Ανθρώπινο έλεος (Човешка милост), Aksinia Mihaylova | μτφρ. Μαρία Δούμπα

md

Τώρα, που όλοι οι φράχτες
εντός μας
γκρεμίστηκαν καταγής
και με μερικούς τοίχους λιγότερο
στις ψυχές
είδαμε πώς πλησιάζει
ο ουρανός,

τώρα, που καρφώσαμε
και την τελευταία σπασμένη σανίδα
πάνω στη σκάλα,
που από μιαν άλλη ζωή
μεταφέραμε,
και τίποτε πια δεν μας χωρίζει
από τους κήπους του Θεού, Read more

Ο έβδομος (A hetedik), Attila József | μτφρ. Γιώργος Σαράτσης

ft

Εάν στον κόσμο αυτόν εμφανιστείς,
καλύτερα φορές επτά να γεννηθείς.
Μία σε σπίτι φλεγόμενο,
μία μες σε πλημμύρα παγωμένη,
μία σ’ άγριο τρελάδικο,
μία σ’ ένα χωράφι γινωμένο σιτάρι,
μία σ’ έρημο μοναστήρι,
κι άλλη μία, καταμεσής ενός χοιροστασίου.
Έξι βρέφη θα κλαίνε, μα όχι τόσο:
εσύ για ’σένα να ’σαι το έβδομο.

Όταν για την επιβίωση πρέπει να παλέψεις,
άσε τον εχθρό σου άνδρες να αντικρίσει επτά.
Έναν Κυριακή μακριά από εργασία,
έναν που πιάνει Δευτέρα δουλειά,
έναν που διδάσκει άνευ διδάκτρων,
έναν που μαθαίνει κολύμπι απ’ τον πνιγμό του,
έναν που ‘ναι σπόρος σε δάσος,
κι έναν υπό την προστασία των προγόνων,
μα κάθε τους κοροϊδία δεν αρκεί:
εσύ για ’σένα να ’σαι ο έβδομος.

Εάν θέλεις μια γυναίκα να βρεις,
άσε προς το μέρος της να πάνε άντρες επτά.
Έναν που προσφέρει καρδιά αντί λέξεις,
έναν που κοιτά τον εαυτό του,
έναν που ισχυρίζεται ότι είναι ονειροπόλος,
έναν που την αισθάνεται μέσα από τη φούστα της,
έναν που γνωρίζει να λύνει και να δένει,
κι έναν που βαδίζει πάνω στο φουλάρι της:
άστους πετώντας να βουίζουν τριγύρω της.
Εσύ για ’σένα να ’σαι ο έβδομος. Read more

Ποιήματα, Στέβκα Σμίτραν | μτφρ. Crescenzio Sangiglio

saratsis

Μια μέρα δίχως νέα

Είναι μια μέρα δίχως νέα
αφού κυριαρχούν τα χθεσινά
όταν με αποκάλεσαν ξένο
πάλι
και με ρώτησαν ποιας εθνότητας
είμαι
εκείνης των προγόνων μου – ξαναείπα
η πολλοστή σπατάλη εξηγήσεων
άχνη της γλώσσας του Δάντη.

Μια μέρα δίχως νέα
στον κήπο μου δυο κερασιές άνθησαν,
μοσχοβολούν βάρβαρα διαμάντια
και μεταδίδουν
τα νέα του σήμερα. Read more

3 ποιήματα, Izet Sarajlić | μτφρ. Μαρία Δούμπα

is

Το πρόσινο ζευγάρι υποζύγιο

Με πράσινο ζευγάρι υποζύγιο
έμπαινε στην πόλη
η Άνοιξη.
Φτερά χήνας παίρνανε οι συγγραφείς
και τη χαιρέταγαν
με διθυράμβους.
Τώρα αεροπλάνα-τούρμπο φτερουγίζουν
κι οι συγγραφείς όλο και πιο σπάνια
για την Άνοιξη γράφουν. Read more

2 ποιήματα, Aurel Gurghianu | μτφρ. Δημήτρης Κανελλόπουλος

%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%bb%ce%bb%cf%8c%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%bf%cf%82

Νυχτερινό

Μεγάλη και μαύρη ομπρέλα,
μικρή και ροζ ομπρέλα
περπατούσαν κάποτε επικαλυμμένες.
Κατόπιν, η ροζ ομπρέλα άφησε τη θέση της
κι ακολουθώντας ανέβηκε μερικά σκαλοπάτια,
τη στιγμή που η μαύρη ομπρέλα
περνούσε προς την άλλη πλευρά της πόλης.
Ήταν σχεδόν ξημερώματα.
Κατέβαζαν στην είσοδο τα μπουκάλια γάλακτος.
Η μαύρη ομπρέλα πήγε στην κουζίνα
και άνοιξε ένα μπουκάλι ουίσκι.

***

Ο ήλιος του χειμώνα

Ο χειμωνιάτικος ήλιος έρχεται με εκρήξεις στο τζάμι.
Αχ, γιατρέ μου! –του φωνάζω– γριά λεοπάρδαλη, τίποτα το σοβαρό από την τελευταία
επίσκεψή σου!
Η πατούσα σου που έσκισε τα σύννεφα για μου να φέρει ένα κυριακάτικο άρωμα
δεν μπορούσε ν’ αργήσει περισσότερο.
Μου χαϊδεύει το μέτωπο και το στήθος μου μόνο,
και αφήνει μόνο μια ριπή ατμού πάνω από τα οργισμένα παράθυρα.


[Aurel Gurghianu: γεννήθηκε 11 Μαΐου  1924, Iclănzel και πέθανε 28 Σεπτ. 1987, Cluj-Napoca]