kefalas

Προχωράω στο σκοτάδι. Στέκω. Θέλω να βρω ένα ίχνος. Να γίνω η γραμμή στον ορίζοντα του ουρανού. Εκείνη στο βάθος που συνήθως κοιτάνε οι ναυτικοί στο Σταυρό του Νότου καθώς χάνονται στο μυαλό τους, μίλια μακριά από τους αγαπημένους τους στην πατρίδα. Πικρή Πατρίδα! Άγονη Γη ή γυμνό γυναικείο σώμα; Ή τα χέρια του Θεού; Όλοι ξέρουμε ότι τα ταξίδια ξεκινούν “in medias re” και δεν είναι ολοκληρωμένα.

Ίσως η πατρίδα μου να είναι η Οξιτανία κι εγώ φυγάς σε χρόνιο ταξίδι, όπου όλα τα πρωινά μοιάζουν σαν τα πρώτα πρωινά του κόσμου. Κάθε δειλινό μοιάζει σαν το τελευταίο, μεγαλοπρεπή αγωνία μοναξιάς και μεγαλείου. Μια αίσθηση που δεν μπορείς να τη μοιραστείς με κανέναν. Πρέπει να την έχεις ζήσει.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν κανένα ίχνος στη ζωή τους. Απλά ακολουθούν τις σκιές άλλων, δίχως να έχουν κανένα ρόλο να παίξουν σε τούτο το παιχνίδι. Υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν σκοπό ζωής να καταφέρουν ό,τι σκοτάδι έχουν μέσα τους να το μετατρέψουν σε ίχνος αιώνιο στον ουρανό του κόσμου, σε κάτι ανώτερο. Κι αν η μετριότητα είναι η αιωνιότητα;

Υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν ίχνη, για τις μοναχικές ψυχές που κάθονται στα παγκάκια των δρόμων ή στα μπαλκόνια των ασπρόμαυρων άσχημων πόλεων δίχως νόημα, ή που περιφέρονται έξω σαν αδέσποτα. Αναζητούν τη σιωπή και τη σιωπή την βρίσκεις μόνο στις θορυβώδεις πόλεις, αν βαδίζεις στο πολύβουο πλήθος που κυλάει στους δρόμους και αρχίζει να σωπαίνει όσο προχωράει η νύχτα και χίλιες μοναξιές αναβλύζουν από τα ίχνη του. Ο ήλιος σφραγίζει τα στόματα.

Ήθελα να βρω ένα ίχνος, ξέρεις, επειδή πολλοί κλέψανε κομμάτια από το δικό μου ή οι πόνοι σταδιακά εξαλείφουν ό,τι έχει απομείνει κάτω από το χωματένιο στήθος μου. Όταν το σώμα λιώνει εσωτερικά, το ίχνος της ψυχής θυμίζει τη θάλασσα στα χέρια μας και στου μυαλού οι άγιοι τόποι μετατρέπονται σε έρημο δίχως νόημα. Τόποι δίχως ποίηση.

Πολλές φορές, κάθομαι και κοιτάω τις γραμμές του τρένου καθώς το σκοτάδι αγκαλιάζει τον ουρανό, αφήνοντας μια λάμψη να αντανακλά από φωτιά, σίδερο και σκουριά στο φυσικό περιβάλλον. Κάτι σαν τις καρδιές των ανθρώπων. Ό,τι ίχνος υπάρχει, φεύγει. Ό,τι ίχνος εκπέμπει ο άνθρωπος των τελευταίων πραγμάτων, η φύση το μετατρέπει σε ζωή. Η σωφροσύνη πάντα θα ενώνει. Ό,τι είναι φθαρτό επιθυμεί να διαρκέσει. Όλα θέλουν να διαρκέσουν. Γλυκιά υπαρξιακή αγωνία, εξαίσιο άγγιγμα ενός κινδύνου, το ότι ζω σημαίνει άραγε πως τρέχω προς το χαμό μου;

Τα λουλούδια, τα δάκρυα, οι αναχωρήσεις και οι αγώνες είναι για αύριο. Σήμερα, περπατάμε αντάμα. Πρέπει να ξαναγράψουμε αυτό που σκίστηκε. Αύριο το ίχνος θα λάμπει σα μνήμη μέσα στη στιγμή, σαν απροσδιόριστη νοσταλγία. “El Vero Eden”.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s