Pastakas

#051 ΚΑΡΙΕΡΑ ΠΟΙΗΤΗ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ

Ένας ποιητής στην Ελλάδα, θεωρείται νέος ποιητής μέχρι να συμπληρώσει την αξιοσέβαστη ηλικία των εβδομήντα πέντε χρονών. Έως τότε φέρεται και άγεται ως νέος «μεσσίας»: οι ελπίδες που κομίζει στην Τέχνη παραμένουν αμάραντες, ο ίδιος συμπεριφέρεται σαν κακομαθημένο παιδί: δυσανασχετεί εύκολα, πυροβολεί πιο γρήγορα κι από τη σκιά του, συμμετέχει σε ομαδικά όργια και ως επαναστατημένος νέος παραμένει ανεπίδεκτος μαθήσεως.

Από τα εβδομήντα πέντε έως τα ενενήντα του γίνεται ο γνωστός, καθιερωμένος «μαλάκας» που όλοι τον εξυβρίζουν, τον κοροϊδεύουν, τον υποτιμάν, και του σκάβουν το λάκκο. Άλλοι λένε πως είναι ετοιμοθάνατος κι άλλοι τον δίνουν ήδη για πεθαμένο. Οι κρίσεις του και οι απόψεις του για τη λογοτεχνία θεωρούνται αποτέλεσμα της επερχόμενης καλπάζουσας άνοιας. Η παρουσία του στα κανάλια, στα ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά, οι συνεντεύξεις του, τα βραβεία κλπ θεωρούνται αποτέλεσμα διαπλοκής και διαπραγματεύσεων κάτω από το τραπέζι. Η ενθάρρυνση στους νεαρούς και τις νεαρές ποιήτριες, ως σεξουαλική παρενόχληση.

Από τα ενενήντα και μετά κι αφού ξεπεράσει το στάδιο του «ψυχορραγούντος», ο ποιητής μας απολαμβάνει πλέον το σεβασμό και τη γενική αποδοχή. Ο ιθαγενής πληθυσμός τον ανακηρύσσει σε σαμάνο: όλοι έρχονται ευλαβικά και του φιλούν το χέρι, επιζητούν την ευχή και τη χάρη του. Όλοι κρέμονται από τη λευκή μακριά γενειάδα του πατριάρχη της εθνικής γλώσσας και οι γλύπτες βρίσκουν τη μορφή του μέσα στο λευκό μάρμαρο της αιωνιότητας.

Τα τελευταία χρόνια και πριν εξηνταρίσω αισθάνομαι πως ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Εσείς, σε ποια κατηγορία ανήκετε;

***

#052 ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ;

«Οι συγγραφείς είναι ανταγωνιστικοί μεταξύ τους», έλεγε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, στον υποψήφιο συγγραφέα στα «Μεσάνυχτα στο Παρίσι». Έπεσα τυχαία χθες βράδυ πάνω στην χολιγουντιανή παραγωγή σε τηλεοπτικό κανάλι και για λίγο την παρακολούθησα, γιατί ως γνωστόν, κοιμάμαι νωρίς τελευταία. «Όχι, δεν θα διαβάσω το μυθιστόρημά σας, γιατί θα σας μισήσω», συνέχιζε ο Έρνεστ: «αν είναι κακό θα σας μισήσω για το χρόνο που σπατάλησα άδοξα, κι αν είναι καλό θα σας μισήσω γιατί γράφετε καλύτερα από μένα!».

Μικρός στην Τέχνη, έμεινα άφωνος όταν οι μεγαλύτεροι φίλοι μου ποιητές μου έδειχναν τα ποιήματά τους και περίμεναν με αγωνία να τους εκφράσω τη γνώμη μου. Θυμάμαι τον Κώστα Μαυρουδή που με είχε συνεργάτη του τότε στο «Δέντρο». Τον Γιάννη Πατίλη που μου έδωσε τη συλλογή του «Γραφέως κάτοπτρο», πριν αποφασίσει να την δώσει στον εκδότη του, τα ηρωικά χρόνια του «Πλανόδιου». Τον Μιχάλη Γκανά με τα «Γυάλινα Γιάννινα». Τον Ρένο Αποστολίδη που δοκίμαζε σε μας, το ακροατήριό του, τα γραπτά πριν τα δώσει επίσης για δημοσίευση.

