saratsis george

Εμείς που μένουμε χαμηλά
χαζεύουμε τον ουρανό.
Εσύ, Θεέ μου, που είσαι στον ουρανό
γιατί χαζεύεις στα χαμηλά;
Τι άλλο περιμένεις να δεις ακόμη;

Δες· γίναμε ένα με τους ίσκιους μας
σερνόμαστε σαν τα ερπετά
κουλουριαζόμαστε γύρω από το εγώ μας
και βγάζουμε τη διχαλωτή μας γλώσσα
πάνω στο νόημα της ζωής.

***

Τι περίεργο…
Χωρίς θάλασσα
τότε είναι που πνίγομαι.


[από την ποιητική συλλογή Οι πέντε εποχές του κόκκινου,
εκδόσεις Πικραμένος, 2017]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s