Στην επικίνδυνη ψευδαίσθηση του φθινοπώρου δεν ενδίδω πια

Τα δέντρα τα γυμνά
και τα κυκλάμινα στις παρυφές των λόφων δεν με ξεγελάνε.
Δεν ρομαντζάρω στη βροχή
Ούτε στοχάζομαι τη ζέστη του τζακιού
στον επερχόμενο χειμώνα.

Κι αν πόθησα ποτέ να περπατήσω
σ’ ένα δάσος με φύλλα ξερά
είναι γιατί δεν ήξερα καλά τί χρώμα έχει ο θάνατος

Της νιότης τα καμώματα τώρα θυμάμαι και γελάω.

Για ποιο φθινόπωρο ειδυλλιακό μιλάτε
Ποια ομορφιά στη χειμωνιά;

Κλαίω σ’ ένα ακρογιάλι παιδικό
γιατί μέσα απ’ τα χέρια μου ’χουν πάρει
’κείνο το αιώνιο το καλοκαίρι.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Δεν ενδίδω πια | Νόνη Σταματέλου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s