ms

Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη

Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη τεντώνει τά λουλούδια της
οἱ βραδινές καμπάνες τήν κραυγή τους
κι ἡ κάτασπρη κοπέλα μέσα στά γαρίφαλα
συνάζει στάλα-στάλα τό αἷμα
ἀπ᾿ ὅλες τίς σημαῖες πού πονέσανε
ἀπό τά κυπαρίσσια πού σφάχτηκαν
γιά νά χτιστεῖ ἕνα πύργος κατακόκκινος
μ᾿ ἕνα ρολόγι καί δυό μαύρους δεῖχτες
κι οἱ δεῖχτες σά σταυρώνουν θα ’ρχεται ἕνα σύννεφο
κι οἱ δεῖχτες σά σταυρώνουν θά ’ρχεται ἕνα ξίφος
τό σύννεφο θ᾿ ἀνάβει τά γαρίφαλα
τό ξίφος θά θερίζει τό κορμί της

***

Ὁ σκύλος

Ὁ σκύλος αὐτός πρόβαλε πρώτη φορά σέ δρόμο
σκισμένο ἀπό κοφτερά γυαλιά
ὕστερα φάνηκε στόν οὐρανό
μέσα σε ἕνα σκοτεινό πηγάδι τ᾿ οὐρανοῦ
ἔπινε ἕνα φῶς ἀστραφτερό σκυλίσιο
συνόδεψε ἕνα χέρι λίγα βήματα
ὕστερα γίνηκε φωτιά
ἔκλαιγε σάν κακό πουλι
ἔκαιγε σάν ἐλπίδα
ποιός ξέρει ἀπό πού ἦρθε καί πῶς ἔφυγε

Μά ἐγώ ξέρω πώς θά γίνει θάνατος
μιά μέρα

***

Τό κεφάλι τοῦ ποιητῆ

Ἔκοψα τό κεφάλι μου
τό ᾿βαλα σ᾿ ἕνα πιάτο
καί τό πῆγα στό γιατρό μου

-Δέν ἔχει τίποτε, μοῦ εἶπε,
εἶναι ἁπλῶς πυρακτωμένο
ρίξε το μέσα στό ποτάμι καί θά ἰδοῦμε

τό ’ριξα στό ποτάμι μαζί μέ τούς βατράχους
τότε εἶναι πού χάλασε τόν κόσμο
ἄρχισε κάτι παράξενα τραγούδια
νά τρίζει φοβερά καί νά οὐρλιάζει

τό πῆρα καί τό φόρεσα πάλι στό λαιμό μου

γύριζα ἔξαλλος τούς δρόμους

μέ πράσινο ἑξαγωνομετρικό κεφάλι ποιητῆ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s