38267299_2074252989285515_6546287782745079808_n

 

  Ο καθένας προχωράει στο σκοτάδι που αισθάνεται

 

Μια σκοτεινή πλευρά για κάθε τι υπάρχει

για κάθε στιγμή και μια τυφλότητα.

Τον θρόμβο πόνου που διαλύεται μέσα

στη ζωή να μετατρέψουμε

στην ευτυχία αυτών των ημερών

μέσα στο πάταγο μιας πίκρας παγιδευμένων.

Οι πεθαμένοι δεν επιστρέφουν απ΄τον πέρα κόσμο

θα πρέπει να το μάθουμε οι ζωντανοί εμείς

που να ζούμε δεν ξέρουμε στον εδώ κόσμο.

 

Ο καθένας εισχωρεί στο σκοτάδι που αισθάνεται

κι όμως το φως δεν απαρνιέται τη ρεβάνς.

 

 

 

Μια ήσυχη παρακμή

 

Περπατώ σε πλαγιές με την ελπίδα

να πετύχω ένα ευπρεπές τέλος.

Η αποσύνθεση

είναι μια όψη που δηλητηριάζει.

Αυτός είναι νένας πολιτισμός

που προϊδεάζει την αγωνία του

μέσα στην ήσυχη παρακμή

ενός κενού που ξεχειλίζει

με διογκωμένες νέες μορφές χάους.

Οι λέξεις έχουν ανάγκη από μια φωνή

για να αφοπλίσουν τις εκκλήσεις του τίποτα.

 

 

 

Δάκρυα, βλαστήμιες  και άγιοι

 

Κολάσεις μέσα σε λαβύρινθους άλλων κολάσεων

ο κολασμός είναι μια ικεσία με πολλούς πιστούς.

Πια δεν υπάρχει άλλος χρόνος για άλλες προσευχές.

Ο θεός είναι ένα άλλοθι που καίει

μαζί με μια βλαστήμια.

Το κάστρο η ασπλαχνία εκπόρθησε

παντού καιγόμαστε μαζί με τα δαιμόνια.

Εναποθέτουμε τα δάκρυά μας στους άγιους

αλλά αυτοί πιότερο απ’ εμάς κλαίνε.

 

 

 

 

Το τελευταίο ερωτηματικό

 

Και το τελευταίο ερωτηματικό

έπεσε στην άβυσσο.

Τα ερωτήματα αυτοκτόνησαν

ελλείψει σκεπτικιστών.

Η έλλειψη, είναι αυτή η αποκάλυψη

που αδυνατούμε να καλύψουμε.

Βρίσκεται μακριά ο δρόμος

που θα μας απομακρύνει από τους πάντες.

Εδώ προτιμούμε να μένουμε

με όλη μας την αλαζονεία

ότι ήμαστε εμείς οι απαντήσεις.

Σε μια θάλασσα μέσα από υποτιθέμενες βεβαιότητες

πνιγόμαστε πεπεισμένοι

πως κρατάμε στο τσεπάκι μας την αλήθεια.

 

 

 

Ο Άτλας των σκοταδιών

 

Δίνουμε φωνή στις μαριονέτες

αντί να κυνηγήσουμε τις λέξεις.

Ένα μάτι προσεχτικό χρειάζεται

για να καταλάβουμε τη πτήση στο κενό.

Είναι εντυπωσιακή η ακρίβεια

με την οποία η υδρόγειος σφαίρα γίνεται Άτλας σκοταδιών.

Πόση σπατάλη ιδεών σε ετούτη τη σφαγή

όπου το μακελειό

δεν παραχωρεί τίποτα στην ομορφιά.

Μαύρος ο βιότοπος

είμαστε στάχτης ψίχουλα εμείς

στο θέμα ενός χρόνου αρρωστημένου.

Στη ροή του αίματος

κυλά η τελευταία δόση δηλητήριου.

 

 

Μετάφραση Κρεσέντσιο Σαντζίλιο

 

 

Ognuno si inoltra nel buio che sente

 

C’è un lato oscuro per ogni cosa

una cecità per ogni attimo.

Dobbiamo fare del grumo di dolore

che si scioglie nella vita

la felicità per questi giorni

intrappolati nello schianto di un’amarezza.

I morti non tornano dall’aldilà

dovremmo impararlo noi vivi

che non sappiamo stare nell’al di qua.

 

Ognuno si inoltra nel buio che sente

eppure la luce non rinuncia alla rivincita.

 

 

 

Una decadenza tranquilla

 

Cammino per declivi nella speranza

di ottenere una fine decente.

