kitsios

Ό,τι κι αν είπα κείνο το βράδυ
Δεν με θυμόμουν
Κάπνιζα κάπως να χορτάσω
Τα περιθώρια της μνήμης
Τους τελευταίους των πειρασμών
Ολοένα θρόιζα απ’ την πείνα μου σαν δάσος
Σαν κείνη να ξερε το βάρος της προσφοράς
Μιας χούφτας μισοάδειας χώμα
Σιμά σιμά στο ακατέργαστο του τόπου
Με τον ελάσσονα του αχού της εποχής, κατάλαβα
Όταν από τίποτα περισσέψαμε
Κάψαμε τα πάντα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s