωότητά μας.
Οι πεταλούδες θ’ αφήσουν
στα μάγουλά μας την άχνη τους.

Κάθε πρωί μια γριά
θα μιλάει για μας στην αίθουσα αναμονής.
Ακόμα κι αυτό που λέω έχει
ξαναειπωθεί: περιμένουμε τον άνεμο
σαν δύο σημαίες σε συνοριακή διάβαση.

Μια μέρα όλες οι σκιές
θα μας προσπεράσουν.

***

Σπίτι

Έζησα στην άκρη της πόλης
σαν λάμπα του δρόμου που κανένας
δεν της αλλάζει το λαμπτήρα.
Ιστοί αράχνης κράταγαν τους τοίχους,
και ο ιδρώτας τις σμιγμένες παλάμες μας.
Έκρυβα το αρκουδάκι μου
μέσα σε τρύπες στον άτεχνο πέτρινο τοίχο
για να το σώσω από τα όνειρα

Μέρα-νύχτα ξαναζωντάνευα το κατώφλι
επιστρέφοντας σαν μέλισσα που
πάντα επιστρέφει στο προηγούμενο άνθος.
Ήταν καιρός ειρήνης όταν έφυγα από την πατρίδα μου:

το δαγκωμένο μήλο δεν είχε μπλαβιάσει,
πάνω στο γράμμα ένα γραμματόσημο με παλιό εγκαταλειμμένο σπίτι.

Από τη γέννησή μου μεταναστεύω προς ήρεμους τόπους
και από κάτω μου κρέμονται κενότητες
σαν χιόνι που δεν ξέρει αν ανήκει
στο χώμα ή στον αέρα.

***

Οι δείκτες του ρολογιού

Κληρονόμησε την παιδική σου ηλικία από το άλμπουμ.
Μετάφερε την σιωπή
που διευρύνεται και στενεύει σαν
σμήνος πουλιών σε πτήση.
Στα χέρια σου κράτησε
την άμορφη χιονόμπαλα
και τις σταγόνες που κυλούν
πάνω στη γραμμή της ζωής.
Πες την προσευχή
μέσα από σφραγισμένα χείλη –
οι λέξεις είναι σπόροι που πέφτουν σε μια γλάστρα.

Η σιωπή μαθαίνεται στη μήτρα.

Προσπάθησε να γεννηθείς
σαν μεγάλος δείκτης μετά τα μεσάνυχτα
και τα δευτερόλεπτα αμέσως θα σε προλάβουν.

***

Μετά από ’μας

Μια μέρα κάποιος θα διπλώσει τις κουβέρτες μας
και θα τις πάει στο καθαριστήριο
να τρίψει από πάνω τους και τον τελευταίο κόκκο αλατιού,
θα ανοίξει τα γράμματά μας και θα τα βάλει με τη σειρά,
σύμφωνα με την ημερομηνία αντί με το πόσες φορές έχουν διαβαστεί.

Μια μέρα κάποιος θα μετακινήσει τα έπιπλα στο δωμάτιο
σαν πιόνια στην σκακιέρα, στην αρχή καινούριου παιχνιδιού,
θα ανοίξει το παλιό κουτί παπουτσιών
όπου φυλάγαμε κουμπιά από πιτζάμες,
μισοάδειες μπαταρίες και πείνα.

Μια μέρα θα επιστρέψει ο πόνος στην πλάτη μας
από το βάρος των κλειδιών δωματίων ξενοδοχείου και
την υποψία του ρεσεψιονίστα καθώς μας δίνει
το τηλεκοντρόλ.

Ο οίκτος των άλλων θα μας ακολουθεί
Όπως το φεγγάρι ένα περιπλανώμενο παιδί.

***

Η τελειότητα γεννιέται

Θέλω κάποιος να μου μιλήσει για τα
μηνύματα του νερού μέσα στα σώματά μας,
για το χτεσινό άνεμο
στους τηλεφωνικούς θαλάμους,
για την αναβολή πτήσεων λόγω
κακής ορατότητας παρ’ όλους
τους αόρατους άγγελους στα ημερολόγια.
Για τον ανεμιστήρα που ζητάει θρηνώντας τροπικούς άνεμους,
για το θυμίαμα που μοσκοβολά πιο όμορφα την στιγμή που
χάνεται, θέλω κάποιος να μου μιλήσει γι’αυτά τα πράγματα.

Πιστεύω πως όταν η τελειότητα γεννιέται,
όλες οι μορφές και οι αλήθειες
ραγίζουν σαν τσόφλι αβγού.

Μόνο ο αναστεναγμός των τρυφερών χωρισμών
μπορεί να ξεσχίσει έναν ιστό αράχνης
και η τελειότητα των φανταστικών τόπων
μπορεί να αναβάλει την μυστική
αποδημία των ψυχών.