Θυμήθηκα και την αντίστροφη πλευρά: τους φίλους που έχασα επειδή τους εξέφρασα ειλικρινά τη γνώμη μου: αν πεις σε κάποιον φίλο ποιητή ωμά πως δεν «το έχει», «δεν είναι ποιητής», τον μεταμορφώνεις ως διά μαγείας σε ορκισμένο εχθρό σου. Τί απομένει τελικά; Μια υπεκφυγή: «θα σε συμβούλευα να το διαβάσει η Γερτρούδη. Είναι η μόνη της οποίας την κρίση εμπιστεύομαι απολύτως».

Ο Έρνεστ δεν θα μπορούσε ποτέ να ήταν εκδότης περιοδικού, να σκύψει πάνω στα κείμενα των άλλων, όπως κάνω εγώ, εδώ και σαράντα χρόνια. Κατά τα άλλα, έχει απόλυτα δίκιο.

***

#053 ΤΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ

Εξακολουθούν και καταφτάνουν μέσα Φεβρουαρίου, τα βιβλία και οι ποιητικές συλλογές που εκδόθηκαν στο τέλος του προηγούμενου έτους: το Νοέμβριο και το Δεκέμβριο. Η συγκεκριμένη εποχή του έτους θεωρείται, και δικαιολογημένα, η πιο εμπορική εποχή για τους εκδότες και τους βιβλιοπώλες: ο κόσμος αγοράζει βιβλία για δώρα ή για τον εαυτό του, κι όσοι νέοι νομίζουν πως θα «κινηθεί» και το βιβλιαράκι τους, πλανώνται πλάνην οικτράν. Το μόνο που καταφέρνουν είναι να χάσουν και την εύφημη μνεία για τα βιβλία που κυκλοφόρησαν μέσα στη χρονιά, ως είθισται, στις εκατοντάδες λίστες που καταρτίζουν ειδικοί και άσχετοι.

Προτιμήστε να βγάζετε τα βιβλία σας μετά τον εορταστικό πανζουρλισμό: μέσα Ιανουαρίου, ας πούμε ή με το που μπαίνει η Άνοιξη. Απαγορεύεται, επίσης, να τα κυκλοφορήσετε μέσα στο Καλοκαίρι, γιατί ο κόσμος κουβαλάει στην παραλία τα γνωστά ευπώλητα «τούβλα» που είναι φτιαγμένα να αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες έκθεσης και τις υπεριώδεις αχτίνες. Μια γνωστή μου φαρμακοποιός αγόρασε από πάγκο στην παραλιακή μια ποιητική συλλογή κι έπειτα μου παραπονιόταν πως τη διάβασε πολύ γρήγορα κι έκλαιγε τα λεφτά της. Νόμιζε πως θα την κρατούσε συντροφιά όλο το καλοκαίρι.

Γεννημένος Δεκέμβρη έζησα στο πετσί μου τη διαφορά με τους συμμαθητές μου: απ’ τη μια γλίτωσα μια ολόκληρη σχολική χρονιά, κι από την άλλη τώρα που μεγάλωσα επιβαρύνομαι με έναν επιπλέον χρόνο χωρίς να τον έχω ζήσει. Ποια ηλικία έχει το βιβλίο σας;

***

#054 Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ

Η ποίηση είναι μεταφορά. Ο ποιητής αναδεικνύει τις κρυφές συγγένειες ανάμεσα στα σημεία του σύμπαντος. Προσδίδει νέες όψεις στα πράγματα: φωτίζει τα γνωστά και τα περιττά, δημιουργεί συναισθήματα χωρίς να εκπίπτει σε συναισθηματισμούς. Έχει τη χάρη να δημιουργεί νέες συνάψεις στον νωθρό μας εγκέφαλο και μ’ αυτόν τον τρόπο μας κάνει να βλέπουμε διαφορετικά τον εαυτό μας και τον κόσμο που μας περιβάλλει. Αλλάζει, με άλλα λόγια, τον κόσμο. Η ποίηση φτιάχνει νέους κόσμους από την αρχή.

