noni

Τα μάτια του τα εφηβικά
ένοχα, αθώα και γλυκά
καθώς μιλούσε στην παρέα
για ποίηση κι άλλα ωραία

Ήταν στην τρίτη γυμνασίου
της τάξης απουσιολόγος
Κι εγώ μια κάτοχος πτυχίου
και διορισμένη θεολόγος
Σ’ ένα σχολειό της επαρχίας
με αίσθημα αποτυχίας
ρωτούσε πάντα κι απορούσε
με σιωπηλές μικρές κραυγές
στέλνοντας σήμα ες ο ες
“Πώς της αγάπης ο Θεός
είναι στ’ αλήθεια τιμωρός
Και πώς δεν δέχεται κοντά του
τα διαφορετικά παιδιά του;”

Ώσπου μια μέρα και μια άλλη
στην έδρα σκύβει το κεφάλι
“Συγγνώμη που ενοχλώ και πάλι…”
Και κλαίει μες στην αγκαλιά μου
Κι εγώ τα λόγια του από τότε
κρέμασα στα παράσημά μου
“Κυρία σας ευχαριστώ
που μου επιτρέπετε κι εμένα
να καταφεύγω στο Χριστό.
Γιατί τα παίρνω στο κρανίο
όταν μου γράφουν στο θρανίο
πώς είμαι γκέι και φυτό”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s