Είμαι κι εγώ
μια πέτρα μοναχή,
μικρή στο σώμα σου
παρανυχίδα,
ένα φεγγάρι αφορισμένο,
ένα σύννεφο
που ψάχνει τη βροχή του,

Τα αισθήματά σου
αδέσποτα σκυλιά,
δαγκώνουν τη σάρκα
της αγάπης μου,
μονάχη μου,
μια ρόγα μασημένη,

σκέτη θλίψη,
σκέτο κλάμα,
στις ράγες
ενός απόμερου
σταθμού,
ενός τραίνου
που δεν λέει
να φύγει

Είναι εποχή πολέμου,
οι αιώνες κι οι άνθρωποι
συγκρούονται
κι εγώ αιχμάλωτη
φυλακισμένη,
στο στρατόπεδο ενός πόθου
προδομένου

[εικόνα: Γιώργης Σαράτσης]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s