Η ποίηση είναι γλώσσα. Ρήματα και ουσιαστικά. Όχι αφηρημένα ουσιαστικά, αλλά συγκεκριμένα. Όχι επίθετα, μετοχές, επιρρήματα. Όχι αντωνυμίες. Όχι συνδέσμους. Η απόλυτη οικονομία των λέξεων. Η λέξη που ταιριάζει δίπλα σε άλλη λέξη: παρήχηση, συνήχηση και επανάληψη. Λέξεις της καθομιλούμενης: να γράφετε όπως μιλάτε. Το ελάχιστο που απαιτούμε από έναν ποιητή είναι να πάρει τη γλώσσα αγκαζέ και να την πάει ένα-δυο βήματα μπροστά. Οι ποιητές που δημιουργούν γλώσσα είναι πέντε: ο Όμηρος, ο Δάντης, ο Μποντλέρ, ο Πάουντ κι ο Σέλαν.

Η ποίηση είναι το κυνήγι του απόλυτου: η απόλυτη μεταφορά, η απόλυτη γλώσσα. Αλλά ποιο το απόλυτο δεν το γνωρίζει κανένας. Κάθε εποχή θέτει το δικό της απόλυτο. Το απόλυτο μεταλλάσσεται πιο γρήγορα από τους ιούς και τα μεταλλαγμένα στο τραπέζι μας. Γι’ αυτό κανείς μας δεν γνωρίζει σε ποίου τα χέρια θα παραδώσει τη λύρα του ο Ορφέας.

***

#055 ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ;

To βιβλίο του Β.Ι.Λένιν αποτελεί έργο του επιστημονικού κομμουνισμού, αφού αναφέρεται σε νομοτέλειες για την εκπλήρωση του επαναστατικού ρόλου της εργατικής τάξης. Έκτοτε, το ερώτημα τίθεται από ανήσυχα πνεύματα που μελετούν γενικώς τα αδιέξοδα του παρόντος και αναζητούν λύσεις. Αποτελεί και μία από τις βασικές ερωτήσεις όλων ανεξαιρέτως των μαθητών που ακολουθούν μαθήματα Δημιουργικής Γραφής, μόλις υποψιαστούν πως «όλα έχουν ειπωθεί». Τώρα εμείς τί να κάνουμε, Δάσκαλε;

Πρώτον: έχουμε την επιστημονική υποχρέωση να κρατήσουμε άσβεστη τη φλόγα της ποίησης, σε μια σκυταλοδρομία που δεν γνωρίζει διαλείμματα, μέχρι να την παραλάβει ο Ένας ποιητής που δεν γεννήθηκε ακόμη. Όλοι εμείς δουλεύουμε επιστημονικώς για τον άγνωστο ερχόμενο, που θα πατήσει πάνω στα «ήδη γραμμένα» και θα τα κάνει να φαίνονται καινούργια. Γράφουμε πάνω στα γραμμένα, λοιπόν, γι’ αυτό πρέπει να έχουμε εποπτεία των παλιότερων και να προετοιμάζουμε το έδαφος για τον αγέννητο.

Και δεύτερον: επειδή η περιφέρεια παρακμάζει πιο αργά από το κέντρο, για να εκπληρώσουμε τον επαναστατικό ρόλο της τάξεως των γραφιάδων, έχουμε το καθήκον και την υποχρέωση να εγκαταλείψουμε τα μεγάλα αστικά κέντρα και να καταφύγουμε σε απομακρυσμένα χωριουδάκια μακριά από δηλητηριώδεις και δηλητηριασμένες λογοτεχνικές παρέες. Οι ποιητές του Κέντρου, έχουν πεθάνει και δεν το ξέρουν.

***

#56 ΜΙΑ ΕΛΑΦΡΑ ΜΕΤΑΤΟΠΙΣΗ

«Πιστεύετε πραγματικά ότι η ποίηση έχει ανάγκη της προστασίας της Περιφέρειας Θεσσαλίας και όλων των άλλων εξουσιαστικών σφραγίδων; Ευχαριστώ», μας ρωτάει φίλος εξ αποστάσεως με μέιλ. Εξ αποστάσεως πάντα, του απαντάμε πως «η Ποίηση όχι, δεν έχει ανάγκη καμιάς προστασίας κι αποφεύγει κάθε μορφή εξουσίας όντας αντιεξουσιαστική από γεννησιμιού της».

