kefalas

Είναι η ώρα τώρα
να περάσεις το τείχος
της παλιάς κορνίζας
ν’ ανακαλύψεις του ασημιού το σώμα
που κρύβεται πίσω
διακριτικά.
Άγγιξέ τον,
να νιώσεις
τον εαυτό σου.
Ταξίδεψε στο βαθύ του ράγισμα,
να ψάξεις την πληγή του.
Δοκίμασε τη σκόνη
στα δάχτυλα
και γράψε πάνω του
τις βαθιές σου επιθυμίες.
Σπάσε το καρφί
που τον κρατάει
και στάσου στο ύψος του.
Ίσος προς ίσο!
Τώρα πρωταγωνιστείς
στο φόντο του.
Μη διστάζεις
είσαι συ
και τον κάνεις αληθινό.
Μίλησέ του
διάλογος γίνεται
και εξομολόγηση.
Σκύψε το κεφάλι
στην εικόνα του.
Κόκκινος ο πόνος
απ’ τα τραύματα.
Πληγή τής ψυχής.
Άφησε τις σκέψεις σου
να πετάξουν
απ’ το αέτωμα.
Θα σου μιλήσει.
Όταν σωπαίνεις
μιμείσαι τον θάνατο.
Άγγιξε τον
το φιλί δεν είναι ντροπή,
όταν το υγραίνει
το δάκρυ.
Ο χαμένος χρόνος
σημείωμα
κολλημένο πάνω του,
μια εκκρεμότητα
ξεχασμένη
κι ο έρωτας
με ξίφος φονικό
εκπαιδεύεται
να μην αστοχήσει πάλι.

Όταν δε θέλεις ν’ αλλάξεις πορεία,
τι να την κάνεις την πυξίδα;


*από την συλλογή Ανάλεκτα, εκδ. Φίλντισι, Αθήνα 2019

φωτογραφία: Πάνος Κεφαλάς

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ισορροπία με τον καθρέφτη | Γιάννης Παπαθεοδώρου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s