Στέκω εδώ, φορώντας τα καλά μου.
Έχω πλυθεί κι έχω διώξει από πάνω μου κάθε ημέρα τούτου του χρόνου.
Μα κυρίως –κάθε φθορά– τούτου του κόσμου.

Στέκω εδώ, τοποθετημένος προσεκτικά στη μέση του δρόμου.
Μονάχος μου, μα το σημαντικότερο, συνοδεύω για ακόμα μια φορά σε τούτο τη νέα ευκαιρία της ζωής.

Όποιος αποφασίσει να μου δώσει μια ευκαιρία, θα τον ζεστάνω, θα τον φροντίσω, θα του χαρίσω την αίσθηση που του αρμόζει και του λείπει. Ποιος είπε ότι τα πράγματα πεθαίνουν; Κι αν ναι, πού πάνε;

Στέκω εδώ, έχοντας μεγαλύτερη αξία από ένα στρώμα. Μα ποιος ορίζει την αξία των πραγμάτων; Κι ποιος την αξία των ανθρώπων;

Κι αν το στρώμα έζησε τον έρωτα και τόσα και τόσα γυμνά κορμιά που αγαπήθηκαν, ανθρώπους ψιθύρισαν δεκάδες «αγαπώ», ανθρώπους πότισαν το κορμί τους με δεκάδες όνειρα γλυκά – εγώ γιατί να έχω μεγαλύτερη αξία από ένα στρώμα;

Ποια αίσθηση, ποια αμαρτία κουβαλάω πέρα από το ότι είμαι ένα ρούχο δανικό που καρτερά ξένα χέρια;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s