saratsis g

στον Κ.Ν.

Τα βράχια και τα αυθαίρετα σπίτια
γεμίζουν την κόκκινη περίμετρο της ίριδας
τα χέρια και τα μάτια ανοίγονται στον άνεμο
καθώς τρέχεις στην λεωφόρο που ακουμπά τη θάλασσα
και τα λεπτά εξαντλούνται πριν την συνάντησή μας
κοιμισμένοι στο φως που αποκαλύπτει το πρωινό.

Φτάνοντας τις ώρες της απόγνωσης, παλιέ φίλε
με τα χέρια μας να κρατούν το βάρος του ουρανού
και με το μαύρο αποτύπωμα στους κροτάφους
θα ανεβούμε μόνοι μας στους πρόποδες
πατώντας στο τσιμέντο και τα σύννεφα
σήμερα, στον τελευταίο θάνατό μας
το λιμάνι κάτω από τα νύχια του βουνού
οι γυάλινοι πύργοι, τα στάδια, τα εργοστάσια
και εμείς μάρτυρες στερνοί της κοίμησης του Ήλιου
και φύλακες του μυστικού που μας κρατά ακόμη –
πως και την μέρα που γεννιέται στο σκοτάδι
θα δούμε τους πύργους, τα στάδια, τα εργοστάσια
ξανά, στον τελευταίο θάνατό μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s