Με μια ελαφρά μετατόπιση των εννοιών, αν ρωτούσαμε με τη σειρά μας πχ: «ο Ποιητής έχει ανάγκη από ένα ζεστό φαΐ, μια στέγη, τις φροντίδες μιας συμβίας;» πάλι θα συμφωνούσαμε στα περισσότερα. Ο Ποιητής έχει ανάγκη να δουλεύει είτε ως δημόσιος υπάλληλος, είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας και να παραμένει υπόδουλος του συστήματος παραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας και της ελεύθερης αγοράς. Ο Ποιητής αρθρώνει το λόγο του μέσω περιοδικών και εκδοτών που επιβάλλουν καθαρά εξουσιαστική σχέση απέναντί του.

Άλλο, λοιπόν, η ανάγκη του ποιητή κι άλλη η ανάγκη της ποίησης. Ας μην ξεχνάμε πως όλοι μας ποιήματα, μόνο, γράφουμε. Ποίηση κανείς δεν γνωρίζει αν θα αξιωθεί να γράψει. Η Ποίηση είναι το ζητούμενο. Μέχρι τότε ο Ποιητής υφίσταται την εξουσία των θεσμών, είτε περιφέρεια ονομάζεται αυτή είτε εκδότης, και φυσικά τελεί υποχείριος της εξουσίας της γυναίκας του.

***

#057 ΔΙΑΦΗΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

Είναι δυο-τρεις λογοτέχνες που με βομβαρδίζουν κάθε λίγο με μέιλ για να μου επισημάνουν τα νέα τους επιτεύγματα, μην τυχόν και τα έχασα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου τα βροντοφωνάζουν. Μόλις συνηθίσαμε καλού κακού τις σελίδες για το βιβλίο τους (λες και πρόκειται για την «Μουσική για χαμαιλέοντες» του Τρούμαν Καπότε), και τους συγγραφείς του ενός βιβλίου να καταχωρούν τον εαυτό τους ως «δημόσιο πρόσωπο» (όπως συνήθως στήνουν τις σελίδες τους τα διάφορα καλλίπυγα μοντελάκια), κι αφού παρατηρήσαμε ήδη να στήνουν εμβριθή λήμματα για τον εαυτό τους στην «Βικιπαίδεια» (που έχασε την αίγλη της από παρόμοιες συμπεριφορές και ουδείς την συμβουλεύεται πλέον), πέφτει και το τελευταίο οχυρό: η προσωπική διεύθυνση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.

Το μυθιστόρημα του Νόρμαν Μέιλερ «Διαφημίσεις του εαυτού μου» δημοσιεύτηκε το 1959. Το 1951 βγήκε «Το τελευταίο ατού» (Ace in the hole) του μέγιστου Μπίλι Γουάιλντερ με τον Κερκ Ντάγκλας να κατασκευάζει μια ψευδή είδηση που γίνεται αμέσως πιστευτή με την αναπαραγωγή της από τα εθνικά τηλεοπτικά δίκτυα. Οι λογοτέχνες που επιδίδονται σε αυτοπροβολή μπορεί να τα αγνοούν όλα αυτά, αλλά για ένα πράγμα είναι σίγουροι: πως θα κατακτήσουν και θα εδραιώσουν μια θέση στο συλλογικό ασυνείδητο ως μεγάλοι συγγραφείς.

Το μέιλ έχει φυσικά τη δυνατότητα να τα καταχωρεί ως σπαμ. Δεν τα αποστέλλω στα σκουπίδια γιατί διαφορετικά θα στερούσα από τον εαυτό μου αυτή την δωρεάν καθημερινή διασκέδαση και φυσικά δεν είναι οι γνωστοί δυο-τρεις. Ο αριθμός τους ξεπερνάει τα δάκτυλα απ’ τις ανοιγμένες μου παλάμες.

***

#058 ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΠΟΙΗΣΗ

Φυσικά, αν περιοριστεί η ποίηση στην καθαρή πράξη της γραφής σε ένα φύλλο, τότε όποιος τραγουδάει δεν είναι ποιητής, γράφει ένας φίλος, και συνεχίζει ακάθεκτος: η ποίηση είναι μία ανεξάρτητη θεότητα, που επιλέγει κάθε φορά τη μορφή με την οποία θα εμφανιστεί. Μία φορά σε χαρτί, για μία ακόμη φορά μέσα από το φακό μιας κάμερας, ως φωτογραφία ή ταινία, ή στον καμβά ενός ζωγράφου, ή τέλος, σε μια μουσική σύνθεση, σε ένα τραγούδι. Δεν είναι το είδος τέχνης που την καθορίζει, αλλά ο τύπος του καλλιτέχνη. Δεν υπάρχουν μείζονες και ελάσσονες τέχνες, αλλά μόνο μεγάλοι και μικροί καλλιτέχνες.

