Για την ποιητική συλλογή «Παρίσαινα» του Χρήστου Γραβάνη

gravanis

γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

Ολιγοσέλιδη η πρώτη εκδοτική απόπειρα του Χρήστου Γραβάνη από τις εκδόσεις Θράκα που φέρει ως τίτλο την παραλία γυμνιστών Παρίσαινα του Πηλίου.

Στίχοι απλοί και σύντομοι, μεταφέρουν ικανοποιητικά τη δύναμη των στιγμών, παρά την ανελέητη μάχη με τον χρόνο. Παντού και πάντα ο χρόνος που άλλοτε μοιάζει να ακινητεί και άλλοτε παρέρχεται σαν ποτέ μην υπήρξε. Κι εγώ δεν θέλω το αύριο / ας μην έρθει ποτέ το αύριο.

Δέκα μόλις σελίδες για τον έρωτα, την σκληρότητα της αγάπης, τον φόβο της επικείμενης φθοράς, την ανεπάρκεια των αισθήσεων, την μνήμη και την λήθη. Και η γύμνια ως τόπος, ως τρόπος και ως κατάκτηση.

Εν ολίγοις, φυλακισμένοι στον κύκλο των εποχών, αναζητούμε τα αγέννητα παιδιά μας πότε στους στίχους πότε στον βραδινό ουρανό.

Ο Χρήστος Γραβάνης συστήνεται ποιητικά με μία παρολίγον σπουδή στην ανάγκη ταύτισης σώματος και μυαλού. Με την βεβαιότητα πως όλα κάποτε θα γίνουν ένα ξανά. Για να κλείσει με το επικούρειο δίστιχο: Η φύση είναι η απάντηση στο ψέμα, / όχι η αλήθεια.

Σε σολ ύφεση | Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

karagiannopoulos

Αλίμονό μας.
Κάθε που χαράζει μια καινούρια απελπισία
μένει εκείνο το αγεφύρωτο
πυρήνας και κεντρί
να χαρτογραφεί τα σώματά μας
σπαραγμένα.

*

Εκ πεποιθήσεως μένω ακίνητος
επάνω στην κοχλάζουσα λάβα
μη και σβήσει η χοάνη
που καίει τα ανερμήνευτα
των λίγων στίχων που άφησες
φεύγοντας.

*

Προφήτης ο λυγμός
κι ας λείπει εκείνη η μικρή απόστροφος
το δάκρυ
να δώσει τις δικές της εύρυθμες συγχορδίες
σε όσα απόψε αποκρύπτονται.

*

Αυγουστιάτικη πανσέληνος το χάδι σου.
Κι όσο να καμπυλώσει το κορμί

εκείνο γέρνει και φθινοπωριάζει.

*

Μην θαρρείς πως αυτά τα λίγα
τα θλιμμένα λόγια μου
σημαίνουν απαγκίστρωση

το ίδιο λυσσαλέα χτυπιέμαι
σε κάθε απόκρημνη σιωπή σου.

*

Με χέρι αρχαιολόγου ανέσκαψες
όλες τις μικρές εσοχές.
Σκαπάνη έβαλες
ακόμη και στα πιο απόμακρα
στα πιο δύσβατα
βραχώδη εδάφη.

Κι όλα αυτά
γιατί;

Για έναν αμφορέα
λίγα νομίσματα
κι ένα λειψό κορμί.

*

Ακόμη κι έτσι.
Σαν δυο ξερά κορμιά σε πίνακα του Beksiński.
Σπαραγμένοι απανθρωποποιημένοι τερατικοί…

Ας αγκαλιαστούμε λίγο.

2 ποιήματα | Χρήστος Γραβάνης

gravanis

Κι εγώ δεν θέλω το αύριο
ας μην έρθει ποτέ το αύριο

πάντα στο αύριο θα ήμαστε
Διαφορετικοί.

Και πάντα διαφορετικά
Θα γνωριζόμαστε,
Θα ερωτευόμαστε
ο καθένας για τον εαυτό του

κάνουμε έρωτα,
Και παύουμε να είμαστε.

Αυτό που όμως
πραγματικά θα είμαστε
θα είναι κάτι καινούριο
Κάτι που θα το ανακαλύψουμε
Μαζί.

***

Η φύση είναι απάντηση στο ψέμα,
όχι η αλήθεια,

ό,τι καταστρέφει η φύση
και δεν ξανά γεννιέται
είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Γι’ αυτό και μόνο,
αν συναντήσεις κάτι
από όλο αυτό που ζήσαμε κάποτε

να είσαι σίγουρη,
Ότι υπήρξαμε πραγματικά.


[από την ποιητική συλλογή Παρίσαινα, εκδ. Θράκα, Λάρισα 2021]

3 ποιήματα | Γιώργος Δ. Μπίμης

bibis

Το ποτάμι (Έρκυνα)

Όταν μεσουρανήσει το φεγγάρι και σκύψεις
πάνω από την επίπεδη επιφάνεια του νερού
θα ιδείς την εικόνα σου να παραμορφώνεται
και να σβήνει… Κι ύστερα, μια δύνη θα απλωθεί
για να ξαναγεννήσει τα μάτια,
η φορά του χρόνου θα αντιστραφεί
κι ένας άλλος ξεχασμένος κόσμος θα φανερωθεί.

Και θ’ αντικρίσεις ξανά στη διαύγεια του βυθού
την παιδούλα που σήκωσε την κρυμμένη πέτρα
για να γεννηθεί μια υδάτινη πολιτεία στο φως.
Κι εκεί, ανάμεσα στις ιτιές και στα πλατάνια,
θα ανασάνεις το άρωμα της μέντας και του βασιλικού.

Και θ’ ακούσεις ξανά τους αρχαίους χρησμούς
και θα ιδείς το χρυσό θησαυρό στο κοίλωμα της πέτρας
και τα ασημένια νομίσματα που πέφτουν στο νερό.

Στην άκρη του βράχου που καίει η ιερή φωτιά,
θα αφουγκραστείς τις οιμωγές και την οδύνη της ιέρειας. Διαβάστε περισσότερα

Κάμα | Αλέξανδρος Κεφαλάς

kefalas

Δάχτυλα βαθιά στην άμμο
καίνε, ξεπλένονται απ’ την αλμύρα του κορμιού.
Πυρωμένο τ’ αγέρι μαστιγώνει τον χαλκό του δέρματος,
σκληρές πυργώνονται οι ρώγες,
δίψα της ηδονής η ώρα.
Κάτω απ’ τον ζωοδότη – θανατερό συνάμα βασιλιά,
αναζητάς λίγη σκιά γαλήνης.
Του Κάκου…
Αλίμονο το κάμα όλες τις αισθήσεις σου νικά,
και τούτον τον πόθο ακόμα.