131670431_3485476611570077_5861178278651137884_n

Στον Αλέξανδρο Ματσάγγο

Στην ρεαλιστική μας ζωή, σ’ όλο το διάβα μας, μια μόνο στιγμή, που σχεδόν πάντα επέρχεται με το βλέμμα, μπορεί να γίνει σηματοδότης μιας ολόκληρης ζωής. Μετά οι άνθρωποι της «φυλής» μου το ακολουθούν. Ο Χρήστος τίμια και ειλικρινά έγραψε ότι μαγεύτηκε από πέος αθλητή, μικρούλης, βλέποντάς το από τον φεγγίτη. Ο Βαγγέλης στις παιδικές του μπουρδελότσαρκες, που πάντα οι πουτάνες – πουτάνες οποιοδήποτε φύλου– του πρόσφεραν μια θέση μη εμφανή για τον κόσμο, αλλά από αυτήν μπορούσε να μπει στο νόημα της ζωής. Τα σφαιριστήρια το ίδιο. Όλοι είχαν μια κερδισμένη ζωή.

Κάποιοι από αυτούς έφυγαν πρόωρα. Ο Φώτης διαισθάνθηκε όλη του την ζωή μαζεύοντας σύκα. Αρωγός ένας γείτονας. Και τώρα που τα πάρτυ έχουν χαθεί, της ζωής τα πάρτυ, οι διάσημοι φίλοι μας είναι ή απόντες ή προσκυνήσανε κόμματα και αποκόμματα, οπότε εξίσου απόντες. Και ο χάρος έχει πάρει παγανιά τους καλύτερους. Κανείς δεν πήγε από γεράματα. Επιμένουμε με το ίδιο σθένος, στα ίδια, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, χωρίς να πωρωθούμε, χωρίς να ήμασταν ποτέ πωρωμένοι, αλλά μονάχα με μια θρησκευτική ευλάβεια στις ιδέες μας, και χωρίς καμία πίστη στους εξωγενείς παράγοντες.

Και προσφέραμε. Και δεν μας ένοιαζε αν το νιώνανε. Και δεν μας ένοιαζε αν θα το δεχτούνε. Και ποτέ δεν πήγαμε στα κόμματα εξουσίας της οποιασδήποτε διανόησης. Όπως μόνο εξ ανάγκης πατήσαμε σε πρεμιέρες. Και στις κάμερες είχαμε τον ανθρωποδιώχτη. Μόνο κιτρινισμένα σαν από νικοτίνη χαρτιά προσκυνήσαμε. Σε κάποια από αυτά γράψαμε. Για το μεροκάματο. Πριν γίνουν κίτρινα. Πριν την δουν όλοι κίτρινοι. Περίεργοι κόκκινοι γεννηθήκαμε. Χωρίς κρατική μέριμνα από φορείς. Και χωρίς δεκανίκια. Ακόμα και τους κυρίους τούς είδαμε στα σπασίματά τους. Όχι στη δημόσια εικόνα τους. Και δεν υπάρχουν μεγαλύτερες αξίες από τις λαϊκές.

Και σχέσεις με παντρεμένους κάναμε. Ποτέ μας δεν καταδεχτήκαμε να ήμασταν οι αναπληρωματικοί ή στην καλύτερη περίπτωση οι επιλαχόντες. Βέβαια, αισθήματα πνίξαμε για να μην θεωρούν οι έρωτές μας ότι προσπαθούμε να εντείνουμε το φαινόμενο της ρετσινιάς για τα σκασμένα τους. Και τις γυναίκες αγαπήσαμε. Πολύ. Και μας καύλωσαν και ακόμα μας καυλώνουν. Οι πραγματικές γυναίκες. Οι χειραφετημένες.

Εμείς που τα λέμε αυτά. Οι λαϊκοί. Αν και βρεθήκαμε και σε σαλόνια. Ο σκοπός είναι να μπορείς να παίζεις παντού. Όχι να ελίσσεσαι παντού. Γαμήσαμε. Δεν τα γαμήσαμε όμως όλα. Αρχές είχαμε. Δεν ήμασταν πουτάνες νέου γίγνεσθαι. Ακόμα και σε φάσεις πουτανιάς. Η χαρά πρέπει να είναι έμφυτη. Ποτέ της εφευρεμένη. Και ο άνθρωπος όπως όλα τα έμψυχα έχει χαρά μέσα του. Η φύση δίνει χαρά. Και οι χημείες κάνουν την δουλεία τους, ως θεραπεία (γιατί θεραπεία με ματσούνια δεν παίζει – οπότε όχι χασίσι).

Η γνώση δίνει χαρά μαζί μ’ εφόδια. Και τα δημιουργήματα του ανθρώπου μπορούν εν δυνάμει να γίνουν θεάρεστα. Ακόμα και στην αρχιτεκτονική. Το φως ή το υποφωτισμένο δίνει χαρά. Το εντελώς σκοτεινό είναι μέσα σε ψυχρούς χώρους. Χωρίς ορατότητα ή μέσα από κλειδαρότρυπες. Προς το απαραβίαστο της ιδιωτικότητας. Άλλα ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι δημόσιος. Και να βγάζει την κάθε στιγμή σαν αρτίστα. Και η δημοτικότητα είναι αδιάφορη. Για να είναι ο μεγάλος της σκηνής. Και όταν τα φώτα της ζωής σβήσουν θα έχει πει καληνύχτα με αξιοπρέπεια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s