oikonomou

Αυτός ο ξένος στον καθρέφτη
την ώρα που ξυρίζομαι
γράφει στο πρόσωπό μου
χρόνια τσαλακωμένα.
Στο λεωφορείο
μου παραχωρούν τη θέση
μιλώντας μου στον πληθυντικό.
Τί άλλο πια να περιμένω;
Μόνο τα μάτια της με βλέπουν
παλικαράκι εικοσιτριών χρονών

***

ήταν ένα τραγούδι
σχεδόν αισθηματικό
που φώτισε το σκοτάδι
τραγούδησαν όλοι
ακόμα κι αυτοί
που κάτι τέτοια τα κορόιδευαν
τραγούδησαν όλοι
δεν αργούσε το χάραμα
οι μισοί από μας
θα στήνονταν
στα πέντε μέτρα

***

ανάμεσα στις γραμμές
κάτω απ’ τις λέξεις
στο πάρκο με τα πεύκα
ενός δημόσιου νοσοκομείου
χειμώνα καιρό
σμίγουν τα κορμιά μας
νύχτα
κι η ψυχή μας φωτίζει
το ποίημα
ανάμεσα στις γραμμές
κάτω απ’ τις λέξεις
η Κατερίνα
παίζει κρυφτό
με τους αγαπημένους της
τα φυλάει
–πέντε, δέκα, δεκαπέντε–
κι έναν έναν
μας φανερώνει


φωτογραφία: Γιώργος Ιωαννίδης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s