Κι εγώ τι μπορώ να κάνω με το ατελές μου σώμα:
πάω και έρχομαι. Πάω και έρχομαι,
σαν πλαστικό πέδιλο πάνω στα κύματα
κοντά στην ακτή.


СЕНКИТЕ НÈ ОДМИНУВААТ

Еден ден ќе се сретнеме,
како бротче од хартија и
лубеница што се лади во реката.
Немирот на светот ќе
биде со нас. Со дланките
ќе го помрачиме сонцето и со фенер
ќе се доближуваме.

Еден ден ветрот нема
да го промени правецот.
Брезата ќе испрати лисја
во нашите чевли пред прагот.
Волците ќе тргнат по
нашата невиност.
Пеперутките ќе го остават
својот прав врз нашите образи.

Една старица секое утро
ќе раскажува за нас во чекалната.
И ова што го кажувам е
веќе кажано: го чекаме ветрот
како две знамиња на граничен премин.

Еден ден сите сенки
ќе нè одминат.

***

ДОМ

Живеев на крајот од градот
како улично светло на кое никој
не му ја менува светилката.
Пајажината ги држеше ѕидовите заедно,
потта нашите споени дланки.
Во преобразбите на невешто соѕиданите камења
го криев плишаното мече
спасувајќи го од сонот.

Деноноќно го оживував прагот
враќајќи се како пчела што
секогаш се враќа на претходниот цвет.
Беше мир кога го напуштив домот:

гризнатото јаболко не беше потемнето,
на писмото стоеше марка со стара напуштена куќа.

Кон тивките простори од раѓање се движам
и под мене празнини се лепат
како снег што не знае дали на земјата
или на воздухот припаѓа.

***

СТРЕЛКИ ОД ЧАСОВНИКОТ

Наследи го детството од албумот.
Пренеси ја тишината
што се шири и стеснува како
јато птици во лет.
В дланки зачувај ја
неправилната топка снег
и капките што се спуштаат
по линијата на животот.
Кажи ја молитвата
со склопени усни:
зборовите се семе што паѓа в саксија.

Молкот во утробата се учи.

Обиди се да се родиш
како голема стрелка по полноќ
и секундите веднаш ќе те престигнат.

***

ПО НАС

Еден ден некој ќе ги здипли нашите ќебиња
и ќе ги прати на хемиско чистење
од нив да го истрие последното зрнце сол,
ќе ги отвори нашите писма и ќе ги реди по датуми
наместо по исчитаност.

Еден ден некој ќе го размести мебелот во собата
како шаховски фигури на почеток од нова игра,
ќе ја отвори старата кутија за чевли
во која ги чуваме паднатите копчиња од пижамите,
недотрошените батерии и гладта.

Еден ден ќе ни се врати болката во ‘рбетот
од тежината на хотелските клучеви и
сомнежот со кој рецепционерот ни го подава
далечинскиот управувач.

Туѓите сожалувања ќе тргнат по нас
како месечина по заталкано дете.

***

СОВРШЕНОСТА СЕ РАЃА

За пораките на водата низ нашите
тела сакам некој да ми зборува,
за вчерашниот воздух
во телефонските кабини,
за летовите што се откажуваат поради
слаба видливост и покрај сите
невидливи ангели од календарите.
За фенот што плаче по тропските ветрови,
за темјанот кој мириса најубаво додека
исчезнува, сакам некој да ми кажува.

Верувам: кога совршеноста се раѓа,
сите форми и вистини
како лушпа од јајце напукнуваат.

Само воздишката на меките разделби
може да ја скине пајаковата мрежа
и совршеноста на замислените земји
може да го одложи тајното
преселување на душите.

А што правам јас со своето несовршено тело:
одам и се враќам, одам и се враќам,
како пластична сандала врз брановите
на брегот.


[ Nikola Madzirov (poet, essayist, translator) was born in 1973 in Strumica, R. Macedonia. The US jazz composer Oliver Lake and Italian composer Angelo Ingleze composed music based on Madzirov’s poems. His book Relocated Stone (2007) was given Hubert Burda poetry award for authors from Eastern Europe and Miladinov Brothers award at Struga Poetry Evenings. Other awards include Studentski Zbor award for best debut in Macedonia and Xu Zhimo Silver Leaf award for European poetry at King’s College in Cambridge. His poems are translated in over thirty languages. Madzirov was granted several international fellowships: International Writing Program (IWP) at University of Iowa in USA; DAAD in Berlin or Marguerite Yourcenar in France. He lives in Strumica. ]

Μια σκέψη σχετικά μέ το “5 ποιήματα, Nikola Madzirov | μτφρ. Αμίλιγια Μαϊστότοβα – Στογιάνοβσκα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s