pattas

Παθών

Είμαι παθών
κι ανήμπορος να υπερασπιστώ
το ήθος στο σταυροδρόμι τούτο.
Το δίκιο εξαφανισμένο
η ανθρωπιά κάτι αλλόκοτο
σε ποιο καιρό ανήκω άραγε;
σε ποιο αιώνα;
σε ποιο σύμπαν;

Χτύπησα τις πόρτες χωρίς απαντήσεις
χτύπησα τα παραθυρόφυλλα
καμιά ανάσα,
κρατούν όλοι τις αναπνοές σφαλισμένες
να μην προδοθούν
να δηλώνουν την απουσία τους…

Γιατί άπλωνα το χέρι στους γύρω μου;
γιατί τώρα που χρειάζομαι το δικό τους
εξαφανιστήκαν
εξανεμιστήκαν
δεν άφησαν κανένα ζωντανό ίχνος;

Είμαι παθών.

Το δίκιο έγινε άδικο
και το άδικο μέγα δίκιο.
Όμοιο αγρίμι περπατώ μέσα στο πλήθος
-τι ειρωνεία-
αγρίμι στη βουή μιας μαινόμενης πόλης.
Καμιά παλάμη ανοιχτή
για να φωλιάσει τη δική μου.
Κανένα χέρι δεν περισσεύει
χωρίς να προβάλει ανταλλάγματα.

Είμαι παθών.
Κι όμως προστάτης θα σταθώ
σε τούτο το περήφανο αγρίμι.

***

Τις γεύσεις της αγάπης σου

Τις γεύσεις της αγάπης σου
κέρασε με
στα συμπόσια που ηδονή ευωδιάζουν.
Σπονδές ας κάνουμε στο χώμα
να αγκαλιάσει τους χυμούς του έρωτα μας.
Δυο σώματα που ξεχειλίζουν επιθυμίες
-σαν χείμαρροι στο καταχείμωνο-
είναι του πόθου το κρασί,
τα ρόδα που καρφώνονται στα ευάλωτα δέρματα
που διψούν να γιατρέψουν τα πάθη τους.

Της ηδονής το πορφυρό αντάμωμα
στα μονοπάτια της ζέστης του καλοκαιριού
που λαχταρούν τις θάλασσες των απολαύσεων.

Καλώς όρισες πόθε αέναε,
στου φθινοπώρου το τελείωμα.

Καλώς όρισες λαίμαργε έρωτα
που μού ’φερες τις γεύσεις της αγάπης
σαν μείγμα από γλυκάνισο, κανέλα και γαρύφαλλο.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “2 ποιήματα | Ιωάννης Πάττας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s