karagiannopoulos

Αλίμονό μας.
Κάθε που χαράζει μια καινούρια απελπισία
μένει εκείνο το αγεφύρωτο
πυρήνας και κεντρί
να χαρτογραφεί τα σώματά μας
σπαραγμένα.

*

Εκ πεποιθήσεως μένω ακίνητος
επάνω στην κοχλάζουσα λάβα
μη και σβήσει η χοάνη
που καίει τα ανερμήνευτα
των λίγων στίχων που άφησες
φεύγοντας.

*

Προφήτης ο λυγμός
κι ας λείπει εκείνη η μικρή απόστροφος
το δάκρυ
να δώσει τις δικές της εύρυθμες συγχορδίες
σε όσα απόψε αποκρύπτονται.

*

Αυγουστιάτικη πανσέληνος το χάδι σου.
Κι όσο να καμπυλώσει το κορμί

εκείνο γέρνει και φθινοπωριάζει.

*

Μην θαρρείς πως αυτά τα λίγα
τα θλιμμένα λόγια μου
σημαίνουν απαγκίστρωση

το ίδιο λυσσαλέα χτυπιέμαι
σε κάθε απόκρημνη σιωπή σου.

*

Με χέρι αρχαιολόγου ανέσκαψες
όλες τις μικρές εσοχές.
Σκαπάνη έβαλες
ακόμη και στα πιο απόμακρα
στα πιο δύσβατα
βραχώδη εδάφη.

Κι όλα αυτά
γιατί;

Για έναν αμφορέα
λίγα νομίσματα
κι ένα λειψό κορμί.

*

Ακόμη κι έτσι.
Σαν δυο ξερά κορμιά σε πίνακα του Beksiński.
Σπαραγμένοι απανθρωποποιημένοι τερατικοί…

Ας αγκαλιαστούμε λίγο.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Σε σολ ύφεση | Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s