bibis

Το ποτάμι (Έρκυνα)

Όταν μεσουρανήσει το φεγγάρι και σκύψεις
πάνω από την επίπεδη επιφάνεια του νερού
θα ιδείς την εικόνα σου να παραμορφώνεται
και να σβήνει… Κι ύστερα, μια δύνη θα απλωθεί
για να ξαναγεννήσει τα μάτια,
η φορά του χρόνου θα αντιστραφεί
κι ένας άλλος ξεχασμένος κόσμος θα φανερωθεί.

Και θ’ αντικρίσεις ξανά στη διαύγεια του βυθού
την παιδούλα που σήκωσε την κρυμμένη πέτρα
για να γεννηθεί μια υδάτινη πολιτεία στο φως.
Κι εκεί, ανάμεσα στις ιτιές και στα πλατάνια,
θα ανασάνεις το άρωμα της μέντας και του βασιλικού.

Και θ’ ακούσεις ξανά τους αρχαίους χρησμούς
και θα ιδείς το χρυσό θησαυρό στο κοίλωμα της πέτρας
και τα ασημένια νομίσματα που πέφτουν στο νερό.

Στην άκρη του βράχου που καίει η ιερή φωτιά,
θα αφουγκραστείς τις οιμωγές και την οδύνη της ιέρειας.

Κι αντίκρυ,
στους στροβίλους του νερού που γκρεμίζεται,
θα αντηχήσει το γέλιο των νυμφών
κι ο ήχος του αυλού των Σειληνών και των Σατύρων.

Τότε, ο ασκίαστος ουρανός θα ξεφτίσει και θα πέσουν
άστρα χρυσά και κομμάτια πάλλευκου φωτός
στη γη που αδημονεί.
Και θα φανερωθεί στη νύχτια σιγαλιά
η φλύαρη ορχήστρα των αρχαίων πουλιών.
Για να μεθύσει ο νους και να στοχαστεί
την αίγλη και τη φθορά,
για να δέσει η νύχτα στο κατάρτι της
τα δάκρυα και τους στεναγμούς του έρωτα…

Εδώ σε τούτο το καμίνι σμιλεύονται οι ψυχές,
Εδώ αναγεννιέται η μέρα,
Εδώ βασιλεύει ο ήλιος της χαράς και της στοργής.
Βαθύ ποτάμι ο κόσμος, υμνεί τις αυγές
και τα δειλινά κι εξαϋλώνεται
σα ζωντανό νερό στο εωθινό διάστημα.

Για να σμίξει με το αληθινό φως και να γίνει
πάλι στον ουρανό σύννεφο και μπόρα,

για να ξυπνήσει ο ίλιγγος της εξομολόγησης,
για να λαγαριστούν από την αμαρτία
το αίμα και τα δάκρια.
Για να αγαπήσουν τα αγάλματα στο φως
κι ο έρωτας
να σκιρτήσει στο χώμα και στον άνεμο.
Κι ο μάντης, να προφέρει τον τελευταίο χρησμό:
“Ο Ζέφυρος της ψυχής,
θα κλονίσει τη σιωπή της αιωνιότητας!”

***

Περνούν τα χρόνια

Περνούν τα χρόνια σαν πουλιά κυνηγημένα
κι έρχονται νύχτες και φεγγάρια με βροχές,
καράβια φεύγουν μ’ αυταπάτες φορτωμένα
κι εσύ με ζεις με ξεγραμμένες προσευχές…

Τ’ αστέρια μέτρησα μια νύχτα στ’ ακρογιάλι,
σ’ άγνωρους τόπους και σε γκρίζους ουρανούς,
σ’ αυτή τη θάλασσα που με πλανεύει πάλι,
στ’ άγιο ξεφάντωμα που δε το βάνει ο νους.

Τρέχουν οι άνθρωποι το χρόνο να προφτάσουν,
σφυρίζουν τρένα που δεν έχουν γυρισμό
κι ότι ασύλληπτο γεννιέται θα το χάσουν,
αφού αψήφησαν του μάντη το χρησμό.

Κάποιος μου ζήτησε ταυτότητα στο δρόμο
κι εγώ του έδωσα τσιγάρο δανεικό,
κι όταν το άναψε με άγγιξε στον ώμο
κι απ’ την οδύνη μου, ζητούσε μερτικό.

Περνούν τα χρόνια ζοφερά κι ανταριασμένα
κι αίμα σταλάζει μια αλλόκοτη πληγή,
μ’ αν χαμηλώσουνε τα σύννεφα για μένα,
θα ’ρθω κοντά σου να με ζήσεις μάνα γη…

***

Ανεμοδείκτης

Εγώ κουβαλάω στους ώμους μου τα σημάδια
της ήττας, τα ξεχασμένα όνειρα, τις μάταιες μέρες,
τα θλιμμένα δειλινά στα υγρά χαρακώματα,
τα ματωμένα κορμιά των σπιλωμένων συντρόφων
κι εσύ κουβαλάς ετούτο το μικρό παιδί μέσα στα ερείπια
γυρεύοντας μια στάλα φως πάνω στο νυχτωμένο χώμα…

Κι εδώ, με το ήθος της ψυχής,
με τις αναμνήσεις και με τις αυταπάτες,
με την οργή και με την πίκρα μας
θα χτίσουμε πέτρα – πέτρα το καινούριο μας όνειρο.

Στη σκοτεινή ερημιά, κάτω από ένα ραγισμένο ουρανό,
θα φυτέψουμε ξανά τη σπίθα της πανάρχαιας φωτιάς.

Κι όταν μεγαλώσει το παιδί θα μεγαλώσει κι ο κόσμος,
θα μεγαλώσουν τα τραγούδια και τα όνειρα,
θα εγερθούν
οι φτωχοί κι οι αδικημένοι, θα αναστηθούν οι νεκροί.

Και μέσα στις τόσες εναντιότητες θα μετρήσουμε ξανά
τα πρόσωπα που χάθηκαν στις αβέβαιες νύχτες
και εκεί που η ανάμνηση γίνεται προσδοκία
θα ορκιστούμε ξανά στη δικαιοσύνη του ήλιου,
ανεμίζοντας στον απρόσβλητο ουρανό, μαντίλια λευκά
και ξεφτισμένα, πορφυρά λάβαρα.

Μετά από τόση ξοδεμένη νιότη,
μετά από τόσες ανώφελες θυσίες
ίσως και να ’χουμε γεράσει πια, μα δε θα διστάσουμε.

Στις κορυφογραμμές των οριζόντων, με πυρσούς
θα χαράξουμε τους κύκλους της ειρήνης,
της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης,
για να ακουστεί στον όλεθρο της γης που αχολογά,
ο στερνός μας λόγος κι ένα βήμα λεύτερο…

Μια σκέψη σχετικά μέ το “3 ποιήματα | Γιώργος Δ. Μπίμης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s