La dissoluzione

è una veduta che intossica.

Questa è una civiltà

che prepara la sua agonia

nella decadenza tranquilla

di un vuoto traboccante

in cui lievitano nuove forme di caos.

Alle parole serve una voce

per disarmare gli appelli del nulla.

 

 

 

Lacrime, bestemmie e santi

 

Inferni dentro labirinti di altri inferni

la dannazione è una supplica che ha molti devoti.

Non c’è più tempo per un’altra preghiera.

Dio è un alibi che arde

insieme a una bestemmia.

La crudeltà ha espugnato la fortezza

dappertutto si brucia insieme ai demoni.

Affidiamo ai santi le nostre lacrime
ma loro piangono più di noi.

L’ultimo punto interrogativo

 

Anche l’ultimo punto interrogativo

è caduto nel baratro.

Le domande si sono suicidate

per mancanza di scettici.

La mancanza, questa è l’apocalisse

che non si riesce a colmare.

È distante un cammino

che ci allontani da tutti.

Preferiamo restare qui

con tutta la nostra presunzione

di essere le risposte.

In un mare di certezze presunte

anneghiamo convinti

di avere in tasca una verità.

 

 

 

L’atlante delle tenebre

 

Diamo la voce ai pupazzi

invece di braccare le parole.

Ci vuole un occhio attento

per capire il volo sul vuoto.

È impressionante la precisione

che fa del mappamondo un atlante delle tenebre.

Quante idee sprecate in questa carneficina

Dove il macello

non concede niente alla bellezza.

L’habitat è nero

noi siamo briciole di cenere

nella questione di un tempo infermo.

Nel flusso del sangue

scorre l’ultima dose di veleno.

 

 

Βιογραφικό

Ο Νικόλα Βάκκα γεννήθηκε στη Τζόγια ντελ Κόλλε, στην Απουλία, το 1963, και είναι πτυχιούχος Νομικής. Είναι συγγραφέας, σχολιαστής-αρθρογράφος, κριτικός λογοτεχνίας και συνεργάτης σε πολιτισμικές σελίδες εφημερίδων και περιοδικών. Είναι συντάκτης του Satisfaction και γράφει στο Senzaudio και  Liberi di scrivere. Επίσης αναπτύσσει  έντονη δραστηριότητα πολιτισμικού παράγοντα οργανώνοντας παρουσιάσεις και events σχετικά με τον κόσμο της σύγχρονης ποίησης.

Έχει εκδώσει:  Nel bene e nel male(Στη καλή και στη κακή τύχη), 1994 – Frutto della passione (Καρπός του πάθους), 2000 – La grazia di un pensiero (Η χάρη μιας σκέψης), πρόλογος Πάολο Ρουφίλλι, 2002 – Serena musica segreta (Γαλήνια μυστική μουσική), 2003 – Civiltà delle anime (Πολιτισμός των ψυχών), 2004 – Incursioni nellapparenza (Επιδρομές στο εμφανές), πρόλογος Σέρτζιο Τζάβολι, 2006 – Ti ho dato tutte le stagioni (Σου έδωσα όλες τις εποχές), πρόλογος Αντόνιο Ντεμπενεντέττι, 2007 – Frecce e pugnali (Βέλη και στιλέτα), πρόλογος Τζιορντάνο Μπρούνο Γκουέρρι, 2008 – Esperienza degli affanni (Εμπειρία των ανησυχιών), 2009 – το pamphlet A destra per caso (Δεξιά κατά τύχη), 2010, σε συνεργασία με τον Κάρλο Γκαμπέσια – Serena felicità nellistante (Γαλήνια ευτυχία μέσα στη στιγμή),  πρόλογος Πάολο Ρουφίλλι,  2010 – Almeno un grammo di salvezza (Τουλάχισατον ένα γραμμάριο σωτηρίας), 2011 – Mattanza dellincanto (Θανάτωση της μαγείας),  πρόλογος Τζιάν Ρουτζέρο Μαντζόνι,  2013 – Sguardi dal Novecento (Βλέμματα απ΄το 1900), 2014 – Luce nera (Μαύρο φως), 2015, Βραβείο Καμαγιόρε 2016 – Vite colme di versi (Ζωές γεμάτες στίχους), 2016 – Commedia Ubriaca (Μεθυσμένη Κωμωδία), 2017 – Lettere a Cioran (Γράμματα στον Τσιόραν), 2017.

 

 

 

 

Advertisements

One thought on “Nicola Vacca, Πέντε ποιήματα (Μτφρ: Κρεσέντσιο Σαντζίλιο)        

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s