aks

Για μια κυρία θλιμμένη

Τους αγαπημένους της ας αφήσουμε,
όταν θάναι νεκρή,
να γράψουν αυτό στα οστά της πάνω:
«Πια δε ζει να μας δίνει άρτο
Ποιος ζήτησε μόνο πέτρες απ’ αυτή».

***

Μια ατυχής σύμπτωση

Την ώρα που όρκο παίρνεις πως δική του είσαι,
με ρίγη και στεναγμούς βαθείς,
και κείνος βεβαιώνει πως το πάθος του για σένα είναι
απέθαντο, χωρίς περιορισμούς μακρείς–
κυρά, τη γνώση τούτη μην (την) αρνείσαι:
ένας από εσάς όρκους κάνει ψευδείς.

***

Η αποστολή

Πρίγκιπες, ποτέ δεν θα επιτεθώ.
Θα με έχετε στη δική σας σκέψη τρυφερή;
Η δύναμη κι η αδυναμία μου, εδώ:
Άντρες – τους αγάπησα μέχρι που μ’ αγαπούσαν κι αυτοί.

***

Ανακεφαλαίωση

Τα ξυράφια σε πονάνε
Σκοτεινά τα ποτάμια κυλάνε
Τα οξέα σε λερώνουν
Τα χάπια σε ναρκώνουν
Τα όπλα νόμιμα δεν είναι
Σε θηλιές σε πηγαίνουν
Το αέριο απαίσια μυρίζει
Γιατί να μη ζήσεις!


For A Sad Lady

And let her loves, when she is dead,
Write this above her bones:
“No more she lives to give us bread
Who asked her only stones.”

***

Unfortunate Coincidence

By the time you swear you ’re his
Shivering and sighing,
And he swears his passion is
Infinite, undying–
One of you is lying.

***

L’ ENVOI

Princes, never I’d give offense.
Won’t you think of me tenderly?
Here’s my strength and my weakness, gents–
I loved them until they loved me.

***

Resume

Razors pain you;
Rivers are damp;
Acids cause cramp;
Guns aren’t lawful;
Nooses give;
Gas smells awful;
You might as well live.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “4 ποιήματα, Dorothey Parker | μτφρ. Ασημίνα Λαμπράκου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s