Μου διηγιόταν ο Μάκης Λαχανάς, όταν με πήγε βόλτα στο όρος Μόψιον, πως ο κόντες Ιάσων Δεπούντης τους εξεδίωξε, αυτόν και τη γυναίκα του, από το αρχοντικό του στην Κέρκυρα. Τους είχε καλεσμένους για δείπνο και κάποια στιγμή η Λαρισαία σύζυγος απευθυνόμενη στην κοντέσα, εν είδει φιλοφρονήσεως, είπε «πως τα σαρμαδάκια της είναι ποίημα». Ο κόντες μόλις το άκουσε σηκώθηκε όρθιος, πέταξε την άσπρη λινή πετσέτα του στο τραπέζι και κατακόκκινος από θυμό φώναξε να φύγουν αμέσως από το σπίτι του. Ο Λαχανάς πήρε παραμάσχαλα τη γυναίκα του και κουτρουβαλήσανε τις σκάλες του τριώροφου αρχοντικού έχοντας στα αυτιά τους τις φωνές του Δεπούντη: «Πώς τολμάτε να αποκαλείτε ποίημα τα ντολμαδάκια μπροστά στον Ποιητή;»
Ατενίζοντας, λοιπόν, τον θεσσαλικό κάμπο από το όρος Μόψιον, συμφωνήσαμε με τον Λαχανά πως είχε απόλυτο δίκαιο ο κόντες, κι από τότε θεωρώ σωστή την άποψη του Δεπούντη, πως Ποίηση είναι η ανώτερη κατάκτηση του γραπτού λόγου και τίποτα άλλο. Φυσικά, στους φτηνιάρικους καιρούς που ζούμε, σας εύχομαι ολόψυχα το φετινό Πάσχα να είναι για όλους σας ένα ποίημα.

***

#59 ΤΖΑΜΠΑ ΚΑΙΕΙ ΤΟ “ΝΕΟΝ”

Ζούμε σε έναν πολιτισμό που μας απαγορεύει να γεράσουμε με αξιοπρέπεια. «Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα χειρότερο από το να μεγαλώνεις», γράφει σε άπταιστα αγγλικά κάποια φίλη την ημέρα των 35των γενεθλίων της και μου έρχονται στο μυαλό διάφορα ανάλογα συνθήματα: «ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος», «μην εμπιστεύεσαι κανέναν πάνω από τα τριάντα».

Την εποχή της αμφισβήτησης το ηλικιακό όριο για να είναι κάποιος νέος, ήταν το όριο των τριάντα χρονών. Για τους Λόυντ του Λονδίνου είναι το όριο των τριάντα πέντε ετών (μετά και μέχρι τα πενήντα πέντε, θεωρείσαι μεσήλικας κι από κει και πάνω ηλικιωμένος), κι αυτόν τον ασφαλιστικό κανόνα ακολουθούν οι απανταχού ταξιδιωτικές εταιρείες. Το όριο των τριάντα πέντε ετών ακολουθούμε κι εμείς στο ΠΟΙΕΙΝ, για την κατηγορία των «νέων ποιητών». Το Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργανώνεται φέτος για τρίτη φορά, ανεβάζει τον πήχη στα… σαράντα (κάποιοι υποψήφιοι φαίνεται δεν χωρούσαν στα ηλικιακά όρια…), και με την πίεση που εξασκούν οι ανυπόμονοι για διακρίσεις νέοι, δεν αποκλείεται να έχουμε κι ακόμα μεγαλύτερες υπερβάσεις στις μελλοντικές διοργανώσεις.

