thal

Ο κορωνοϊός ήταν η μόνη πληροφορία που αναπαραγόταν παντού. Απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ζοφερές σκέψεις των ανθρώπων. Η θύμηση του Μαύρου Θανάτου στην Ευρώπη και την Ασία. Βάκιλος Yersinia Pestis. SARS-CoV-2. Βγήκαμε μετά από άδεια απ’ τις αρμόδιες υπηρεσίες για περπάτημα με τον φίλο μου Νίκο. Είχα καιρό να περπατήσω. Φτάσαμε στο νεκροταφείο. Η τελευταία μας κατοικία, γύρισα και του είπα. Το κοιμητήριο είχε λίγο κόσμο. Όλοι πενθηφορούντες στα μαύρα και με μάσκα για προστασία απ’ τον ιό. Ένα τηλεκατευθυνόμενο φέρετρο έφτανε προς την είσοδο του ιερού χώρου. Οι παπάδες ήταν έτοιμοι με τις ολόσωμες αντιμικροβιακές φόρμες τους να το παραλάβουν και να κάνουν ακόμη μία μοναχική ταφή. Φοβόταν ο κόσμος. Έπρεπε να τιμήσουν τους νεκρούς τους. Αλλιώς δεν θα ’τανε σ’ αυτόν τον τόπο αυτές τις μέρες. Μόλις είδαν το φέρετρο, το μέρος άδειασε. Δεν είχαν πάρει χαμπάρι, έτσι σκορπισμένοι που ήταν οι ίδιοι πάνω απ’ τις ταφόπλακες, την παρουσία των παπάδων. Τρέξιμο και εμείς. Την ώρα που ξεμακραίναμε από ’κει, ένας γλυπτός άγγελος, αποτροπαϊκός φρουρός κάποιου μνήματος, πέταξε μέσα στους αμφιβληστροειδείς μου.

Η γειτόνισσά μου κάθε φορά που βγαίνει έξω ψεκάζει τα ρούχα της με αντισηπτικό. Ύστερα, το πρόσωπο και τα μαλλιά της. Καταλήγει στα χέρια της. Την βλέπω πάντα με τον Ντίας στην αγκαλιά μου. Ντίας λένε τον μικρό σκύλο μου που δεν κολλάει κορωνοϊό. Έτσι είπαν οι ειδικοί. Τα κατοικίδια ζώα μας δεν εκπίπτουν της μυστικής τους αποστολής. Προστατεύουν τον άνθρωπο. Αλώβητα στο μίασμα.

950 νεκροί Ισπανοί βρέθηκαν στην αυλή μου. Πώς να το άντεχα Θεέ μου; Τους έβαλα μέσα σ’ αυτό το κείμενο. Τα κείμενα είναι χώρες του αχωρήτου… Επώνυμο της Παναγίας. Χώρα του Αχωρήτου… Ιερά κείμενα. Μπορούν να κουβαλήσουν όλες τις φυλές, τις κουλτούρες και τις υποκουλτούρες του κόσμου. Να παρηγορήσουν τους χαμένους κι αυτούς που έχουν βρεθεί κάπου, αναπαύονται στην ετοιμόρροπη γαλήνη τους, αλλά είναι εύθραυστοι.

Με πήρε τηλέφωνο η Ζυράννα. Τάιζε κάτι πουλάκια έξω στο δρόμο. Είχε βγει για περπάτημα στην έρημη Αθήνα. Μου λείπει η ασώματη παρουσία της. Ασώματος δικός μου έρωτας. Αμόλυντος από «εγώ» κι από «εσύ». Αυτός ο έρωτας που ευλογεί η εκκλησία. Ο έρωτας του πιστού προς τον Χριστό του. Ιδού η νυμφία έρχεται… Πυρίκαυστο πάθος ψημένο στην αΐδια, θεία φλόγα. Φθείρονται άλλωστε οι πνευματικές συγγένειες; Αρρωσταίνουν; Τα πουλάκια της πέταξαν. Τους μίλησε πολλή ώρα. Κι αν με δηώσει το θανατικό, εγώ θα σηκωθώ από του τάφου τα δεσμά… Δεν μπορούσα να το κουνήσω ρούπι. Να πάω να την δω. Να μου πει το τραγούδι Του Νεκρού Αδερφού. H επιστροφή του «ασώτου» στην γιατρειά του χάθηκε…

Ήμουν σε καραντίνα. Την πέρναγα μαζί με τη μητέρα μου στην Κω. Στο ραδιόφωνο στο σπίτι ένας έλεγε, χαλαρά η ζωή είναι ωραία χαλαρά. Στην τηλεόραση ο καινούργιος διοικητής του νοσοκομείου της Κω ανακοίνωνε τον εκατοστό θάνατο από κορωνοϊό στον τόπο. Η φάτσα του έδενε άψογα με το νταηλίκι στη χροιά της φωνής του λαϊκού βάρδου στο ραδιόφωνο. Μητέρα, είμαστε χαμένοι, της είπα… Πιο ύστερα… Αντιπελάργηση είναι όταν τα παιδιά των πελαργών, καθώς μεγαλώνουν ηλικιακά και σε μέγεθος σώματος, με τα φτερά τους δυνατά και πλατιά, επιστρέφουν στους γέρικους γονείς τους την αγάπη που έλαβαν όσο ήταν μικρά, τους ζεσταίνουν τις μαδημένες φτερούγες όταν κάνει κρύο και τους βοηθάνε να τις απλώσουν στον αέρα για ν’ απογειωθούν, περιέγραψα στη μητέρα μου. Άραγε να κατάλαβε πως ήμουν μαζί της και μέχρι το τέλος του χρόνου μας γι’ αυτή την ανταπόδοση; Γιατί δεν ξυρίζεις τα μούσια σου, έχουν μακρύνει πολύ, με ρωτά απανωτά δυο φορές. Δεν της απάντησα. Έχω βάλει σκοπό μου, αν φύγει απ’ τον κόσμο πριν από μένα, να γίνω μοναχός.

Η μικρή κυκλοφορία στους δρόμους της Θεσσαλονίκης έδιωξε το νέφος απ’ την κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους της μεγάλης πόλης την εποχή πριν τον κορωνοϊό. Στον ουρανό φάνηκαν όλα τα άστρα. Ο Γιώργης -μόνιμος κάτοικος της συμπρωτεύουσας- μου είπε στο inbox πως κάθε βράδυ βγαίνει στο μπαλκόνι του και εκστασιασμένος βλέπει την Μεγάλη Άρκτο. Ύστερα πιάνει με την όραση του ακόμη και το γαλακτώδες νεφέλωμα και μένει εκεί αναθυμούμενος τις έναστρες νύχτες του Βαν Γκογκ. Τελευταίο μήνυμα προς τον Γιώργη, νομίζω πως ο πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να παρακολουθεί τη ζωή μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι ασκητικοί μας βίοι στην μακροχρόνια καραντίνα θα δώσουν σίγουρα έναν άγιο. Περιμένω απάντηση…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s