pandis

Εσύ αναγνώστη

Εσύ αναγνώστη πάλλεις από ζωή και περηφάνεια και αγάπη
Όπως κι εγώ,
Για σένα είναι λοιπόν τ’ ακόλουθα τραγούδια.

***

Τον εαυτό τραγουδάω

Τον εαυτό τραγουδάω, έν’ απλό ξεχωριστό πρόσωπο,
Κι όμως εκστομίζω τη λέξη Δημοκρατικός, τη λέξη En-Masse.

Τη φυσιολογία απ’ την κορφή ως τα νύχια τραγουδάω,
Ούτε η φυσιογνωμία μόνη ούτε και μόνος ο νους αξίζουν τη Μούσα,
Λέω πως ολοκληρωμένη η μορφή αξίζει περισσότερο,
Το θηλυκό ομοίως με το Αρσενικό τραγουδάω.

Τη Ζωή απέραντη στο πάθος, τον παλμό και τη δύναμη,
Χαρμόσυνη, δημιουργημένη για την ελεύθερη δράση υπό τους θείους νόμους,
Τον Σύγχρονο Άνθρωπο τραγουδάω.

***

Για εκείνον τραγουδάω

Για εκείνον τραγουδάω,
Το παρόν στο παρελθόν υψώνω,
(Όπως δέντρο πολυετές από τις ρίζες ξεπετιέται,
Το παρόν επιβαλλόμενο στο παρελθόν,)
Με χρόνο και χώρο τον διαστέλλω
Και του εμφυσώ τους αθάνατους νόμους,
Μέσ’ απ’ αυτούς να επιβάλλει τον εαυτό του
Νόμο στον εαυτό του.

***

Και τι να είμαι

Και τι να είμαι παρεκτός ένα παιδί,
Που ευχαριστιέμαι με τον ήχο του ίδιου μου του ονόματος;
Συνέχεια το επαναλαμβάνω·
Στέκομαι πέρα να το ακούσω – ποτέ δεν με κουράζει.

Κι εσένα ομοίως τ’ όνομά σου·
Νόμιζες πως υπάρχουν δύο ή τρεις μονάχα προφορές
Στη μουσική του ονόματός σου;

***

Όμοιος με τον Αδάμ νωρίς το πρωί

Όμοιος με τον Αδάμ νωρίς το πρωί,
Ερχόμενος απ’ το δώμα μου, φρέσκος απ’ τον ύπνο,
Δείτε με που περνάω, ακούστε τη φωνή μου, πλησιάστε,
Αγγίξτε με, ακουμπήστε στο κορμί μου την παλάμη σας καθώς περνάω,
Μη φοβάστε το κορμί μου.

***

Ξαπλωμένος με το κεφάλι μου στην κοιλιά σου, σύντροφε

Ξαπλωμένος με το κεφάλι μου στην κοιλιά σου σύντροφε,
Την εξομολόγηση συνεχίζω, ό,τι σου είπα φανερά συνεχίζω,
Ξέρω πως είμαι άστατος κι αναστατώνω και τους άλλους,
Ξέρω πως οι λέξεις μου είναι όπλα γεμάτα κίνδυνο, γεμάτα θάνατο,
Γιατί εναντιώνομαι στην ειρήνη, την ασφάλεια
Και όλους τους πάγιους νόμους, για να τους συνταράξω,
Και είμαι πλέον σθεναρός εφόσον όλοι μ’ έχουν αρνηθεί
Περισσότερο απ’ όσο θα μπορούσα να είμαι αν με δέχονταν,
Γιατί δεν συμμορφώνομαι, δεν συμμορφώθηκα ποτέ
Σε καμία εμπειρία, προειδοποίηση, πλειοψηφία ή χλεύη,
Και η απειλή αυτού που λένε κόλαση
Για μένα δεν σημαίνει τίποτα,
Και το δέλεαρ αυτού που λεν παράδεισο
Για μένα δεν σημαίνει τίποτα·
Αγαπημένε σύντροφε! Σου εξομολογούμαι πως σε ώθησα σ’ εμένα,
Κι εξακολουθώ να σε ωθώ, μην ξέροντας ποιος είν’ ο προορισμός μας
Ή αν ίσως θα νικήσουμε ή θα χάσουμε και θα καταστραφούμε.

***

Τώρα σήκωσέ με ψηλά

Τώρα σήκωσέ με ψηλά μέχρι το πρόσωπό σου,
Ώσπου να ψιθυρίσω πως
Αυτό που κρατάς δεν είν’ ένα βιβλίο
Στην πραγματικότητα, χαρτί δεν είναι.
Είν’ ένας άνθρωπος, ροδοκόκκινος,
Ακέραιος – είμ’ εγώ – Έχε γεια! –
Να χωριστούμε πρέπει για λίγο –
Εδώ! Πάρε απ’ τα χείλη μου αυτό το φιλί·
Όποιος κι αν είσαι, σ’ εσένα ειδικά το δίνω·
Έχε γεια! – Κι ελπίζω πάλι να συναντηθούμε.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “7 ποιήματα, Walt Whitman | μτφρ. Βασίλης Πανδής

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s