Το «νέον» ωστόσο χρειάζεται πολλά χρόνια για να αναγνωριστεί. Αυτό που αναγνωρίζεται αμέσως είναι το ήδη γνωστό. Το «νέον» πρέπει να ανοίξει καινούργιους δρόμους, να πολεμήσει την αναγνωστική μας οκνηρία και να αντρειωθεί πριν πεθάνει, γιατί όπως λέει κι ο Μπόρχες «τίποτα δεν παλιώνει πιο γρήγορα απ’ το νέον». «Αφήστε ένα νέον ποιητή στην ησυχία του», προειδοποιεί ο Πάουντ. «Μην δημοσιεύεται τίποτα πριν τα τριάντα σας», μας επισημαίνει η Γουλφ.

Θα πρότεινα να υιοθετήσουμε την επιλογή «Φεστιβάλ Πρωτοεμφανιζόμενων Λογοτεχνών», ακολουθώντας το σκεπτικό του Βραβείου Γιάννη Βαρβέρη, για να αποφύγουμε τις ηλικιακές και νοηματικές παρανοήσεις και όλα τα ευτράπελα που τις συνοδεύουν με τον προσδιορισμό «νέος». Πολύς θόρυβος για το τίποτα θα μου πείτε, αλλά πώς να επιζήσεις διαφορετικά χωρίς μπότοξ, πλαστικές, παραποιήσεις αστυνομικής ταυτότητας, βοηθημάτων στύσης σε μια εποχή που έχει μπερδέψει την σεξουαλικότητα με τη διείσδυση και μέσα στην συναισθηματική πορνογραφία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης; Αφήστε έναν ποιητή να ζήσει την ηλικία του, παρακαλώ, και θυμηθείτε τον Μπέρυμαν: ένας νέος ποιητής είναι τόσο γελοίος όσο ένας βαριά τραυματισμένος που ανακάμπτει.

***

#60 ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

Διαβάζουμε πάντα για έναν. Τον άγνωστο έναν που θα έρθει να μας σφίξει το χέρι μόλις κατέβουμε απ’ το πάλκο, θα μας εκδηλώσει την αγάπη του με μια χειραψία και θα κατευθυνθεί αμέσως στην πόρτα εξόδου. Στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο στη Λάρισα με τον Δημήτρη Νόλλα, καθώς βλέπαμε την προσέλκυση του κόσμου από το λιλιπούτειο μπαράκι, λέγαμε πως «έτσι κι αλλιώς η δουλειά πρέπει να γίνει». Ο μπάρμαν ανέφερε για 9 Αθηναίους που είχαν έρθει για παρουσίαση με δύο αυτοκίνητα, και είχαν προσέλθει στο ακροατήριο 6 άτομα. Βράδια της επαρχίας και της πρωτεύουσας: ούτε μισός λογοτέχνης ανάμεσα στο κοινό.

Ο Νόλλας θυμήθηκε τους κάμπους με καλαμπόκια της Αϊόβα. Εκεί στη μέση των ΗΠΑ, μια οκνηρή πολιτεία. Εκεί που κάποιο απόγευμα βρέθηκε ο Όρσον Ουέλς που έγινε παγκοσμίως γνωστός το 1938 με τη ραδιοφωνική μετάδοση “Ο Πόλεμος Των Κόσμων”. Χάρη σ’ αυτή την εκπομπή εκδιώχθηκε από τον ραδιοφωνικό σταθμό μετά τον πανικό που έσπειρε στα εύπιστα αμερικανάκια και βρέθηκε άνεργος. Άνεργος δέχτηκε να κάνει τον κονφερασιέ για πενταροδεκάρες προς το ζην. Έφτασε, λοιπόν, και στην Αϊόβα, ανέβηκε στο πάλκο, άνοιξε το βαλιτσάκι του, που κουβαλούσε πάντα στις δημόσιες εκδηλώσεις, κοίταξε το λιγοστό ακροατήριο που το αποτελούσαν 7 άτομα, κι ατάραχος άρχισε την ανάγνωσή του: «Είμαι ο Όρσον Ουέλς. Είμαι ραδιοφωνικός παραγωγός, δημοσιογράφος, εκδότης εφημερίδας, ποιητής, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός, ηλεκτρολόγος, θεατρικός συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, διεθνής αγκιτάτορας, φωτογράφος, δοκιμιογράφος, θεωρητικός της έβδομης τέχνης: κρίμα που εγώ είμαι τόσοι πολλοί κι εσείς τόσοι λίγοι»!

Καναδυό χρόνια αργότερα γύρισε τον «Πολίτη Κέιν».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s